ŞABAN: (Ar.) Er. 1. Aralik, fasila. 2. Hicri, Kameri aylarin sekizincisi, üç aylarin ikinci ayi.
ŞABEDDIN: (Ar.) Er. – Din toplulugu, cemaati. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞÂDÂB: (Fars.) Er. – Suya kanmis, sulu, taze.
ŞÂDÂN: (Fars.) Ka. – Keyifli, neseli, sevinçli.
ŞADI: (Fars.) Er. – Sevinç, mutluluk.
ŞADIYE: (Ar.) Ka. 1. Memnunluk, sevinç, gönül ferahligi. 2. Güzel sesle sarki okuyan, siir söyleyen.
ŞADKÂM: (Fars.) Ka. – Çok sevinçli.
ŞÂDNÂK: (Fars.) Ka. – Gönlü memnun.
ŞADUMAN: (Ar.) Ka. – Sevinçli, neseli, memnun.
ŞAFAK: (Ar.) – Günes dogmadan az önce ufukta beliren aydinlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞAFAKGÜN: (a.t.i) Er. – Safak renkli, kizil.
ŞAFAKNUR: (Ar.) Ka. – Safak aydinligi.
ŞAFI: (Ar.) Er. 1. Suçlunun bagislanmasi için araya girip yalvaran kimse. 2. Iyilestiren, sifa veren. 3. Inandirici, inandiran.
ŞAFIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Safi).
ŞAH: (Fars.) Er. 1. Hükümdar. – Birlesik isimlerde 1. ve 2. isim olarak da kullanilir: Sahbanu – Selimsah gibi.
ŞAHABEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin yildizi. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞAHADEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin tanikligi. Dinin belirtisi, isareti. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞAHADET: (Ar.). 1. Sahitlik etme, sahitlik, taniklik, Kelime-i sehadet. 2. Açik, belirti. 3. Sehit olma, sehidlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞAHAMET: (Ar.) Er. – Sismanlik, topluluk.
ŞÂHÂN: (Fars.) Er. 1. Sahlar. 2. Oldukça büyük boylu, yirtici bir kus. (bkz. Sahin).
ŞAHANDE: (Fars.) Ka. – Mutlu, memnun.
ŞAHANE: (Fars.) Ka. – Hükümdarlara yakisacak kadar güzel, eksiksiz olan.
ŞAHAP: (Ar.) Er. 1. Alev, ates parçasi. 2. Kayan yildiz, akan yildiz. 3. Cesur yürekli kimse.
ŞAHAT: (f.t.i.) Er. – Güçlü, güzel cins at, atlarin sahi.
ŞAHBANU: (Fars.) Ka. – Hükümdar esi, sah hanimi.
ŞAHBAZ: (Fars.) Er. 1. Beyaz ve iri dogan. 2. Yakisikli. Yigit, serdengeçti. 3. Kabadayi. 4. Cömert. 5. Büyük, gösterisli, güzel mükemmel.
ŞAHBENDER: (Fars.) Ka. – Konsolos.
ŞAHBEY: (f.t.i.) Er. – Üstün nitelikli, saygin, yüce.
ŞAHDANE: (Fars.) Ka. – Iri inci tanesi.
ŞAHDAR: (Fars.) Er. – Dalli, budakli agaç.
ŞAHESER: (Fars.) Ka. – Degerli, üstün nitelikli. Kalici, degerli, üstün yapit.
ŞAHHANIM: (Fars.) Ka. – Hanim sultan. – Sah ve hanim kelimelerinden birlesik isim.
ŞAHI: (Fars.) Er. – Sah’a hükümdara mensup, sah ile ilgili. Sahlik hükümdarlik.
ŞAHID: (Ar.) Er. 1. Bir yerde bulunan, bir seyi gören ve gördügü ve bildigi seyler konusunda bilgi veren kimse, tanik. 2. Bir akdin yapilmasi sirasinda taraflardan birinin yaninda hazir bulunan. 3. Dogrulayan, isbat eden. 4. Hz. Muhammed’in sifatlarindan.
ŞAHIDÜDDIN: (Fars.) Er. – Islam’i seçmis olan ve Islam’in hak din olduguna sahidlik eden.
ŞAHIGÜL: (Fars.) Ka. – Gül dali.
ŞAHIKA: (Ar.) Ka. – Zirve, doruk, dag tepesi.
ŞAHIN: (f.t.i.) Er. – Büyük boylu, kanca gagali, yirtici bir kus.
ŞAHINALP: (f.t.i.) Er. – Sahin gibi güçlü yigit, cesur.
ŞAHINER: (f.t.i.) Er. – Sahin gibi güçlü, yigit er.
ŞAHINHAN: (f.t.i.) Er. – Güçlü, yigit kimse.
ŞAHINKAN: (f.t.i.) Er. – Yigit soydan gelen, güçlü, kahraman.
ŞAHINTER: (Fars.) Er. – Çok yigit, kahraman, sahin gibi.
ŞAHISTAN: (Fars.) Er. – Sah ülkesi.
ŞAHKAR: (Fars.). – Bas eser, en güzel eser. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞAHMELEK: (f.a.i.) Ka. – Melekler kadar güzel, güzellikte lider.
ŞAHNAZ: (Fars.) Ka. – Çok nazli.
ŞAHNISA: (f.a.i.) Ka. 1. Hükümdar kadin, hükümdar karisi. 2. Kadinlarin sahi, üstün nitelikli, degerli kadin.
ŞAHNUR: (a.f.i.) Ka. 1. Kaynak, isik kaynagi. 2. Münevver.
ŞAHRAH: (Fars.) Er. 1. Büyük islek yol, ana yol, cadde. 2. Sasirilmasi mümkün olmayan dogru ve açik yol.
ŞAHRUH: (f.a.i.) Er. – Yüce ruhlu, görkemli, üstün kisilikli kimse.
ŞAHSAR: (Fars.). – Dallik, agaçlik, koruluk. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞAHSINUR: (Ar.) Ka. – Nurlu kisi, aydinlik kimse.
ŞAHSUVAR: (Fars.) Er. – Iyi ata binen yigit kimse.
ŞAHVAR: (Fars.) Er. 1. Saha, hükümdara yakisacak surette. 2. Iri ve iyi cins inci.
ŞAHVELET: (f.a.i.) Er. – Hükümdar çocugu.
ŞAHZAT: (f.a.i.) Er. – Saygideger kimse. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞÂHZÂDE: (Fars.) Er. – Sehzade, sah oglu, hükümdar çocugu.
ŞAIK: (Ar.) Er. – Istekli, hevesli.
ŞAIKA: (Ar.) Ka. – Istekli, hevesli, sevkli.
ŞAIR: (Ar.) Er. – Siir yazan kimse, ozan.
ŞAIRE: (Ar.) Ka. – Kadin sair, daha çok unvan olarak kullanilir.
ŞAKAR: (Tür.) – Yigit, cesur. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞAKAYIK: (Ar.) Ka. – Bahçelerde yetistirilen, pembe, kirmizi alaca çiçekler açan, çok yillik süs bitkisi.
ŞAKIR: (Ar.) Er. – Sükreden, durumundan memnun olan. Allah’a sükreden. Kur’an’da çok sik geçen kelimelerden biridir.
ŞAKIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sakir).
ŞAKRAK: (Ar.) Er. – San asma nevinden bülbül gibi öten bir kus.
ŞAMIH: (Ar.) Er. – Yüksek, görkemli.
ŞAMIHA: (Ar.) Ka. 1. Yüksek, gösterisli. 2. Kibirli.
ŞAMIL: (Ar.) Er. – Sümulü bulunan, içine alan, kaplayan, havi. Ünlü Kafkas Türk liderlerinden Dagistan aslani Seyh Samil.
ŞAMILE: (Ar.) Ka. – (bkz. Samil).
ŞANAL: (Tür.) – Ünün yayilsin, taninmis sanli bir insan ol. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞANALP: (Tür.) Er. – Ünlü, sanli, taninmis kimse.
ŞANER: (Tür.) Er. – Ünlü kimse.
ŞANLI: (Tür.) 1. Ün, söhret. 2. Hal durum. 3. Debdebe, gösteris, hasmet. 4. Yüksek makam rütbe. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞANLIBAY: (Tür.) Er. – Taninmis, ünlü kimse.
ŞANVERI: (Fars.) Ka. 1. Iri ve iyi cins inci. 2. Hükümdara yakisan, hükümdara uygun.
ŞAPÛR: (Fars.) Er. – Iran hükümdarlarindan üç sahsin adidir.
ŞARANI: (Ar.) Er. – Gür ve uzun saçli kimse. Islam tarihinde bu isimde birçok meshur vardir.
ŞARBAY: (Tür.) Er. – Kentli, sehirli kimse.
ŞARIK: (Ar.) Er. – Dogup parlayan, parlak.
ŞÂTI: (Ar.) Er. – Kiyi, kenar.
ŞATIR: (Ar.) Er. 1. Neseli, sen. 2. Büyük bir kimsenin ati yaninda gitmekle vazifeli aga.
ŞAYAN: (Fars.) Ka. – Uygun, yakisir, münasip, layik.
ŞÂYESTE: (Fars.) Ka. – Layik uygun, münasip.
ŞÂYGÂN: (Fars.) Ka. 1. Layik, yakisir, münasip, yansir. 2. Ucuz, bol, çok.
ŞAYLAN: (Tür.). 1. Çok övünen, gururlu kimse. 2. Sevinçli, neseli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞAZI: (Fars.) Er. – (bkz. Sadi).
ŞAZIMET: (Ar.) Ka. – Kimseye benzemeyen, farkli, tek, essiz.
ŞAZIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadiye).
ŞEBAB: (Ar.) Er. – Gençlik, tazelik. -Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
ŞEBEFRUZ: (Fars.) – Geceyi aydinlatan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEBIB: (Ar.) Er. – Gençlik, tazelik.
ŞEBHAN: (Fars.) Er. – Gece öten bir cins bülbül.
ŞEBNEM: (Fars.) Ka. – Havada buhar durumundayken gecenin serinligiyle yerde ya da bitkilerin üzerinde toplanan su damlaciklari, çig.
ŞEBNUR: (a.f.i.) Ka. – Gecenin nuru, gecenin isigi, aydinligi.
ŞEBYELDA: (Fars.) Ka. – Yilin en uzun gecesi (22 Aralik).
ŞECAAT: (Ar.) Er. – Yigitlik, cesurluk, korkusuzluk, kalb metinligi.
ŞECAADDIN: (a.b.i.) Er. – Dinin kahramani, dinin yigidi.
ŞECI: (Ar.) Er. – Cesur, yürekli, yigit.
ŞECIA: (Ar.) Ka. – (bkz. Seci).
ŞEFAADDIN: (Ar.) Er. – Dinin, Allah ile kul arasinadaki araciligi, dinin sefaati. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞEFAAT: (Ar.) – Birinin suçunun bagislanmasi ya da dileginin yerine getirilmesi için o kimseyle baskasi arasinda yapilan aracilik, dua. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEFAATI: (Ar.) Er. – Sefaatle ilgili.
ŞEFAKAT: (Ar.) Ka. – Sefkat, aciyarak ve esirgeyerek sevme.
ŞEFI: (Ar.) Er. – Sefaat eden. (bkz. Safi).
ŞEFIK: (Ar.) Er. – Sefkatli, acimasi olan, esirgeyici.
ŞEFIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sefik).
ŞEFKAT: (Ar.). – Sevecenlik, acima ve sevgi duygusu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEHADET: (Ar.). – (bkz. Sahadet).
ŞEHALEM: (f.a.i.) Er. – Evrenin hükümdari.
ŞEHAMET: (Ar.) Er. – Zeka ve akilla birlikte olan yigitlik, cesaret.
ŞEHBA: (Ar.) Er. 1. Kir, akçil. 2. Haleb sehri.
ŞEHBAL: (Fars.) Ka. – Kus kanadinin en uzun tüyü.
ŞEHID: (Ar.). 1. Allah yolunda canini feda eden müslüman, Islam ugruna ölen müslüman, sehadet mertebesine erisen kimse. 2. Fikri, inanci, ülkesi ugruna ölenler için de tesmilen kullanilmaktadir. Vatan sehidi. 3. Erkek ve kadin adi olarak kullanilir. Ayrica isimlerde ek yapilabilir. Sehidcan, Sehidnur, Sehidhan. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞEHIM: (Ar.) Er. – Akilli ve kurnaz yigit.
ŞEHIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Sehim).
ŞEHINSAH: (Fars.) Er. 1. Sahlarin sahi, en büyük hükümdar. 1. Daha çok unvan olarak verilir.
ŞEHLÂ: (Ar.) Ka. 1. Koyu mavi ela göz. 2. Hafif, tatli sasi.
ŞEHLEVENT: (Fars.) Er. – Leventlerin sahi, boylu poslu, canli, yakisikli.
ŞEHMUZ: (Fars.) Er. – Sah, hükümdar soyundan gelen.
ŞEHNAZ: (Fars.) Ka. 1. Türk musikisinde mürekkep bir makam ve perde. 2. Çok nazli.
ŞEHPER: (Fars.) Ka. – Kus kanadinin en uzun tüyü.
ŞEHRAR: (Fars.). – Sehri süsleyen, sehre süs veren. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEHRAZAT: (Fars.) Ka. – Kendi kendine yasayan, özgür.
ŞEHRI: (Fars.). 1. Sehirli. 2. Nazik, terbiyeli. 3. Aya ait, aylik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEHRIBAN: (Fars.) Er. – Sehrin büyügü, ileri geleni.
ŞEHRINAZ: (Fars.) Ka. – Türk müziginin en eski makamlarindan.
ŞEHRIYAR: (Fars.). – Padisah, hükümdar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEHRUD: (Fars.) Er. – Büyük çay, nehir.
ŞEHZAT: (Fars.) Er. – (bkz. Sahzat).
ŞEKIB: (Fars.) Er. – Sabir, tahammüllü, dayanikli. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
ŞEKIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sekib).
ŞEKIME: (Ar.) Ka. – Dayaniklilik, dayanma, karsi koyma.
ŞEKÛR: (Ar.) Er. – Sükreden, sükredici. Allah’in isimlerinden, (bkz. Abdüssekûr).
ŞEKÛRE: (Ar.) Ka. – Çok sükreden, sükredici, deger bilen.
ŞELALE: (Ar.) Ka. – Büyük bir akarsuyun yüksekten düsmesiyle meydana gelen büyük çaglayan, çavlan.
ŞEMAIL: (Ar.) Er. 1. Huylar, davranislar, aliskilar. 2. Bir kimsenin dis görünüsünün özellikleri.
ŞEMDIN: (Ar.) Er. – Dinin mumu, dinin aydinligi.
ŞEMI: (Ar.) Er. 1. Mumla, isikla ilgili, isikli. 2. Mum yapan ya da satan kimse.
ŞEMIM: (Ar.) Er. – Güzel kokan, güzel kokulu, güzel koku.
ŞEMIME: (Ar.) Ka. – Güzel kokulu sey.
ŞEMINUR: (Ar.) Ka. – Mum isigi, mum aydinligi.
ŞEMS: (Ar.) Er. – Günes.
ŞEMSEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin günesi, dinin insanlara verdigi aydinlik. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir (Semsettin).
ŞEMSI: (Ar.) Er. – Günese ait, günesle ilgili.
ŞEMSIFER: (a.f.i.) Günesin aydinligi, parlakligi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEMSINISA: (f.a.i.) Ka. – Kadinlarin günesi. Günes gibi kadin.
ŞEMSINUR: (Ar.) Ka. – Günesin isigi, nuru.
ŞEMSPARE: (a.f.i.)- – Günes parçasi. Çok parlak. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEN: (Fars.) Ka. – Neseli, sevinçli. -Daha çok iki isimlerde kullanilir. Sener, Senol.
ŞENAL: (f.t.i.) Er. – (bkz. Sen).
ŞENALP: (f.t.i.) Er. – Neseli, canli yigit.
ŞENALTAN: (f.t.i.) Er. – (bkz. Altan).
ŞENBAY: (f.t.i.) Er. – Neseli, sevinçli, mutlu, varlikli kimse.
ŞENCAN: (f.t.i) – Canli, neseli, hareketli yapisi olan kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞENDOGAN: (f.t.i.) – Sevinçli, neseli ol. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞENDUR: (f.t.i.) Er. – Neseli, sevinçli olmasi devam etti, sürdü.
ŞENEL: (f.t.i.) Er. – Sen ve mutlu ev. Bölge, il.
ŞENER: (f.t.i.) – Mutlu, neseli kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞENGIL: (f.t.i.) Er. – Iyi yürekli, hos sohbet kimse.
ŞENGÜL: (f.t.i.) Ka. – Gülün en güzel hali.
ŞENGÜN: (f.t.i.) Ka. – Sevinçli, ferah gün.
ŞENAY: (f.t.i.) Ka. – Ayin parlakligi, güzelligi.
ŞENIZ: (Fars.). – Sevinçli, mutlu iz, hatira. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞENKAL: (f.t.i.). – Her zaman neseli kal. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞENNUR: (f.a.i.) – Neseli ve nurlu insan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞENOL: (f.t.i.) Ka. – Sen ve mutlu ol. – (bkz. Senel).
ŞENSAL: (f.t.i.) Er. – Neseni çevrene yay, herkes neselensin.
ŞENSOY: (f.t.i.) Er. – Neseli soydan gelen kimse.
ŞENTÜRK: (f.t.i.) Er. – Neseli, canli, mutlu türk.
ŞENYASAR: (f.t.i.) Er. – Yasami, neseli mutlu geçen kimse.
ŞENYURT: (f.t.i.) Er. – Neseli, mutlu insanlarin yurdu; ülkesinde yasayan.
ŞERAFEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin sereflisi, büyügü. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ŞERAFET: (Ar.) Er. – Serefli olma hali. Soydanlik, asalet. Hz. Muhammed (s.a.s)’in soyundan olma.
ŞERARE: (Ar.) Ka. – Kivilcim.
ŞEREF: (Ar.) Er. 1. Yücelik, ululuk, izzet, seçkinlik. Iyi ahlak ve faziletler sonucu meydana gelen manevi yücelik. 2. Iyi ün. Iftihar edilecek sey.
ŞEREFHAN: (a.t.i.) Er. – Büyük, yüce hükümdar.
ŞEREFNAZ: (a.f.i.) Ka. – Çok nazli.
ŞEREN: (Tür.) Er. – Tezcanli, çevik.
ŞERIF: (Ar.) Er. – Serefli, kutsal. Soylu temiz.
ŞERIFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Serif).
ŞERMENDE: (Fars.) Ka. – Utangaç, çok utanan, mahcup.
ŞERMIN: (Fars.) Ka. – Utangaç, mahcup.
ŞETARET: (Ar.) Ka. – Nese, sevinç, senlik.
ŞEVKET: (Ar.) Er. – Azamet, büyüklük, ululuk, debdebe, hasmet.
ŞEVKI: (Ar.) Er. – Sevkle ilgili, sevke ait, neseli.
ŞEVKIDIL: (a.f.i..) Ka. – Gönül nesesi, gönül sevinci.
ŞEVKIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sevki).
ŞEVVAL: (Ar.). – Hicri takvime göre yilin 10. ayi, ilk üç günü seker bayramidir. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞEYBAN: (Ar.) Er. – Saçlarina ak düsmüs yasli kimse. Mogol hükümdarlarindan birisi.
ŞEYBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Seyban).
ŞEYDA: (Fars.) Ka. – Ask çilgini, çok tutkun, asik.
ŞEYDAGÜL: (Fars.) Ka. – (bkz. Seyda).
ŞEYDANUR: (f.a.i.) Ka. – (bkz. Seyda).
ŞEYH: (Ar.) Er. 1. Yasli adam, ihtiyar. 2. Kabile ve asiret reisi. 3. Bir sahada üst seviyeye gelmis, otorite. 4. Tekke ve zaviye reisi.
ŞEYMA: (Ar.) 1. Bedeninde ben veya benzer bir izi olanlar. 2. Hz. Peygamber’in süt kardesi.
ŞEZA: (Ar.) Ka. – Kokulu seylerin kokusu.
ŞEZERÂT: (Ar.) Ka. – Islenmeden maddenin içinde toplanan altin parçalari. Süs olarak kullanilan inci ve altin taneleri.
ŞEZRE: (Ar.) Er. – Islenmemis ham altin. Süs için asilan inci ve altin.
ŞIDE: (Fars.) Er. – Parlak, isikli, günes.
ŞIFA: (Ar.) Ka. – Iyi olma, kurtulma.
ŞIHAB: (Ar.) Er. 1. Kivilcim. Akan yildiz. 2. Cesur, yürekli.
ŞIHBAN: (Ar.) Ka. 1. Kivilcimlar. 2. Akan yildizlar.
ŞIHABEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin parlak yildizi.
ŞIMSEK: (Tür.) Er. 1. Yagmurlu havada, buluttan buluta ya da yere elektrik bosalirken olusan, geçici ve siddetli elektrik akimi. 2. Canli, hizli, coskulu, hareketli kimse.
ŞIMSEKER: (Tür.) Er. – Çok hareketli, canli, hizli kimse.
ŞIMSEKHAN: (Tür.) Er. – (bkz. Simsekkan).
ŞIMSEKKAN: (Tür.) Er. – Hareketli, canli soydan gelme.
ŞINAS: (Fars.) Er. – Anlayan, taniyan, bilen.
ŞINASI: (Fars.) Er. 1. Tanimaya, anlamaya özgü, tanimak, bilmekle ilgili. 2. Tanzimat döneminin ünlü sairi ve gazetecisi.
ŞINAVER: (Fars.) Er. – Suda yüzen, yüzücü.
ŞINID: (Fars.) Er. – Isitme, semi.
ŞIRAZ: (Fars.) Er. – Türk müziginde eski bir makam.
ŞIRAZE: (Fars.) Ka. 1. Kitap ciltlerinin iki ucunda bulunan ve yapraklari muntazam tutan, ibrisimden örülmüs ince serit. 2. Pehlivan kispetinin parçasi. 3. Esas, düzen, nizam.
ŞIRIN: (Fars.) Ka. – Sevimli, cana yakin.
ŞIRVAN: (Fars.) Er. 1. Iran’da bir kent adi. 2. Aslan barinagi.
ŞIRZAT: (a.f.i.) Er. – Aslan gibi güçlü, kisilikli kimse.
ŞIVE: (Fars.) Ka. – Naz, eda.
ŞIVEKAR: (Fars.) Ka. – Nazli, edali, isveli.
ŞÖHRET: (Ar.) Ka. – Söhretli, ünlü, söhreti agizlarda dolasan.
ŞÖLEN: (Tür.). – En üst idareci tarafindan bütün halka verilen, dini ve içtimai fonksiyonlari olan yemek, ziyafet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞÜLE: (Ar.) Ka. – Alev, yalim. Alevli ates.
ŞÜCA: (Ar.) Er. 1. Cesaretli, cesur, yigit. 2. Aslan ve yengeç arasinda yildiz kümesi.
ŞÜCEYNE: (Ar.) Ka. – Agaçcik, nihal.
ŞÜKRAN: (Ar.). – Iyilik bilme, gönül borcu, minnettarlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ŞÜKRIYE: (Ar.) Ka. – Iyilik bilme, minnettarlikla ilgili, iyilik bilen.
ŞÜKRÜ: (Ar.) Er. – Sükretme, minnettarlikla ilgili.
ŞÜKUFE: (Fars.) Ka. – Çiçek. Süslemede çiçek motiflerine dayanan bir tarz.
