OBA: (Tür.) Er. 1. Çadirlarda yasayan göçebe ailelerin meydana getirdigi topluluk. 2. Genellikle bölmeli göçebe cadin. 3. Yabanci. 4. Zeka ya da yetenekleri olaganüstü isler basaracak kadar üstün olan kimse, dahi. 5. Ova.
OBUZ: (Tür.) Er. 1. Su kaynagi. 2. Akarsulardan olusan küçük derecik. 3. Iki derenin birlestigi dar yer. 4. Karlarin erimesiyle olusan ufak dere.
ODHAN: (Tür.) Er. – Atak, hareketli ve canli lider.
ODKAN: (Tür.) Er. 1. Canli, coskulu kimse. 2. Ates kanli. 3. Atak. Delidolu
ODMAN: (Tür.) Er. – Ates gibi canli, coskulu, hareketli kimse.
OFLAS: (Tür.) Er. – (bkz. Oflaz).
OFLAZ: (Tür.). 1. Iyi, güzel, eksiksiz, tam. 2. Gürbüz, yakisikli, güzel giyinen. 3. Becerikli. 4. Eflatun rengi. 5. Ise yarar uygun. 6. Cesur kabadayi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OFLAZER: (Tür.) Er. – Oflaz er. Gürbüz, becerikli, eksiksiz, yigit.
OGAN: (Tür.). – (bkz. Okan).
OGANER: (Tür.) Er. – Ogan er.
OGÜN: (Tür.). – Animsanan belirli bir günde dogan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OGANER: (Tür.) Er. – Ogan er.
OGANSOY: (Tür.) Er. – Ogan soy.
OGUÇ: (Tür.) Er. 1. Oymak. Hisim, akraba. 2. Bereket.
OGUR: (Tür.) Er. 1. Ugur. 2. Samimi, içten dost. 3. Bir sey yapabilmek için ele geçen zaman ya da elverisli durum.
OGURALP: (Tür.) Er. – Samimi, içten yigit.
OGURATA: (Tür.) Er. – Ugurlu ata.
OGUS: (Tür.) Er. – Erkek çocuk.
OGUZ: (Tür.) Er. 1. Mübarek, saf ve iyi yaratilisli. 2. Genç, saglam, güçlü. 3. Anlayisi kit, bön. 4. Köylü. Tosun. 5. Türk efsanelerinde geçen büyük bir kahraman. Büyük bir Türk boyu.
OGUZALP: (Tür.) Er. – Oguz boyundan, yigit, savasçi.
OGUZATA: (Tür.) Er. 1. Oguz’a mensup, güçlü yigit baba. 2. Oguz kahramani.
OGUZBALA: (Tür.) Er. 1. Oguz çocugu. 2. Yigit gürbüz çocuk.
OGUZBAY: (Tür.) Er. – Oguz bay.
OGUZCAN: (Tür.) Er. – Oguz can.
OGUZER: (Tür.) Er. – Oguz er.
OGUZHAN: (Tür.) Er. 1. Yigit han, hakan. 2. Oguz boylarinin efsanevi kahramani.
OGUZKAN: (Tür.) Er. – Damarlarinda Oguz kani tasiyan.
OGUZMAN: (Tür.) Er. – Güçlü, saglam, iyi yürekli, dost kimse.
OGUZTAN: (Tür.) Er. – Görkemli, aydinlik.
OGUZTÜZÜN: (Tür.) Er. 1. Saglam, yigit. 2. Yumusak huylu, sakin.
OKAN: (Tür.) Er. 1. Anlayisli. Anlama, ögrenme. 2. Tanri, oguz.
OKANALP: (Tür.) Er. 1. Anlayisli yigit. 2. Tanrisal gücü olan yigit.
OKANAY: (Tür.) Er. – Okan ay.
OKANDAN: (Tür.) Er. – Tanri’dan gelen, Tanri’nin verdigi.
OKANER: (Tür.) Er. – (bkz. Okanalp).
OKATAN: (Tür.) Er. – Ok atan.
OKATAY: (Tür.) Er. – Ok atay.
OKAY: (Tür.). 1. Baht, talih, sans. 2. Bahtli, talihli. 3. Begenme. 4. Satürn gezegeni. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OKBAS: (Tür.) Er. – Ok bas.
OKBOGA: (Tür.) Er. – Hizli ve boga gibi güçlü.
OKBUDUN: (Tür.) Er. – Birlik içinde olan. Dürüst soya mensup.
OKCAN: (Tür.) Er. – Canli, hareketli cani tez.
OKÇUN: (Tür.) Er. – Uzak, öte, uzakta bulunan.
OKDAG: (Tür.) Er. – Ok dag.
OKDEMIR: (Tür.) Er. 1. Demir gibi saglam ve atak. 2. Demirden yapilmis ok.
OKER: (Tür.) Er. – Hizli, canli, hareketli kimse.
OKERGÜN: (Tür.) Er. – Ok ergin.
OKGÜÇ: (Tür.) Er. – Ok gibi güçlü ve hizli.
OKHAN: (Tür.) Er. – Hizli, atak ve güçlü lider, han.
OKKAN: (Tür.) Er. – Ok kan.
OKMAN: (Tür.) Er. 1. Ok gibi hizli, güçlü kimse. 2. Okçu. Kemankes.
OKSAL: (Tür.) Er. – Ok sal.
OKSALMIS: (Tür.) Er. – Ok atmakla meshur.
OKSAR: (Tür.) Er. – Ok atisina hazirlan.
OKSAY: (Tür.) Er. – Ok ve Say’dan birlesik isim.
OKSEV: (Tür.) Er. – Ok ve Sev’den birlesik isim.
OKSEVEN: (Tür.) Er. – Ok seven.
OKSU: (Tür.) Er. – Hizli ve düzenli akan su.
OKSAK: (Tür.) Er. 1. Benzeyis. 2. Benzeyen, andiran.
OKSAN: (Tür.) Ka. – Daima övülen, begenilen insan ol.
OKTAN: (Tür.) Er. – Ok tan.
OKTAR: (Tür.) Er. – Ok tar.
OKTAY: (Tür.) Er. – Öfkeli, sinirli, kizgin.
OKTUG: (Tür.) Er. – Ok tug.
OKTUNA: (Tür.) Er. – Ok tuna.
OKTÜRE: (Tür.) Er. – Ok türe.
OKTÜREMIS: (Tür.) Er. – Ok türemis.
OKUS: (Tür.) Er. 1. Zeka, akil, anlayislilik (Öküs’ten). 2. Çagri, davet.
OKUSLU: (Tür.) Er. – Zeki, akilli, anlayisli.
OKUTAN: (Tür.) Er. – Egitici, ögretmen.
OKUTMAN: (Tür.) Er. – Okutan, ögreten, ögretmen.
OKUYAN: (Tür.) Er. 1. Okumayi seven. 2. Çagiran, davet eden.
OKYALAZ: (Tür.) Er. – Ates gibi canli ve çabuk.
OKYAN: (Tür.) Er. – Ok yan.
OKYANUS: (Yun.) – Ana karalari birbirinden ayiran büyük deniz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OKYAR: (Tür.) Er. – Ok yar.
OKYAY: (Tür.) Er. – Ok yay.
OLCA: (Tür.) – Savasta düsmandan ele geçirilen mal, ganimet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OLCAY: (Tür.) Ka. – Baht, talih, ikbal.
OLCAYTU: (Tür.) Er. – Bahtli, sansli, talihli.
OLCAYTUG: (Tür.) Er. – (bkz. Olcaytu).
OLCUM: (Tür.) l. Eli ise yatkin, becerikli, usta. 2. Kendini oldugundan üstün gösteren. 3. Hekimlik taslayan kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OLDAÇ: (Tür.) Er. – Sisman, büyümeye, gelismeye elverisli olan.
OLGAÇ: (Tür.) Er. – Olgun, yetiskin, iyi gelismis.
OLGUN: (Tür.) – Bilgi, görgü ve hosgörüsü gelismis kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OLGUNAY: (Tür.) – Olgunay, dolunay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir
OLGUNER: (Tür.) Er. – Olgun er. Yetismis, iyi gelismis kimse.
OLGUNSOY: (Tür.) Er. – Taninmis soydan gelen.
OLGUNSU: (Tür.) Er. – Olgunsu
OLSAR: (Tür.) Er. – Adin duyulsun.
OMAÇ: (Tür.) – Hedef, gaye, amaç. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OMAY: (Tür.) 1. Seçkin, seçilmis. 2. Özet, öz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ONAR: (Tür.) – Daha iyi bir duruma giren, mutlu olan. Hastaliktan, dertten kurtulan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ONARAN: (Tür.) Er. 1. Düzelten, yararli bir duruma getiren. Iyilestiren, tedavi eden. 2. Basaran, bitiren.
ONAT: (Tür.) 1. Iyi, güzel, düzgün. 2. Iyi yaratilisli. 3. Dogru, dürüst nitelikli. 4. Kolay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ONATKAN: (Tür.) Er. – Onat kan. Temiz, dürüst soydan gelen.
ONATSÜ: (Tür.) Er. – Güzel, dürüst asker. Nitelikli asker.
ONAY: (Tür.). -Uygun bulma, onaylama. Uygun yerinde. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ONBULAK: (Tür.) Er. – On bulak.
ONGAR: (Tür.) Er. – Kurtulus.
ONGAY: (Tür.) Er. – Kolay.
ONGU: (Tür.) Ka. 1. Gönül rahatligi, mutluluk, saglik. 2. Bayindirlik, gelismislik.
ONGUN: (Tür.) 1. Eksiksiz, tam. 2. Verimli, bol, Bayindir. 3. Kutlu, ugurlu, begenilen. 4. Kurtulmus, onmus. 5. Gelismis, gürbüz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ONGUNALP: (Tür.) Er. – Kutlu, ugurlu, begenilen yigit.
ONGUNER: (Tür.) Er. – Gelismis, gürbüz genç.
ONGUNSU: (Tür.) Er. – Bol ve gür akan su.
ONGÜNER: (Tür.) Er. – Ongün-er.
ONGÜNES: (Tür.) Er. – Ongün-es.
ONUK: (Tür.) Er. – Sevgili, aziz.
ONUKER: (Tür.) Er. – Onuk er. Sevilen, sevgili insan, saygi deger.
ONUKTEKIN: (Tür.) Er. – Sevilen, sayilan güvenilir, emin insan.
ONUL: (Tür.) – Iyiles, iyi ol, saglikli ol. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ONULTAN: (Tür.) Er. – Iyilestiren, düzelten, sagligina kavusturan.
ONUR: (Tür.) Er. 1. Insanin kendisine karsi duydugu saygi. 2. Baskalarinin gösterdigi sayginin dayandigi deger, seref.
ONURAD: (Tür.) Er. – Onuruyla taninmis ad.
ONURAL: (Tür.) Er. – San, seref kazan.
ONURALP: (Tür.) Er. – Onuruyla taninmis kimse. Yigit ve onurlu.
ONURHAN: (Tür.) Er. – Onurlu han, hükümdar.
ONURKAN: (Tür.) Er. – Onurlu, soylu kandan gelen.
ONURSAL: (Tür.) Er. – Onurla ilgili. Saygi için verilen san.
ONURSAN: (Tür.) Er. – Onuruyla taninmis, serefli.
ONURSAY: (Tür.) Er. – Onur say.
ONURSEV: (Tür.) Er. – Onur sev.
ONURSOY: (Tür.) Er. – Onurlu soydan gelen.
ONURSU: (Tür.) Er. – Onur su.
ONURSÜ: (Tür.) Er. – Onurlu asker.
ORAK: (Tür.) Er. 1. Ekin biçme zamani, hasat. 2. Ekin biçme araci.
ORAL: (Tür.) Er. – Kuleyi, sehri ele geçir, zaptet.
ORALMIS: (Tür.) Er. Kale, sehir almis.
ORAN: (Tür.) Er. 1. Ölçü, nispet, derece. Ölçülü, hesapli. 2. Tahmin. 3. Anlayisli. 4. Abartma, abarti. 5. Özel isaret, nisan.
ORAY: (Tür.) 1. Ates gibi kizil renkte ay. 2. Sehirli, sehirde yasayan. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ORBAY: (Tür.) Er. – Ordu komutani. Ordu beyi.
ORBEK: (Tür.) Er. – Sehir beyi.
ORBEY: (Tür.) Er. – Bekçi muhafiz.
ORCAN: (Tür.) Er. 1. Bey can. 2. Üstün, kidemli kisi.
ORCANER: (Tür.) Er. – (bkz. Orcan).
ORÇUN: (Tür.) Er. – Ardillar, halefler.
ORGUN: (Tür.) Er. – Gizli sakli.
ORGUNALP: (Tür.) Er. – Orgun alp.
ORGUNTAY: (Tür.) Er. – Orgun tay.
ORGÜL: (Tür.) Ka. – Ates gibi kirmizi renkte gül.
ÖRGÜN: (Tür.) Er. – Sicak gün.
ORGUNALP: (Tür.) Er. – Örgün alp.
ORHAN: (Tür.) Er. – Sehrin yöneticisi, hakimi. Orhan Gazi: Osmanli imparatorlugunun ikinci padisahi.
ORHON: (Tür.) Er. – (bkz. Orhun).
ORHUN: (Tür.) Er. 1. Orta Asya’da bir irmak. 2. Orta Asya Türklerinin kullandigi en eski yazi. 3. Yüksek, yüce Hun anlaminda.
ORKAN: (Tür.) Er. – Or kan.
ORKIDE: (Fran.) Ka. – Çiçeklerinin güzelligi nedeniyle seralarda yetistirilen degerli bir süs bitkisi.
ORKUN: (Tür.) Er. – (bkz. Or hun).
ORKUT: (Tür.) Er. – Kutlu, ugurlu sehir.
ORKUTAY: (Tür.) Er. – Or kut ay.
ORTAÇ: (Tür.) Er. 1. Tepe, ozanlarin bulundugu. 2. Mirasçi. 3. Veliaht. 4. Sifat fiiller.
ORTAN: (Tür.) Er. – Ates renginde kizil tan.
ORTANCA: (Tür.) 1. Pek çok türü bulunan süs bitkisi. 2. Yas bakimindan üç kardesin büyügü ile küçügü arasindaki kardes. Isim olarak kullanilmaz.
ÖRTÜN: (Tür.) Er. – Ortanca kardes.
ORTUNÇ: (Tür.) Er. – Ates renginde tunç.
ORUÇ: (Tür.) Er. – Islam’in bes sartindan birisidir. Tan yerinin agarmasindan günes batana kadar Allah rizasi için yiyip içmekten cinsi münasebetten sakinmak. Ibadet. Savm. -Oruç Reis; Önceleri Cezayir’de olup daha sonra Osmanli donanmasina katilan ünlü denizci.
ORUK: (Tür.) Er.l. Aile, oymak. Göçmen olarak gelip bir yere yerlesen. 2. Yol, çare, imkan.
ORUN: (Tür.) Er. 1. Özel, yer. Önemli bir görevlinin çalistigi yer, makam. 2. Gizli, habersiz. 3. Huy, yaratilis.
ORUS: (Tür.) Er. – Eski uygur adlarindandir. “Talih, baht, saadet” anlamindadir.
ORUZ: (Tür.) Er. – Düsün, düsünce.
OSKAN: (Tür.) Er. – Akilli.
OSKAY: (Tür.) – Neseli, mutlu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OSMAN: (Ar.) Er. 1. Bir tür kus ya da ejderha. 2. Hz. Muhammed (s.a.s)’in damadi ve Hz. Ömer’den sonra devlet baskani olan III. halife. 3. Osmanli devletinin kurucusu, Osman Gazi.
OTAC: (Tür.). – Hekim, doktor. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OTARAN: (Tür.) Er. – Hayvanlari otlatan çoban.
OTAY: (Tür.) – Ates renginde ay. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OYA: (Tür.) Ka. 1. Genellikle ipek ibrisim kullanilarak igne, mekik, tig ya da firkete ile yapilan ince dantel. 2. Ince, güzel, nazik.
OYAL: (Tür.) – Oy al. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OYALP: (Tür.) Er. – Oy alp.
OYANALP: (Tür.) Er. – Ogan alp. Güçlü yigit.
OYHAN: (Tür.) Er. – Oy han.
OYKAN: (Tür.) Er. – Oy kan.
OYKUT: (Tür.) Er. – Oy kut.
OYLUM: (Tür.) 1. Vadi, koyak. Çukur, oyuk. 2. Bir cismin uzayda kapladigi bosluk. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OYMAN: (Tür.) Er. – Görüs, düsünce sahibi.
OYTUN: (Tür.) 1. Kutsal, mübarek. 2. Begenilen, güzel yer. Alçak yer, ova. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OYTUNÇ: (Tür.) Er. – Oy tunç.
OYUM: (Tür.) – Oymak isi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
OZAN: (Tür.) Er. 1. Siir yazan, sair. Halk sairi. 2. Sakaci, tatli, güzel konusan.
OZANALP: (Tür.) Er. – Siir söyleyen tatli dilli yigit.
OZANER: (Tür.) Er. – Ozan er.
OZANSOY: (Tür.) Er. – Güzel konusan, siir yazan bir soydan gelen.
OZANSÜ: (Tür.) Er. – Güzel konusan, siir yazan asker.
OZGAN: (Tür.) Er. – Öne geçen, kazanan, basarili.
