EBAN: (Ar.) Er. – Eban b. Osman b. Affan: Hz. Osman’in üçüncü oglu olup valilik etmistir. Cemel vakasinda Hz, Aise’ye refakat etmistir.
EBBEDULLAH: (Ar.) Er. – Allah ebedi eylesin, daim eylesin.
EBECEN: (Tür.) Er. – Akilli çocuk.
EBED: (Ar.). – Sonu olmayan gelecek. – Isim olarak kullanilmaz.
EBER: (Ar.). – Hayirli, serefli, faziletli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EBHER: (Ar.) Er. – En parlak.
EBRA: (Ar.) Er. 1. Ürkme, kaçma. 2. Birden bire ölme.
EBRAR: (Ar.) Er. 1. Hayir sahipleri. 2. Iyiler, dindarlar, özü sözü dogru olanlar. Ses Ebrar: Alti hayir sahibi, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman, Hz. Ali, Hz. Hasan, Hz. Hüseyin.
EBRU: (Fars.) Ka. 1. Kas. 2. Bulut renginde, buluta benzer, bulut gibi dalgali, bulutlu. 3. Kagit üzerine kendine has usulle yapilan, mermer, damarlari gibi dalgali sekilli süsleme. Ciltçilikte ve hüsn-ü hat’ta kullanilir.
EBU: (Ar.) Er. – Baba, ata. (bkz. Ebi, peder).
EBU ALI SINA: (Ibn Sina). Ali Sina’nin babasi anlaminda. Ünlü Türk bilgini.
EBUBEKIR: (Ar.) Er. – Deve yavrusunun babasi. – Hulefa-i Rasidin’in ilkidir. Hz. Ebubekir’in lakabi. Rasûlullah (s.a.s)’in nübüvvetinden önce de sonra da en yakin arkadasi olmustur.
EBU CEHIL: (Ar.) Er. – (Ebu’l-Hakem Amr b. Hisam b. el-Mugire) Islam’in dogusunda müslümanlarin en büyük düsmanlarindan. Mekkeli müsrik. Müslümanlara en büyük iskeneler onun tarafindan yapildi. Cehalet ve bilgisizligin babasi anlaminda Ebu Cehil denildi. Hakkinda ayetler indi. Bedir savasinda Islam mücahidi Ibn Mes’ud tarafindan öldürüldü.
EBU DAVUD: (Ar.) Er. – Süleyman b. el-Esas es-Sicistani. Kütüb-i Sitte’den birisi olan Sünen-i Ebu Davud’un müellifi. Büyük hadis bilgini. 500.000 hadis arasindan seçtigi 4800 hadisten olusan Sünen’i, ahlak, tarih ve fikihla ilgili meseleleri içerir.
EBU EYYUB EL-ENSARI: (Ar.) Er. – Asil adi Halid b. Seyd’dir. Sahabedendir. Rasûlullah Medine’ye geldiginde ilk önce onun evinde misafir oldu. Istanbul’a kadar gelip Bizanslilarla savasti.
EBU HANIFE: (Ar.). (Nu’man b. Sabit). Hanefi mezhebinin kurucusu. Müetehid, alim. (Küfe 699-Bagdat 787). Kabil’den gelen büyük babasi Kufe’ye yerlesti. Islami ilimler sahasinda mükemmel bir egitim gören Imam-i Azam ictihad edebilecek seviyeye geldi. Devrinin en meshur bilginidir. Küfe kadiligi teklifini reddedince Halife Mansur onu hapse attirdi. Hapishanede iken vefat etli.
EBU HUREYRE: (Ar.) Er. – Suffe ashabindandir. Birçok hadis rivayet etmistir.
EBU UBEYDE B. EL-CERRAH: (Ar.) Er. – (571-639) (Amr b. Abdullah). Islami ilk kabul eden sahabelerden biri. Cennetle müjdelenmistir. Çesitli cephelerde ordu komutanligi yapti. Suriye’de vefat elti.
EBU ZER: (Ar.) Er. – Altin sahibi, servet ve zenginlik sahibi.
EBU ZER EL-GIFARI: (Ar.) Er. -Sahabedendir.
EBYAR: (Ar.) Er. – Pek ak, pek beyaz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ECE: (Tür.) Ka. 1. Bas reis. 2. Kraliçe. 3. Ana. 4. Yasli kadin.
ECEGÜL: (Tür.) Ka. – (bkz. Ece).
ECEHAN: (Tür.). – (bkz. Ece).
ECEMIS: (Tür.) Er. – Çok bilmis.
ECER: (Tür.) Er. – Yeni, güzel, iyi.
ECHER: (Ar.) Ka. 1. Son derece güzel kadin. 2. Gündüz iyi görmeyen karmasik gözlü.
ECIR: (Ar.) Er. 1. Bir is ya da emek karsiligi verilen sey. 2. Sevap. 3. Aziz sevgili.
ECMEL: (Ar.). – En güzel, en yakisikli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ECVED: (Ar.) Er. 1. En iyi olan. 2. Eli açik cömert. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak okunur.
EDA: (Ar.) Ka. – 1. Naz, cilve. 2. Kurum, caka. 3. Alinan seyi geri ödeme. 4. Bir vazifeyi yerine getirmek.
EDAGÜL: (Tür.) Ka. – (bkz. Eda).
EDEBALI: (Tür.) Er. – (Öl: 1325). Osman Gazi’nin kayinpederi ve hocasi. Osmanli imparatorlugunun kurulusunda önemli bir rolü oldu.
EDGÜ: (Tür.) Er. – Iyi.
EDGÜALP: (Tür.) Er. – Iyi yigit.
EDGÜER: (Tür.) Er. – (bkz. Edgü).
EDGÜKAN: (Tür.) Er. – (bkz. Edgü).
EDHEM: (Ar.) Er. Karayagiz at. -Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir. Ibrahim Edhem: Islam tarihinde meshur sofi
EDIB: (Ar.) Er. 1. Edepli, terbiyeli, zarif, nazik. 2. Edebiyatla ugrasan kimse. – Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir. Edip Ahmet Yükneki: (XII. yy.) Türk sair yazar. Tek ve önemli yapiti Süleymaniye kütüphaneside mevcut olan Atabetul Hakayik isimli eserdir.
EDIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Edip).
EDIM: (Ar.) Er. – Fiil, amel.
EDIZ: (Tür.) Er. 1. Yüksek, yüksek yer. 2. Ulu, yüce, degerli.
EDRIS: (Ar.) Er. – (bkz. Idris).
EDVIYE: (Ar.) Ka. – Devalar, ilaçlar, çareler.
EFADIL: (Ar.) Er. – Pek mümtaz olanlar, çok bilgililer.
EFAHIM: (Ar.) Er. – En ulu, pek büyük ve saygiya layik kimseler.
EFAZIL: (Ar.) Er. – (bkz. Efadil).
EFDAL: (Ar.). 1. Çok faziletli, yüksek derecede. 2. Tercihe sayan, müreccah. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EFE: (Tür.) Er. 1. Agabey, büyük kardes. 2. Yigit, cesur. 3. Kabadayi.
EFEKAN: (Tür.) Er. – Efe soyundan gelen.
EFGAN: (Fars.) Er. – Figan, aglayip inleme, feryat.
EFGEN: (Fars.) Er. 1. Düsüren, yikan, yere atan. 2. Alici, yakici, düsürücü. – (bkz. Figen).
EFHEM: (Ar.) Ka. 1. Çabuk anlayan. 2. Zihni açik olan. 3. Daha ulu, çok büyük seref sahibi fehametli. – (bkz. Fehamet).
EFIDE: (Ar.) Ka. – Yürekler, kalpler, gönüller.
EFIL: (Tür.) – Rüzgar, dalgalanma. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EFKAR: (Ar.) Er. 1. Düsünceler. 2. Iç sikintisi, kaygi.
EFKEN: (Fars.) Er. – Düskün.
EFLAK: (Ar.) Er. 1. Semalar, felekler, yükler, küreler, zamanlar. 2. Bahtlar, talihler, kaderler.
EFLAKI: (Ar.) Er. – Gökte oturan melek. – Eflaki Semseddin Ahmet Dede: (1360). Osmanli sufi ve yazar. Mevlana’ya dair Menakibü’l-Arifin adli eserin müellifi.
EFLATUN: (Yun.) Er. 1. Açik mor. 2. Aristo’nun hocasi, Sokrat’in talebesi, ünlü Yunan filozofu.
EFRAHIM: (Ibr.) Er. – Hz. Yusuf un ikinci oglu. Orta Filistin’de yerlesen Israil kabilesine adini verdigi söylenir. Bu kabile Hz. Süleyman’in ölümünden sonra asil Israil toplulugunun 12 kola ayrilmasinda etken oldu.
EFRAS: (Ar.) Er. – Atlar, beygirler, kisraklar.
EFRASIYAP: (Fars.) Er. – Turan Türkleri büyük kahraman kaganinin Farsça adi. Alp er Tonga asil adidir. Büyük Iskender’den evvel yasamistir. Kasgar’daki ilk müslüman Türk sülalesi Karahanlilarin Afrasiyab neslinden geldigi söylenmektedir. Alper Tonga Hüsrev tarafiandan öldürülmüstür.
EFRAZ: (Fars.) Ka. – Kaldiran, yükselten. – Firar. Yükselten, mümtaz, büyük, meshur, maruf.
EFRIDUN: (Fars.). – Cemsid soyundan anlayis ve zekasiyla meshur bir Iran hükümdari.
EFRUG: (Fars.). 1. Parilti, isik. 2. Nur. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EFRUZ: (Fars.) Ka. 1. Sule, parilti. 2. Aydinlatan, parlatan. 3. Tutusturan, yakan. Gösterisli güzel.
EFSANE: (Fars.) Ka. 1. Asilsiz hikaye. 2. Masal, bos söz, saçma sapan lakirdi. – Dillere düsmüs, mashur olmus hadise.
EFSER: (Fars.). 1. Taç. 2. Subay. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir, (bkz. Iklil).
EFSUN: (Fars.) Ka. 1. Efsun, büyü, sihir, gözbagcilik, (bkz. Füsun).
EFSAN: (Fars.) Ka. – Eklendigi kelimelere “saçan, dagitan, serpen, silken” manasi verir.. – Gülefsan: Gül saçan.
EFZA: (Fars.). – Artmak, çogalmak. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EGE: (Tür.) Ka. 1. Bir çocugu koruyan, islerine bakan ve her halinden sorumlu olan. 2. Yasça büyük, ulu. 3. Sahip.
EGEMEN: (Tür.) Er. – Hakim, hüküm süren karsiligi olarak kullanilan bu kelime, hem kök, hem de ek olarak yanlistir. Türkçe’de ne “ege” kökü, ne de “man-men” seklinde isim yapim eki vardir.
EGENUR: (Tür.) Ka. – (bkz. Ege).
EGESEL: (Tür.) Er. – (bkz. Ege).
EGILMEZ: (Tür.) Er. – Baskalarinin baskisini ve üstünlügünü kabul etmeyen, bas egmeyen.
EGIN: (Tür.) Er. – sirt, arka.
EHAD: (Ar.). 1. Bir, tek. 2. Ilk sayi. 3. Allah’in isimlerinden, bir ve tek olan Allah. – Isim olarak kullanilmaz.
EHIL: (Ar.) Er. 1. Sahip, malik. 2. Becerikli, yetenekli. 3. Kari-kocadan her biri.
EHLIMEN: (Ar.) Er. – inançli inanan kimse.
EHLIYET: (Ar.) Ka. 1. Ise yarar halde bulunus, bir isi hakedebilecek durumda bulunus, selahiyet, yetki. 2. Mahirlik, iktidar, liyakat, kabiliyet, kifayet, mensubiyet. 3.Iktidar, kabiliyet ve liyakat vesikasi.
EHLULLAH: (Ar.) Er. 1. Allah’in adami, veli, evliya. 2. Allah’a teveccüh etmis, kullugunu yanliz ona yöneltmis. Küfür ehlinden, ve sirkten kaçinan.
EKABIR: (Ar.) Er. – Rütbece, görgü ve faziletçe büyük olanlar, devlet ricali.
EKBER: (Ar.) Er. – Daha büyük, çok büyük, en büyük, pek büyük, azam. -Allah’in sifatlanndandir. Kur’an-i Kerim’de 23 yerde geçer. Isim olarak kullanilmasi iyi degildir. Hindistan’a hakim olan Türk hükümdari.
EKE: (Tür.) Er. 1. Bilgili, deneyli, olgun. 2. Kurnaz, açikgöz. 3. Bilmis çocuk. 4. Dahi.
EKEMEN: (Tür.) Er. – (bkz. Eke).
EKER: (Tür.) Er. – Toprakla ugrasan.
EKIM: (Tür.) Ka. 1. Topraga ürün ekme isi. 2. Yilin onuncu ayi.
EKIN: (Tür.) Ka. 1. Ekilmis tahilin sürmüsü, tarlada bitmis tahil. 2. – Kültür.
EKINER: (Tür.) Er. – (bkz. Ekin).
EKMEL: (Ar.) Er. l. Daha, pek kamil, mükemmel ve kusursuz olan. 2. En uygun, en eksiksiz. 3. Ekmel-i Enbiya: Hz. Rasûlullah (s.a.s). 4. Dinin tamamlanmasi. Maide suresi ayet, 3.
EKMELEDDIN: (Ar.) Er. 1. Dinin en olgunu, en olgunlastirdigi isim. 2. Dinin tamami. – Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir. – (bkz. Ekmelettin).
EKREM: (Ar.) Er. 1. Daha, en kerim. 2. Çok seref sahibi, pek cömert, çok eli açik. Ekremü’l-Ekremin: Cenab-i Hak. (Alak suresi: 3 ).
EKVAN: (Ar.) Er. – Varliklar, alemler, dünyalar. – (bkz. Evren).
ELA: (Ar.) Ka. – Sariya çalan kestane rengi, göz rengi.
ELANUR: (Ar.) Ka. – (bkz. Ela).
ELBURZ: (Fars.). – 1. Kafkaslarda en yüksek dag. 2. Uzun boylu yakisikli kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ELÇI: (Tür.) Er. 1. Baska bir devlet nezdinde devletini temsil eden kisi. 2. Sefir. 3. Allah’in gönderdigi rasul ve nebiler.
ELDEMIR: (Tür.) Er. – Demir gibi güçlü el.
ELFAZ: (Ar.) Er. – Sözler, sözcükler.
ELFIDA: (Ar.) Ka. – Feda etme, gözden çikarma, verme.
ELFIYE: (Ar.) Ka. l- 1000 misralik manzume. 2. Manzum risaleler.
ELGIN: (Tür.) Er. – Garip, yurdundan ayrilmis.
ELHAN: (Ar.). – Nagmeler, ezgiler. -erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ELIF: (Ar.) Ka. 1. Islami alfabenin ilk harfi. Ebccd hesabinda degeri birdir. 2. Musikide “la” notasini ifade için kullanilir. 3. Ülfet eden, dost, tanidik. 4. Alismis, aliskin, alisik. – Iki kelimeli isimler yapilabilir (Elif Beyza, Elif Nur v.s.).
ELIFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Elif).
ELMAS: (Yun.i.) Ka. 1. Bilinen kiymetli tas. 2. Pek sevgili ve kiymetli. 3. Billurlasmis saf ve seffaf karbon. 4. Ucunda sivri bir elmas parçasi bulunan ve cam kesmekte kullanilan alet.
ELVAN: (Ar.) – Levnler, renkler, çok renkli, polikrom. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ELVIDA: (Ar.) – Allah’a ismarladik. Allah’a emanet olun yollu ayrilik hitabi, (bkz. el-Firak, el-Veda). – Erkek ve kadin ismi olarak kullanilir.
ELYESA: (Ar.) Er. – Kur’an-i Kerim’de adi geçen bir peygamber.
EMAN: (Ar.) Er. 1. Emniyet. 2. Himaye, masuniyet. Güvence. – Müslüman her ferde eman verebilir.
EMANET: (Ar.) Ka. 1. Emniyet edilen kimseye birakilan sey, esya veya kimse. 2. Osmanli devletinde bazi devlet dairelerine verilen isim.
EMANETULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in emaneti.
EMANULLAH: (Ar.) Er. 1. Allah’in emaneti. Devletin tebasi, halk, millet.
EMEÇ: (Tür.) Er. 1. Hedef. 2. Yamaç. 3. Henüz memeden kesilmemis buzagi.
EMEK: (Tür.) Er. 1. Uzun, yorucu ve özenli çalisma. 2. Bir isin yapilmasi için harcanan beden ve kafa gücü.
EMEL: (Ar.) Ka. 1. Ümit. 2. Siddetli arzu, hirs, tamah. 3. Uzun zamanda gerçeklesebilecek arzu. 4. Insan ömrünün yetmeyecegi hülyalar, kuruntular.
EMIN: (Ar.) Er. 1. Korkusuz kimse. 2. Emniyette olan. 3. Inanan, güvenen. 4. Inanilir, güvenilir. 5. Süpheye düsmeyen, kati olarak bilen. 6. Emanet olarak idare edilen dairelerin basi. – 7. (Hz. Muhammed (s.a.s) ve Cebrail’in adi.
EMINE: (Ar.) Ka. – 1. Arapça’daki Amine kelimesinin Türkçelestirilmis seklidir. 2. Peygamberimizin annesi.
EMIR: (Ar.) Er. 1. Bir kavmin, bir sehrin basi. 2. Büyük bir hanedana mensup kimse. 3. Peygamberimizin soyundan gelen. 4. Kumandan. 5. Abbasi devletinde baskomutan. 6. Osmanli devletinde beylerbeyi ve Tanzimat’tan sonra sivil pasaligin ilk derecesi.
EMIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Emir).
EMIRHAN: (a.t.i.) Er. – (bkz. Emir). – “Emir” kelimesine “han” eki getirilerek iki isimden meydana gelmistir.
EMIR SULTAN: (Ar.) Er. I. Beyazid zamaninda Buhara’dan Bursa’ya hicret eden mutasavvif.
EMRAH: (Tür.) Er. – Anadolu saz sairlerinden.
EMRAN: (Ar.) Er. – Kürkler, hayvan derileri.
EMRE: (Tür.) Er. – Asik. Mübtela. Vurgun.
EMREDDIN: (Ar.) Er. – Dinin emrettigi. – Türk dil kurallari açisindan “d/t” olarak kullanilir.
EMRI: (Ar.) Er. – Emirle ilgili.
EMRIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Emri).
EMRULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in emri.
EMSAL: (Ar.) Er. 1. Kissalar, hikayeler, destanlar. 2. Numuneler, örnekler. 3. Es benzer. 4. Yatis denk. 5. Katsayi.
ENAM: (Ar.) Er. 1. Bütün mahlukat, yaratilmis her sey. 2. Halk, insanlar. Seyyidü’l-Enam: Halkin ulusu Rasûlullah (s.a.s). 3. Kur’an-i Kerim’in 6. Suresinin adi. 4.Bazi ayet ve dualari içeren dua kitabi.
ENBIYA: (Ar.) Er. – Peygamberler.
ENDER: (Ar.) Er. – çok az, çok seyrek, çok az bulunur, pek nadir.
ENER: (Tür.) Er. – En yigit, en kahraman kisi.
ENERGIN: (Tür.) Er. – En olgun, çok olgun.
ENES: (Ar.) Er. 1. Insan. 2. Enes b. Malik: (Basra 709). Rasûlullah (s.a.s)’den çok hadis nakleden sahabelerdendir. Hicretten sonra annesi onu, 10 yasindayken Rasûlullah (s.a.s)’in hizmetine vermistir. Rasûlullah (s.a.s)’in vefatina kadar yaninda kalmistir. 97-107 yasina kadar yasadigi rivayet edilmektedir.
ENFA: (Ar.) – Çok yararli, daha çok faydali, (bkz. Nafi). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ENFAL: (Ar.) Er. 1. Ganimet. 2. Kur’an-i Kerim’in 8 suresinin adi.
ENFES: (Ar.) Ka. – Çok güzel, en güzel.
ENGIN: (Tür.) Er. 1. Ucu, bucagi görünmeyecek kadar çok genis. 2. Denizin kiyidan çok uzaklarda bulunan genis bölümü, açik deniz. 3. Deger ve fiyati düsük olan. 4. Yüksekte olmayan, alçak yer.
ENGINALP: (Tür.) Er. – Degerli yigit.
ENGI A Y: (Tür.) Er. – (bkz. Engin).
ENGINER: (Tür.) Er. – Iyi, güzel, degerli insan.
ENGINIZ: (Tür.) Er. – Iz birakacak kadar degerli insan.
ENGINSOY: (Tür.) Er. – Genis soydan gelen.
ENGINSU: (Tür.) Er. – Açik deniz.
ENGINTALAY: (Tür.) Er. – Büyük deniz, okyanus.
ENGÜR: (Tür.) Er. 1. Çok gür. 2. Bereketli.
ENHAR: (Ar.) – Irmaklar, çaylar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir. Enhar. Kur’an-i Kerim’de cennetlerin altlarindan akan irmaklar.
ENIS: (Ar.) Er. 1. Dost arkadas. 2. Yar, sevgili.
ENISE: (Ar.) Ka. – (bkz. Enis).
ENSAR: (Ar.) Er. 1. Yardimcilar, muavinler, müdafiler, koruyucular. 2. Medine’ye hicretle Mekkeli muhacirlere yardim eden, Medineli müslümanlara verilen ad. Kur’an-i Kerim’de çok geçen kelimelerden birisidir.
ENSARULLAH: (Ar.) Er. – Allah yolunda Rasûlullah (s.a.s)’a yardim edenler.
ENVAR: (Ar.) Er. – Ziyalar, aydinliklar, isiklar, parlakliklar. – (bkz. Ziya).
ENVER: (Ar.) Er. – Daha nurlu, en nurlu, çok parlak.
ERACAR: (Tür.) Er. – Becerikli erkek.
ERAKALIN: (Tür.) Er. – Alni ak, dürüst erkek.
ERAKINCI: (Tür.) Er. – Yigit akinci.
ERAKSAN: (Tür.) Er. – Temiz adli yigit.
ERALKAN: (Tür.) Er. – Al kanli yigit.
ERALP: (Tür.) Er. – Yigit erkek.
ERALTAY: (Tür.) Er. – (bkz. Eralp).
ERANDAÇ: (Tür.) Er. – (bkz. Eraltay).
ERANIL: (Tür.) Er. – Yigitliginle anil, tanin.
ERASLAN: (Tür.) Er. – Aslan gibi, güçlü kuvvetli erkek.
ERAVEND: (Fars.) Er. 1. Sevk, arzu, istek. 2. San, seref.
ERAY: (Tür.) Er. – Erken ay, ilk ay, ayin ilk günlerinde dogan. – (bkz. Ilkay).
ERBASAT: (Tür.) Er. – (bkz. Eralp).
ERBATUR: (Tür.) Er. – Cesur, yigit.
ERBAY: (Tür.) Er. – Soylu, ünlü aileye mensup erkek.
ERBELGIN: (Tür.) Er. – Açik yürekli erkek.
ERBEN: (Tür.) Er. – (bkz. Eralp).
ERBERK: (Tür.) Er. – Simsek gibi yigit.
ERBOGA: (Tür.) Er. – Boga gibi güçlü erkek.
ERBOY: (Tür.) Er. – Yigit soydan gelen.
ERCAN: (Tür.) Er. – Canli, diri, sihhatli erkek.
ERCIHAN: (t.f.i.) Er. – Cihanin tanidigi erkek.
ERCIVAN: (t.f.i.) Er. – Genç erkek.
ERCÜMENT: (Fars.) Er. – Muhterem, serefli, itibarli, haysiyetli, seçkin, saygin, degerli.
ERCÜVAN: (f.a.i.) 1. Erguvan çiçegi. 2. Kizil sey. 3. Kirmizi kadife. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ERÇELIK: (Tür.) Er. – Çelik gibi güçlü erkek.
ERÇETIN: (Tür.) Er. – Sert, güçlü erkek.
ERÇEVIK: (Tür.) Er. – Çevik, hizli erkek.
ERÇIN: (Fars.) – Merdiven, basamak. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ERDA: (Ar.) Ka. – Beyaz karinca.
ERDAL: (Tür.) Er. – Tek erkek, dal gibi uzun erkek.
ERDEM: (Tür.) Er. 1. Fazilet. 2. Maharet, hüner. 3. Liyakat. 4. Usta gemici. 5. Insanin ruhsal yetkinligi.
ERDEMALP: (Tür.) Er. – Erdemli yigit.
ERDEMAY: (Tür.) Ka. – (bkz. Erdem).
ERDEMER: (Tür.) Er. – Erdemli kimse.
ERDEMIR: (Tür.) Er. – Demir gibi güçlü erkek.
ERDEMLI: (Tür.) Er. – Erdemli, faziletli.
ERDENIZ: (Tür.) Er. – (bkz. Deniz).
ERDESIR: (Tür.) Er. – Cesur, kahraman, aslan yürekli.
ERDI: (Tür.) Er. 1. Amacina ulasan, erisen. 2. Olgunlasmis erkek. 3. Ermis veli.
ERDIBIKE: (Tür.) Ka. – Olgunluga erismis, deneyimli kadin.
ERDIM: (Tür.) Er. – (bkz. Erdem).
ERDIN: (Tür.) Er. – (bkz. Erdi).
ERDINÇ: (Tür.) Er. – Duru, güçlü kuvvetli erkek.
ERDOGAN: (Tür.) Er. – Yigit dogan.
ERDÖNMEZ: (Tür.) Er. – Sözünden dönmeyen, dogru sözlü.
ERDURAN: (Tür.) Er. – (bkz. Erdönmez).
ERDURMUS: (Tür.) Er. – (bkz. Erduran).
ERDURSUN: (Tür.) Er. – (bkz. Erdurmus).
EREK: (Tür.) Er. – Gerçeklestirilmek için tasarlanan ve erismek istenilen sey, amaç, gaye, hedef.
EREKEN: (Tür.) Er. – (bkz. Erek).
EREL: (Tür.) Er. – Erkek eli, güçlü el.
EREN: (Tür.) Er. 1. Yetisen, ulasan, vasil olan. 2. Iyi yetismis kisi. 3. Cesur, yigit adam. 4. Ermis. 5. Koca, zevc. 6. Kisi, sahis.
ERENALP: (Tür.) Er. – (bkz. Eren).
ERENAY: (Tür.) Er. – (bkz Eren).
ERENCAN: (Tür.) Er. – (bkz. Eren).
ERENDIZ: (Tür.) Er. – Gezegenlerin en büyügü ve günese yakinlik bakimindan besincisi Jüpiter.
ERENGÜÇ: (Tür.) Er. – (bkz. Eren).
ERENGÜL: (Tür.) Ka. – (bkz. Eren). – Eren ve gül isimlerinden birlesik.
ERENÖZ: (Tür.) Er. – (bkz. Eren).
ERENSOY: (Tür.) Er. – (bkz. Eren).
ERENSU: (Tür.) Er. – (bkz. Eren).
ERENTÜRK: (Tür.) Er. – Eren-türk.
ERER: (Tür.) Er. – Ulasir, kavusur.
ERETNA: (Tür.) Er. – XIV. yy. Orta Anadolu’da Sivas ve Kayseri’de beylik kuran bir zat. Aslen Uygur Türkleri’nden olup Küçük Asya’da Anadolu Selçuklularina ait yerleri idarelerine almis olan Ilhanlilarin emirlerinden biri. Adil yönelimi sayesinde halkin övgüsünü almis ve kendisine “köse peygamber” lakabi verilmistir.
EREZ: (Ar.) Er. – Acibadem agaci.
ERGALIP: (t.a.i.) Er. – Üstün, yenen kimse.
ERGAZI: (t.a.i.) Er. – (bkz. Ergalip).
ERGE: (Tür.) Ka. – Simarik, nazli.
ERGENÇ: (Tür.) Er. – Genç erkek.
ERGENER: (Tür.) Er. – (bkz. Ergenç).
ERGI: (Tür.) Er. – Iyi, güzel bir seye erisme.
ERGIN: (Tür.) Er. 1. Olmus, yetismis, kemale ermis. 2. Haklarini kendi kullanmak için yasanin gösterdigi yasa gelmis olan kimse ( bkz. Resid).
ERGINAY: (Tür.) Er. – (bkz. Ergin).
ERGINCAN: (Tür.) Er. – Olgun ruhlu kimse.
ERG INER: (Tür.) Er. – Olgun erkek.
ERGINSOY: (Tür.) Er. – Olgun kisilerin soyundan gelen.
ERGINTUG: (Tür.) Er. – (bkz. Ergin).
ERGINALP: (Tür.) Er. – (bkz. Ergin).
ERGÖK: (Tür.) Er. – (bkz. Ergin).
ERGÖKMEN: (Tür.) Er. – Mavi gözlü, sansin kimse.
ERGÖNÜL: (Tür.) Er. – Gönül eri, iyi insan.
ERGUN: (Fars.) Er. – Sert basli, oynak ve hizli giden at. Ergun Celaleddin Çelebi: Türk sufi. Mevlananin soyundandir. Kütahya mevlevi hanesine de seyhlik yapmistir.
ERGUNALP: (f.t.i.) Er. – Hizli, çevik, yigit.
ERGUNER: (f.t.i.) Er. – Hizli, çevik erkek.
ERGUVAN: (Fars.) Er. – Kirmizimtrak bir çiçek.
ERGÜÇ: (Tür.) Er. – Erkek gücü.
ERGÜDEN: (Tür.) Er. 1. Yigitlik eden erkek. 2. Sevk ve idare kabiliyeti olan, lider.
ERGÜDER: (Tür.) Er. – (bkz. Ergüden).
ERGÜL: (Tür.) – Nadide gül, tek gül. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ERGÜLEÇ: (Tür.) Er. – Güleryüzlü erkek.
ERGÜMEN: (Tür.) Er. – Amacina, istegine kavusan.
ERGÜN: (Tür.) Er. 1. Yumusak uysal kimse. 2. Sulu kar, sulu saf kar.
ERGÜNAY: (Tür.) Er. – (bkz. Ergün).
ERGÜNER: (Tür.) Er. – Yumusak huylu, uysal erkek.
ERGÜVEN: (Tür.) Er. – Kendine güvenen.
ERGÜVENÇ: (Tür.) Er. – Güven duyulan kimse.
ERHAN: (Tür.) Er. – Iyi, adaletli hükümdar.
ERIB: (Ar.) Er. – Akilli, zeki kimse.
ERIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Erib).
ERIKE: (Ar.) Ka. – Taht.
ERIKER: (Tür.) Er. – Becerikli, yürekli adam.
ERIM: (Tür.) Er. 1. Bir seyin erebilecegi uzaklik. 2. Vakif olmak, yetmek.
ERIMEL: (Tür.) Er. – (bkz. Erim).
ERIMSAH: (Tür.) Er. – (bkz. Erim).
ERINÇ: (Tür.) Er. – Rahat, huzur.
ERINÇER: (Tür.) Er. – Huzur veren kimse.
ERIPEK: (Tür.) Er. – Yumusak, uysal erkek.
ERIS: (Fars.) Er. – Zeki, uyanik, azili.
ERKAL: (Tür.) Er. – Erkek kal, adam olarak kal.
ERKAN: (Ar.) Er. 1. Bir toplulugun ileri gelenleri, büyükler, üstler. 2. General ya da amiral asamasindaki askerler. 3. Yol, yöntem, adet, usûl. 4. Temel esaslar. Rükünler, direkler.
ERKAM: (Ar.) Er. – Rakamlar, sayilar, yazilar. Erkam b. Erkam: Ilk müslüman olan sahabilerden birinin adi. Peygamberimiz ve müslümanlar Mekke döneminde bir müddet çalismalarini gizlice Erkam’in evinden yürüttükleri için, evi Islâm tarihinde meshur olmus ve günümüze Daru’l-Erkam olarak ulasmistir.
ERKE: (Tür.) 1. Is basarma gücü. 2. Nazli serbest büyütülmüs çocuk. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ERKEL: (Tür.) Er. – Güçlü, kudretli el.
ERKILIÇ: (Tür.) Er. – Kiliç gibi keskin güçlü yigit.
ERKINAY: (Tür.) Er. – Çalisan erkek.
ERKIN: (Tür.) Er. – Serbest, hür.
ERKINER: (Tür.) Er. – Bagimsiz, özgür insan.
ERKMAN: (Tür.) Er. – Güçlü, etkili, sözü geçen kimse.
ERKOÇ: (Tür.) Er. – Güçlü, iriyan erkek.
ERKOÇAK: (Tür.) Er. – bkz. Koçak.
ERKSAN: (Tür.) Er. – Güçlü, etkili san, taninmis ad.
ERKSOY: (Tür.) Er. – Güçlü soydan gelen.
ERKSUN: (Tür.) Er. – Gücünü, kudretini göster.
ERKUL: (Tür.) Er. – Erkek kul, güçlü kuvvetli adam, kul.
ERKUT: (Tür.) Er. 1. Güçlü, dayanikli erkek. 2. Mübarek insan, kutlu insan.
ERKUTAY: (Tür.) Er. – Ugurlu ayda dogan erkek.
ERMA: (Ar.) Ka. – Çok güzel ve cilveli olan.
ERMAN: (Fars.) Er. 1. Arzu, istek. 2. Yerinme, pisman olma.
ERMIN: (Fars.) Er. – Keykubat’m dördüncü oglu.
ERMIS: (Tür.) Er. 1. Allah’a yönelmis ve bu yolda merhale katetmis kimse. 2. Veli, aziz.
ERMIYE: (Ar.) Er. – Dolu yagdiran kasirga.
ERNOYAN: (Tür.) Er. – Yigit baskomutan.
EROGUZ: (Tür.) Er. – Yigit kimse.
EROKAY: (Tür.) Er. – Seçkin, begenilen erkek.
EROL: (Tür.) Er. – Erkek ol. – “Er” ve “ol” kelimelerinden birlesik isim.
ERONAT: (Tür.) Er. – Dürüst, güvenilir, iyi erkek.
EROZAN: (Tür.) Er. – Erkek ozan, sair.
ERÖZ: (Tür.) Er. – Özü erkek, yigit olan.
ERSAL: (Tür.) Er. – Yigitliginle tanin.
ERSALMIS: (Tür.) Er. – (bkz. Ersal).
ERSAN: (Tür.) Er. l. Adiyla, saniyla ünlenmis erkek. 2. Güzel, güçlü san birakmak.
ERSAVAS: (Tür.) Er. – (bkz. Ersal).
ERSAYIN: (Tür.) Er. – Saygi deger kimse.
ERSEÇ: (Tür.) Er. – Seçkin ol.
ERSEN: (Fars.) Er. – Meclis, kurultay, kongre.
ERSERIM: (Tür.) Er. – (bkz. Serim).
ERSEVEN: (Tür.) Er. – Seven erkek.
ERSEVER: (Tür.) Er. – (bkz. Erseven).
ERSEVIM: (Tür.) Ka. – Sevimli, sempatik erkek.
ERSEZEN: (Tür.) Er. – (bkz. Ersezer).
ERSEZER: (Tür.) Er. – Kavrayisi güçlü erkek.
ERSÖZ: (Tür.) Er. – Yigit sözlü.
ERSU: (Tür.) Er. – (bkz. Ersöz).
ERSUNAL: (Tür.) Er. – (bkz. Ersu).
ERSAD: (t.f.i.) Er. – Sevinçli, mutlu erkek.
ERSAHAN: (Tür.) Er. – Sahin gibi güçlü yigit.
ERSAHIN: (Tür.) Er. – Erkek sahin, kus.
ERSAN: (Tür.) Er. – Yigitligiyle taninmis, ünlenmis erkek.
ERSED: (Ar.) Er. – Er resid, ergin olan, dogru yola daha yakin, hareket hatti daha iyi olan. (bkz. Resid).
ERSEN: (Tür.) Er. – Mutlu, neseli erkek.
ERTAN: (Ar.) Er. – Dericilerin,, yapragiyla sahtiyan (deri) boyadiklari bir nevi agaç.
ERTAS: (Tür.) Er. – Tas gibi erkek. -Er ve tas kelimelerinden birlesik isim.
ERTAYLAR: (Tür.) Er. – Uzun boylu, yakisikli erkek.
ERTE: (Tür.) Er. 1. Gelecek safak, safak sökme zamani. 2. Yarin. 3. Herhangi bir iste ilk basari.
ERTEK: (Tür.) Er. – Tek, essiz yigit.
ERTEKIN: (Tür.) Er. – Soylu erkek. – Er ve tekin kelimelerinden birlesik isim.
ERTEN: (Tür.) Er. 1. Sabah günesin dogdugu zaman. 2. Gün.
ERTINGÜ: (Tür.) Er. – Olaganüstü görülmemis.
ERTOK: (Tür.) Er. – Gözü, gönlü tok yigit.
ERTÖRE: (Tür.) Er. – Töreleri olan yigit.
ERTUG: (Tür.) Er. – Sorguç tutan erkek.
ERTUGRUL: (Tür.) Er. – Dürüst, dogru, yigit. – Ertugrul Gazi: Osmanli hanedaninin kurucusu. Osman Bey’in babasi.
ERTUNA: (Tür.) Er. – (bkz.Tuna).
ERTUNÇ: (Tür.) Er. l. Tunç renkli erkek. -2. Tunç madeni gibi güçlü kuvvetli erkek. – Er ve tunç kelimelerinden birlesik isim.
ERTUNGA: (Tür.) Er. 1. Yigit hakan. 2. Uygur yazitlarinda geçen Türk adi.
ERTÜZE: (Tür.) Er. – (bkz. Tüze).
ERÜSTÜN: (Tür.) Er. – Üstün erkek.
ERVA: (Ar.) Er. 1. Çok güzel genç. 2. Son derece cesur ve yigit adam.
ERVIN: (Fars.) Ka. 1. Tecrübe, sinama, deneme. 2. Seref ve itibar.
ERYALÇIN: (Tür.) Er. – Sert, güçlü, boyun egmez yigit.
ERYAMAN: (Tür.) Er. – Güçlü, becerikli.
ERYAVUZ: (Tür.) Er. – Yürekli, korkusuz.
ERYETIS: (Tür.) Er. – Erken gel.
ERYILDIZ: (Tür.) Er. – Yildiz gibi parlak yigit.
ERYILMAZ: (Tür.) Er. – (bkz. Yilmaz).
ERZADE: (t.f.i.) Er. – Yigit oglu.
ERZAN: (Fars.) Er. 1. Ucuz, bol. 2. Uygun, münasip, layik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ESAD: (Ar.) Er. 1. Oldukça mutlu, daha saadetli. 2. Çok hayirli. – Türk dil kurallarina göre “d/t” olarak kullanilir. Esad b. Zürare: Sahabedendir. Künyesi Ebu Umame’dir. Akabe bey’atmdan önce müslüman oldu. 1.2. ve 3. Akabe bey’atlarinda hazir bulundu. Medine’ye Islami ilk teblig eden sahabidir. Hicretin II. yilinda Sevval ayinda (Bedir öncesi) vefat elti.
ESED: (Ar.) Er. – Arslan. Gazanfer. Haydar. Cesur ve kahraman kisi anlaminda kullanilmistir.
ESEDÜ’D-DIN: (Ar.) Er. – Dinin arslara. – Seref lakabidir.
ESEDULLAH: (Ar.) Er. – (Allah’in arslani) Hz. Ali, Hayber’in fethinde gösterdigi kahramanliktan dolayi Rasûlullah (s.a.s), Hz. Ali’ye bu ismi vermistir. Astronomi’de: Günesin rumi, temmuzun 9’unda ve Efrenci temmuzun 23’ünde içine girdigi ve semanin kuzey yarimküresi eteginde bulunan birçok parlak yildizdan mütesekkil 5. burç.
ESEN: (Tür.) Er. – Sag, salim, saglikli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ESENBOGA: (Tür.) Er. – (bkz. Esen).
ESENDAG: (Tür.) Er. – Dag gibi güven verici ve saglam yapti.
ESENER: (Tür.) Er. – Saglikli, rahat kimse.
ESENGÜL: (Tür.) Ka. – Canli, dipdiri, renkleriyle yeni açan güzel gül.
ESENTÜRK: (Tür.) Er. – Güçlü, kuvvetli, saglikli Türk.
ESER: (Ar.) Er. 1. Nisan, alamet, iz. 2. Etki, tesir. 3. Yok olmus bir nesneden kalma parça. 4. Bir kisinin ortaya koydugu mahsul, telif. 5. Hadis, hadis ilmi. 6. Imal, icat. 7. Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ESIN: (Tür.) Ka. -1. Rüzgar, sabah rüzgari. 2. Ilham, çagrisim.
ESLEK: (Tür.) Er. 1. Çaliskan, gayretli. 2. Yumusak basli, uysal. 3. Atik, çevik.
ESLEM: (Ar.) Er. 1. En selamatli, en emin, en dogru yol. 2. Kendisini bütünüyle Allah’in dinine adamis, Silm’e girmis mü’min. – Kadin ve erkek adi olarak kullanilir.
ESMA: (Ar.) Ka. 1. Adlar. 2. Kulaklar, isitme. – Esmaü’l-Hüsna: Allah’in güzel isimleri. – Hz. Esma: Hz. Ebu Bekir’in kizi, Hz. Aise’nin ablasidir.
ESMAHAN: – (bkz. Esma).
ESMAN: (Ar.) Ka. – Bedeller, kiymetler, degerler.
ESME: (Tür.) Ka. – Esmek fiili.
ESMER: (Ar.) Ka. – (bkz. Esved).
ESMERAY: (a.t.i.) Ka. – Siyah ay, bugday renkli, karayagiz.
ESRA: (Ar.) Ka. – Daha hizli, daha çabuk, en çabuk.
ESVED: (Ar.) Ka. – Siyah, kara.
ES’ARI: (Ar.) Er. – Ebu Musa Abdullah b. Kays el-Es’ari (Öl. 935). Ünlü kelam alimi, Es’ari mezhebinin, kurucusudur. 40 yasina kadar Mutezile görüsü benimsemis, daha sonra Basra camiinden de herkese ilan ederek Mutezile’yi biraktigini açiklamistir.
ESAY: (Tür.) Er. – Ay kadar güzel.
ESCA: (Ar.) Er. – En cesur, en yigit kisi.
ESFAK: (Ar.) Er. – Daha sefkatli, çok merhametli.
ESIR: (Ar.) Er. – Çok sevinçli.
ESRAF: (Ar.) Er. 1. Serefli, saygin kimseler. 2. Bir yerin zenginleri, sözü geçenler.
ESREF: (Ar.) Er. – Daha serefli, çok onurlu, çok aziz, pek muhterem. Esrefi: Akkoyunlular devrinde kullanilan bir çesit gümüs para. Yavuz Sultan Selim’in Misiri fethettikten sonra burada bastirdigi para. Esrefoglu Rumi: Kadiri tarikatinin bir kolu olan Esrefîyye adli ekolün kurucusu.
ETEM: (Ar.) Er. – Daha tam daha noksansiz, mükemmel. – (bkz. Ekmel).
ETHEM: (Ar.) Er. – (bkz. Edhem).
EVCAN: (Tür.) Er. – Evdeki insan evcimen.
EVCIMEN: (Tür.) Er. – Evine, ailesine bagli. Ev islerinde becerikli.
EVDEGÜL: (Tür.) Ka. – Güzel kiz.
EVFA: (Ar.) Er. Daha vefali, cana yakin, sözünde duran.
EVIN: (Tür.) Ka. – Tohum, tane, öz cevher.
EVIRGEN: (Tür.) Er. – Isini bilen, tedbirli kimse.
EVLA: (Ar.) Ka. – Daha uygun, daha layik, daha iyi üstün. Hayirli amel.
EVLIYA: (Ar.) 1. Veliler. 2. Allah’in dostlari. 3. Iman edip salih amel isleyenler. 4. Allah yolunda mallan ve canlariyla cihad edenler. 5. Allah’in emaneti olan dinini ve hükümlerini yeryüzünde tevelli ederek korumaya çalisanlar.
EVNUR: (Tür.) Ka. – (bkz. Evdegül)
EVRA: (Fars.) Ka. – Hisar.
EVREN: (Tür.) Er. 1. Büyük yilan, ejderha. 2. Felek, zaman. 3. Kainat, dünya. 4. Yasanilan vasat.
EVRENSEL: (Tür.) Er. – “Alemsümül” karsiligi olarak. – Fransizca “Universal’e benzetilerek kullanilir.
EVSAN: (Ar.) – Pullar, harçlar (bkz. Esnam). – Isim olarak kullanilmaz.
EVVAH: (Ar.) Er. 1. Çok ah eden. 2. Çok dua eden. 3. Merhametli. 4. Imani saglam. 5. Din bilgisi çok genis olan kimse. 6. Kur’an-i Kerimde bu isimle Hz.Ibrahim vasiflandirilmistir.
EVVEL: (Ar.) 1. Ilk baslangiç, ilkin. 2. Allah’in 99 isiminden biri.
EYGÜL: (Tür.) – Iyi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EYLÜL: (Ar.) Ka. – Sonbahar’in ilk ayi.
EYMEN: (Ar.) Er. 1. Daha ugurlu, çok talihli, hayirli, kutlu. 2. Sag taraftaki. Eymen b. Hureym:. Sahabedendir. Mekke’nin alinisi sirasinda müslüman oldu. Babasi ve amcasi Bedir sehitlerindendir. Hadis rivayctiylc ün kazandi.
EYÜB: (Ar.) Er. 1. Sabirli. 2. Dönen, pisman olan, günahlarina tevbe eden demektir. Kur’an’da adi geçen peygamberlerden. Güzel sabir sahibi. Allah’in imtihanina güzellikle sabredip mükafat ve ihsana ulasmistir. -Türk dil kurali açisindan “b/p” olarak okunur.
EZAMET: (Ar.) Ka. – (bkz. Azamet). 1. Büyüklük, ululuk. 2. Çalim, kivrim.
EZELHAN: (a.t.i.) Er. – (bkz. Ezel).
EZFER: (Ar.) Ka. – Güzel kokulu.
EZGI: (Tür.) Ka. 1. Belli bir kurala göre yaratilan ve kulakta haz uyandiran sesname. 2. Makamla söylenen manzum söz. 3. Beste (bkz. Beste).
EZGÜ: (Tür.) – Makam, hava. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EZHAN: (Ar.) – Insanda akil, fikir, zeka, hafiza anlayis, kavrayis, kudretleri. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EZHERAN: (Ar.) – Ay ve günes. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EZNEV: (Fars.) – Yeni bastan, yeniden. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
EZRA: (Ar.) Ka. 1. Pek fasih, sözü düzgün adam. 2. Beyaz kulakli siyah at.
EZRAK: (Ar.) – Mavi gözlü. Gök rengi saf ve temiz su. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
