ÇAGA: (Tür.). – Çocuk.
ÇAGAÇAR: (Tür.) Er. – Çag açacak kimse.
ÇAGAKAN: (Tür.) Er. – Çagi yakalayan, çagdas.
ÇAGAN: (Tür.) Er. – Bayram, senlik.
ÇAGANAK: (Tür.) Er. – Körfez, liman.
ÇAGAR: (Tür.) Er. 1. Bayram. 2. Kalin ve kuvvetli deve köstegi. 3. Dogan kusu.
ÇAGATAY: (Tür.) Er. 1. Yavru at, tay. 2. Dogu Türklerine, lehçelerine dayanilarak verilan ad. – Çagatay Han: Cengiz Han’in 2. oglu Çagatay. Müslümanlara ve dinin emirlerine karsi politika uygulamakta ve Mogol yasasini tatbik etmekteydi. Gusl abdestini yasaklamisti. Hristiyan dostu olarak bilinmektedir. Marco Polo kendisinin vaftiz edildigini kaydetmistir.
ÇAGILI: (Tür.). 1. Çagla ilgili. 2. Çakil. 3. Çagla. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇAGIN: (Tür.). – Yildirim, simsek. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇAGKAR: (Tür.) Er. – Canli, dinamik, çaliskan.
ÇAGLA: (Tür.) Ka. – Olgunlasmamis meyve, bazi meyvelerin olgunlasmadan, henüz yesilken yenen hali.
ÇAGLAR: (Tür.). – Çaglayan, selale (bkz. Selale). – Erkek ve kadin adi olarak da kullanilir.
ÇAGMAN: (Tür.) Er. – Çagin insani.
ÇAGNUR: (Tür.) Er. – Çagin nuru, zamanin nuru. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇAGRI: (Tür.) Er. 1. Çakir gözlü. 2. Mavi hareli göz. Çagri bey (990-1060). Büyük Selçuklu devleti hükümdari Tugrul beyin kardesi. Çagri bey müslüman oldugunda Davud ismini aldi. Kardesi Tugrul ise Muhammed ismini almistir.
ÇAKA BEY: (Tür.) Er. – Oguzlarin Çavuldur boyundan olan Türk beyi. XI. yy. ilk yarisinda Izmir bölgesinin hakimi oldu.
ÇAKAR: (Tür.) Er. – Parildayan, isik veren.
ÇAKIR: (Tür.). – Mavimsi, mavi renkli, gri benekli gözleri olan kisi. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇAKMAN: (Tür.) Er. 1. Amacina erisen, ulasan kimse. 2. Süt mavisi.
ÇAKMUR: (Tür.) Er. 1. Yari uykulu bakis. 2. Sert tas. 3. Pinti.
ÇALAP: (Tür.). 1. Tanri. 2. Ates. -Isim olarak kullanilmaz.
ÇALAPKULU: (Tür.) Er. – Tanri kulu- Abdullah.
ÇALAPÖVER: (Tür.) Er. – Tanri’nin övgüsüne mazhar olmus kisi.
ÇALGAN: (Tür.) Er. – Yatagi taslik olan ve gürültüyle akan su.
ÇALKIN: (Tür.) Er. – Alev.
ÇAPAN: (Tür.) Er. – Tatar, ulak, postaci.
ÇAVAS: (Tür.) Er. 1. Günes. Günesli yer. 2. Güney.
ÇAVLAN: (Tür.). – Büyük çaglayan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇAVLI: (Tür.). – Ava alistirilmamis dogan. Çavli Çandar: (Öl. 1146). Selçuklu emiri. Sultan Mesud döneminde yararli isler yapti.
ÇAYKARA: (Tür.). – Küçük akarsu, yazin kuruyan küçük akarsu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇELEBI: (s.) Er. 1. Efendi, nazik ve kibar. 2. Sehir terbiyesi almis okuryazar kimse. 3. Osmanli devletinin ilk devirlerinde sehzadelere verilen unvan. Musa Çelebi, Süleyman Çelebi. – Mevlevi tarikatinin basi bu adla anilirdi. Mevlana veya Haci Bektas soyundan olan kimse.
ÇELEN: (Tür.) Er. 1. Yakisikli delikanli. 2. Tepelerin kar tutmayan kuytu yeri. 3. Açikgöz, becerikli, kurnaz. 4. Evlerin disinda bulunan saçak.
ÇELGIN: (Tür.) Ka. – Yaralanarak kaçan av hayvani.
ÇELIK: (Tür.) Er. 1. Su verilip sertlestirilen demir. 2. Çok güçlü kuvvetli. 3. Kisa kesilmis dal.
ÇELIKEL: (Tür.) Er. – Çelik gibi güçlü el.
ÇELIKER: (Tür.) Er. – Çelik gibi güçlü kimse.
ÇELIKHAN: (Tür.) Er. – Güçlü hakan, yönetici.
ÇELIKKAN: (Tür.) Er. – Güçlü soydan gelen kimse.
ÇELIKÖZ: (Tür.) Er. – (bkz. Çelik).
ÇELIKSU: (Tür.) Er. – (bkz. Çelik).
ÇELIKYAY: (Tür.) Er. – Güçlü, kuvvetli.
ÇEMAN: (Fars.) Ka. 1. Salina salina yürüyen. 2. Nazli sevgili.
ÇEMENZAR: (Fars.) Ka. – Otlak. Çimenlik.
ÇERAG: (Fars.) Er. 1. Yag kandili, lamba, mum. 2. Atin saha kalkmasi. 3. Çirak edilme. 4. Bir memuriyete ve ihsana nail olan. 5. Vazifesinden emekli edilen.
ÇERME: (Tür.) Er. 1. Çay kiyilarinda sulu ve yesil yer. 2. Akarsularin topraktan çikan sizintisi. 3. Kaynak.
ÇESMAN: (Fars.). – Gözler. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇESMIAHU: (Fars.) Ka. – Ahu gözlü kadin, ceylan gözlü güzel.
ÇESMINAZ: (Fars) Ka. 1. Süzerek bakma, bakis. 2. Nazli nazli bakan göz. 3. Güzel gözlü sevgili.
ÇESPAN: (Fars.). – Layik, uygun, münasip, yakisir. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇERI: (Tür.). – Asker, savasçi.
ÇETIN: (Tür.) Er. 1. Sert, islenmesi, elde edilmesi, çözümü zor, sarp, müskil. 2. Inatçi, azimli, sedid.
ÇETINALP: Er. – (bkz. Alp).
ÇETINAY: (Tür.) Er. – (bkz. Çetin).
ÇETINEL: (Tür.) Er. – (bkz. Çetin).
ÇETINER: (Tür.) Er. – (bkz. Çetin).
ÇETINÖZ: (Tür.) Er. – (bkz. Çetin).
ÇETINSOY: – (bkz. Çetin).
ÇETINSU: (Tür.) Er. – (bkz. Çetin).
ÇEVIK: (s.) Er. – Çabuk davranan, hizli ve hareketli.
ÇEVIKCAN: – (bkz. Çevik).
ÇEVRIM: (Tür.) Er. 1. Sinir. 2. Girdap. 3. Sürekli ve düzenli degisme.
ÇIDAM: (Tür.) Er. – Sabir, tahammül.
ÇINAR: (Fars.) Er. – Çinar agaci.
ÇINAY: (Fars.) Ka. – Soylu ay, ayin en parlak zamani.
ÇIRAG: (Fars.). – Mesale, isik, kandil (bkz. Çerag). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇIÇEK: (Tür.) Ka. 1. Bitkilerin üreme unsurlarini ihtiva eden renkli veya beyaz renkte açan, çok defa kokulu, sonradan meyve veya tohum haline gelen kisimlari (bkz. Sükûfe). 2. Bitki, çiçek açan bitki. 3. Bazi seylerin toz haline getirilmis özü, kükürt çiçegi. 4. Kumas veya baska seyler üzerine yapilan renkli veya renksiz süsleme.
ÇIGDEM: (Tür.) Ka. – Zambakgillerden, soganli otsu, çesitli renklerde çiçek açan kir bitkisi, mahmur çiçegi.
ÇILAY: (Tür.) Ka. – Ayin üzerinde beliren açik renk lekeler.
ÇILE: (Fars.), l. Zevk ve sefadan el çekerek kuytu bir yerde yapilan 40 günlük ibadet. 2. Eziyet, sikinti. 3. Ibrisim, yün vs. demeti. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇILTAY: (Tür.) Er. – Üzerinde benekler bulunan tay.
ÇINEL: (Tür.). – Dogru, dürüst, namuslu kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇINER: (Tür.). – (bkz. Çinel).
ÇINTAR: (Tür.) Er. – Sabah vakti.
ÇINTAY: (Tür.) Er. – Soylu at.
ÇINUÇIN: (Tür.) Er. – Üstün, galip, zafer kazanmis.
ÇIRAY: (Fars.). 1. Yüz çizgileri, yüz güzelligi. 2. Beniz, yüz. 3. Insan resmi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇIRE: (Fars.). 1. Maharetli, becerikli. 2. Kahraman, yigit. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÇITRA: (Fars.) Er. – Afganistan’da bir kabile. Büyük ekseriyetle ari irktan olup narin yapili, güzel gözlü ve gür saçli, hos ve cazip tavirli olmalarina ragmen hasin, sert yapili ve gaddar olarak bilinmektedirler.
ÇOGA: (Tür.) Er. – Çocuk, yavru.
ÇOGAHAN: (Tür.) Er. – (bkz. Çoga).
ÇOGAN: (Tür.) Er. – Kökü ve dallari sabun gibi köpüren bitki, çöven.
ÇOGAS: (Tür.) Er. – Günes.
ÇOGUN: (Tür.). – Çok defa, ekseriya.
ÇOKAY: (Tür.) Er. 1. Köy zengini, çiftlik sahibi. 2. Eskiya.
ÇOKMAN: (Tür.) Er. – Topuz, gürz.
ÇOLPAN: (Tür.) Ka. 1. Çoban yildizi. 2. Aciz, beceriksiz, zavalli. 3. Zühre, venüs.
