IDIK: (Tür.) Er. – Kutsal, mübarek.
IDIKUT: (Tür.) Er. 1. Eski Türklerde bir san. 2. Devlet yönetme gücü.
IKNAT: (Ar.) Ka. 1. Allah’a dua etme, yalvarma. 2. Inkisar etme. 3. Namazda kiyami uzatma ve hacca devam etme.
ILDIR: (Tür.) Er. 1. Parilti, parlayis. 2. Alacakaranlik.
ILDIZ: (Tür.). 1. Yildiz. 2. Gündönümünden 10 gün önceki zaman. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ILGAR: (Tür.) Er. 1. Çok çabuk, hizli. 2. Hücum, akin. 3. Verilen söz. 4. Havanin parlak, açik olmasi. 5. Öfke.
ILGAZ: (Tür.). 1. Atin dört nalla kosmasi. 2. Hücum, akin. 3. Çankiri ilinin ilçe merkezi. 4. Bati Karadeniz bölgesinin en yüksek dag kitlesi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ILGAZER: (Tür.) Er. – (bkz. Ilgar).
ILGI: (Tür.) Er. 1. Soy sop. 2. Sürü. 3. Çoban. 4. Hisim, akraba.
ILGIM: (Tür.) Ka. 1. Serap. (bkz. Serap). 2. Gök erimi, serap. 3. Belli belirsiz.
ILGIN: (Tür.) Ka. – Kumlu topraklarda yetisen ve çit bitkisi olarak kullanilan agaççik.
ILICAN: (Tür.) Er. – Ilikça, biraz ilik.
IRAK: (Tür.) Ka. – (bkz. Uzak).
IRAZ: (Tür.) Ka. – (bkz. Irak).
IRIZ: (Tür.) Er. – Cesur, yigit.
IRMAK: (Tür.) Ka. – Çogunlukla denize dökülen, genisligi ve tasidigi su niceligi bakimindan en büyük akarsu, nehir.
ISIK: (Tür.) Ka. 1. Bazi cisimler tarafindan tabii halde ve akkor haline gelinceye kadar isitildiginda yayilan, cisimleri görmemizi saglayan isima, aydinlik, ziya, nur (bkz. Ziya, nur). 2. Aydinlatma cihazi, mum, lamba, ampul, fener. 3. Isik tutma, bir konuda aydinlatici bilgi vermek.
ISIKALP: (Tür.) Er. – (bkz. Isik).
ISIKAY: (Tür.). – (bkz. Isik). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ISIKER: (Tür.) Er. – (bkz. Isik).
ISIKHAN: (Tür.) Er. – (bkz. Isik).
ISIL: (Tür.) Ka. – Çok aydinlik, parlak isik.
ISILAR: (Tür.) Ka. 1. Parlayan, isildayan. 2. Neseli, canli, sen.
ISIMAN: (Tür.) Er. – Parlak, aydinlik yüzlü kimse.
ISIN: (Tür.) Ka. – Bir isik kaynagindan çikarak her yöne yayilip giden isik demeti.
ISINBAY: (Tür.) Er. (bkz. Isin).
ISINBIKE: (Tür.) Ka. – (bkz. Isin).
ISINER: (bkz. Isin).
ISINSU: (Tür.) Er. – (bkz. Isin).
ISKIN: (Tür.) Ka. – Bitki sürgünü, asma filizi.
ITIR: (Ar.) Ka. 1. Güzel, hos koku. 2. Sardunyagillerden, yapraklan güzel kokan bitki, turnagagasi.
ITRI: (Ar.) Er. – Itrî (Buharizâde Mustafa Efendi). Türk besteci, hattat ve sair.
