ÖCAL: (Tür.) Er..- Yapilan kötülügün acisini çikar, öcünü al.
ÖCALAN: (Tür.) Er. – Intikam alan.
ÖDÜL: (Tür.) l Bir basan ya da iyilik karsisinda verilen armagan. 2. Yarisma veya müsabakalarda bir tarafin, kazanana verdigi hediye, mükafat. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖGE: (Tür.) 1. Çok akilli. Yasli kimse. 2. Bir ulusun büyügü, ileri geleni. 3.. Hekim. 4. Ün, söhret. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖGEDAY: (Tür.) Er. 1. Çok akilli, bilgili. 2. Mogol hükümdari Cengiz Han’in oglu.
ÖGER: (Tür.) Er. – Akilli, bilgili kimse.
ÖGET: (Tür.) – Begenilen, aranilan, övülen, iyi güzel. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖGETÜRK: (Tür.) Er. – Akilli, bilgili Türk.
ÖGÜN: (Tür.) 1. Kendini yücelt, gurur duy. 2. Zaman vakit. 3. Kez, defa. 4. Önde, ileride olan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖGÜT: (Tür.) – Bir kimseye yapmasi ya da yapmamasi gereken seyler için söylenen söz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖKE: (Tür.) Er. – (bkz. Öge).
ÖKER: (Tür.) Er. – Akilli kimse.
ÖKKES: (Ar.) Er. 1. Erkek örümcek. 2. Bir dag adi.
ÖKLÜ: (Tür.) Er. – Akilli.
ÖKMEN: (Tür.) Er. – Akilli, zeki, bilgili kimse.
ÖKMENER: (Tür.) Er. – Akilli, bilgili kimse.
ÖKTEM: (Tür.) Er. – Güçlü, onurlu, gösterisli, korkusuz.
ÖKTEMER: (Tür.) Er. – (bkz. Öktem).
ÖKTEN: (Tür.) Er. – Akilli, bilgili, fazil, kahraman, cesur.
ÖKTÜRK: (Tür.) Er. – Akilli, güçlü Türk.
ÖMER: (Ar.) Er. – Islam Devleti’nin II. Halifesi Ömer b. Hattab. Dünya durdukça adaletinden dolayi ondan bahsedilecek. Cennetle müjdelenmistir. Hak ile Batili çok iyi ayirt edebilen bir alim oldugu için Ömeru’1-Faruk adini almistir.
ÖMÜR: (Ar.) 1. Hayat müddeti, yasama süresi. 2. Hayat, dirilik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖMÜRAL: (a.t.i.) Er. – Uzun ömürlü ol.
ÖMÜRCAN: (a.t.i.) – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNAL: (Tür.) Er. – Ileri git, lider ol anlaminda.
ÖNAY: (Tür.) – Ayin ilk günlerindeki hali, hilal. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNAYDIN: (Tür.) Ka. – Ön aydin.
ÖNCEL: (Tür.) 1. Birine göre kendinden önce yerini tutmus olan kimse. 2. Bizden önce yasamis olanlar. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNCÜBAY: (Tür.) Er. – Klavuz, rehber, önder kisi.
ÖNDER: (Tür.) – Bir davada, fikri siyasi bir harekette önde giden, önayak olan, kitleyi idare eden kimse, lider, sef. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNEL: (Tür.) – Bir isin tamamlanmasi için verilen süre, vade, mühlet. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNEN: (Tür.) – Hak, adalet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNER: (Tür.) 1. Önde gelen, basta gelen. 2. Yön. 3. Sira. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNGAY: (Tür.) – Jüpiter gezegeni. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNGEL: (Tür.) Er. – Agir basli.
ONGEN: (Tür.) – Basan, zafer. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNGÜ: (Tür.) Er. 1. Ilk, önce, önceki. 2. Direnme, inat.
ÖNGÜL: (Tür.) 1. Direnen, inatçi kimse. 2. Ön ayak olan, tesvik eden. 3. Kilavuz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖNGÜT: (Tür.) Er. 1. Saklanarak yanasma, izinden yürüme. 2. Hücum etmek için elverisli yer.
ÖNKAL: (Tür.) Er. – Ön kal.
ÖNNUR: (Tür.) Ka. – Ön nur.
ÖNSAL: (Tür.) Er. – Ön sal.
ÖNSOY: (Tür.) Er. – Ilk soy.
ÖNÜR: (Tür.) – Kendinden önceki, eski. Öne geçen, ileriye giden. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖREN: (Tür.) 1. Eski yapi ya da kent kalintisi. 2. Sehir kent. Köy. 3. Bitek ova. 4. Ormanlik yer. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖRENEL: (Tür.) Er. – Cömert ve genis el.
ÖRENER: (Tür.) Er. – Genis, güven veren yigit.
ÖRENGÜL: (Tür.) Er. – Yaban gülü.
ÖRGEN: (Tür.) Er. 1. Organ. 2. Ince halat, urgan.
ORSAN: (Tür.) Er. – Yüce adi olan.
ÖRSEL: (Tür.) Er. – Ör sel.
ÖTÜKEN: (Tür.) Er. 1. Oguz destaninda Tiyensan daglariyla Orhun havzasi arasinda bulundugu belirtilen, ormanlik kutsal bölge. 2. Mogolca’da yer Tanriçasi. – Isim olarak kullanilmaz.
ÖVEÇ: (Tür.) Er. – 2, 3 yasindaki erkek koyun.
ÖVÜNÇ: (Tür.) – Övünmeye yol açan, övünülecek sey. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖYMEN: (Tür.) Er. – Evcimen, evine bagli.
ÖZ: (Tür.) 1. Bir kimsenin betigi, manevi varligi. 2. Bir seyin temel ögesi. 3. Kan bagi ile bagli olan. 4. Katiksiz, an. 5. Çay, dere. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZAK: (Tür.) Er. – Öz ak. Özü temiz, dogru kimse.
ÖZAKAN: (Tür.) Er. – Öz akan.
ÖZAKAY: (Tür.) – Öz akay. Özü temiz kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZAKIN: (Tür.) Er. – Öz akin.
ÖZAKINCI: (Tür.) Er. – Öz akinci.
ÖZAKTUG: (Tür.) Er. – Beyaz tug.
ÖZAL: (Tür.) Er. – Öz al.
ÖZALP: (Tür.) Er. – Özünde yigit olan kimse.
ÖZALPMAN: (Tür.) Er. – Özünde yigit olan kimse.
ÖZALPSAN: (Tür.) Er. – Yigitligiyle taninan kimse.
ÖZALTAN: (Tür.) – Sabah seher vöaktinde gögün kizillasarak aydinlanmasi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZALTAY: (Tür.) Er. – Altaylara mensup. Öztürk.
ÖZALTIN: (Tür.) – Özü altin gibi degerli olan kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZALTUG: (Tür.) Er. – Kirmizi tug.
ÖZAN: (Tür.) Ka. – Öz an.
ÖZARI: (Tür.) – Ari gibi çaliskan kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZARKIN: (Tür.) Er. – Öz arkin.
ÖZASLAN: (Tür.) Er. – Aslan gibi güçlü, soylu kimse.
ÖZATA: (Tür.) Er. – Ata ve Öz kelimelerinden birlesik isim.
ÖZATAY: (Tür.) Er. – Özü herkesçe taninan kimse.
ÖZAY: (Tür.). – Özü ay gibi temiz, parlak, aydinlik kimse.
ÖZAYDIN: (Tür.) – Özü temiz, aydinlik kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBAL: (Tür.) Er. – Balin özü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBALA: (Tür.) Er. – Öz çocuk.
ÖZBAS: (Tür.) Er. – Öz bas.
ÖZBASAK: (Tür.) Ka. – Öz basak.
ÖZBATU: (Tür.) Er. – Öz batu.
ÖZBAY: (Tür.) Er. – Yigit, Türk Alpi.
ÖZBEK: (Tür.) 1. Yigit, cesur, özü güçlü. 2. Orta Asya’da yasayan bir Türk boyu ve bu boydan olan kimse. 3. Dere, çay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBEKKAN: (Tür.) Er. – Özbek soyundan gelen.
ÖZBEN: (Tür.) – Soyluluk ve asalette öz, temel. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBERK: (a.f.i.) Er. – Özü güçlü kimse.
ÖZBEY: (Tür.) Er. – (bkz. Özbay).
ÖZBIL: (Tür.) – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBILEK: (Tür.) – Güçlü bilek. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBILEN: (Tür.) – Kendisi bilen, kendiliginden bilen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBILGE: (Tür.) – Bilgelik tasiyan. Dogasinda bilgelik bulunan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBILGIN: (Tür.) – Öz bilgin. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBILIR: (Tür.) – Asil bilgiye ulasan, temel bilgi sahibi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZBIR: (Tür.) Er. – Soy, temel, asil birligi.
ÖZBOGA: (Tür.) Er. – Öz boga.
ÖZCAN: (Tür.) – Candan, samimi, içten. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZCANAN: (t.f.i.) Ka. – Kisiye en yakin, sevgili.
ÖZCEBE: (Tür.) Er. – Zirh, cevsen, silah, mühimmat isleriyle ugrasan.
ÖZÇAM: (Tür.) Er. – Öz çam.
ÖZÇELIK: (Tür.) Er. – Özü çelik gibi sert ve güçlü.
ÖZÇEVIK: (Tür.) Er. – Canli, çevik, hareketli kimse.
ÖZÇIN: (Tür.) Er. – Özü dogru, saf, temiz kimse.
ÖZÇINAR: (Tür.) Er. – Öz çinar.
ÖZDAG: (Tür.) Er. – Öz dag.
ÖZDAL: (Tür.) – Öz dal. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZDAMAR: (Tür.) Er. – Öz damar.
ÖZDEGER: (Tür.) Er. – Bir seyin gerçek degeri.
ÖZDEK: (Tür.) Er. 1. Temel, esas, kök. 2. Iç, öz, çekirdek. 3. Madde.
ÖZDEL: (Tür.) – Hediye. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZDEMIR: (Tür.) Er. – Özü demir gibi güçlü.
ÖZDEN: (Tür.) 1. Soyca temiz, köleligi olmayan, özgür. 2. Özle, özvar-likla, gerçekle ilgili. 3. Sularin geçtigi yer, su geçidi. 4. Özsu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZDENER: (Tür.) Er. – Özden er.
ÖZDEREN: (Tür.) Ka. – Öz deren.
ÖZDES: (Tür.) – Her türlü nitelik bakimindan esit olan, benzer olan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZDIL: (Tür.) Er. – Gönülden, içten.
ÖZDILEK: (Tür.) – Candan dilenen dilek. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZDILMAÇ: (Tür.) Er. – Tercüman, çevirmen.
ÖZDINÇ: (Tür.) Er. – Özlü, canli, dinç olan kimse.
ÖZDINÇER: (Tür.) Er. – Özü canli, dinç olan kimse.
ÖZDOGA: (Tür.) Er. – Gerçek, bozulmamis tabiat.
ÖZDOGAL: (Tür.) Er. – Öz dogal.
ÖZDOGAN: (Tür.) Er. – Öz dogan.
ÖZDOGRU: (Tür.) Er. – Özünden temiz, dürüst kimse.
ÖZDORU: (Tür.) Er. – Öz doru.
ÖZDORUK: (Tür.) Er. – Zirve. Yüksek sahsiyet.
ÖZDURAN: (Tür.) Er. – Öz duran.
ÖZDURDU: (Tür.) Er. – Öz durdu.
ÖZDURU: (Tür.) Er. – Özü duru, katiksiz olan.
ÖZEK: (Tür.) 1. Güç. 2. Çaliskan. 3. Küçük dere. 4. Agacin, bitkinin özü, içi. Bitki filizi. 5. Bir seyin ortasi. 6. Sel yarintisi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZEKAN: (Tür.) Er. – Öze kan.
ÖZEL: (Tür.) – Öz el. l. Yalniz bir kisiye, bir seye ait ya da iliskin olan. Devlete degil, kisiye ait olan. 2. Her zaman görülenden, olagandan farkli, dikkate deger. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZEN: (Tür.) 1. Bir isin elden geldigince iyi olmasi için gösterilen çaba. 2. Içerlek, tam orta, en içeride olan. 3. Ilk söz. 4. Bir birine yakin iki dagin arasindaki uzaklik, ara. Dere, irmak. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZENAY: (Tür.) Ka. – Özen ay.
ÖZENDER: (Tür.) Er. – Ender bulunan yaratilista olan, degerli.
ÖZENGIN: (Tür.) Er. – Özü engin, genis ve derin.
ÖZENGÜL: (Tür,) Ka. – Özen gül.
ÖZENIR: (Tür.) Ka. – Çaba gösteren, en iyisini yapmaya çalisan.
ÖZENLI: (Tür.) Er. – Özenle çalisan kimse.
ÖZER: (Tür.) – Yigit, dogru kimse. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZERCAN: (Tür.) Er. – Özer can.
ÖZERDAL: (Tür.) Er. – Öz er dal.
ÖZERDEM: (Tür.) Er. – Bütün erdemleri özünde toplayan.
ÖZERDIM: (Tür.) Er. – Özüne erdim, ulastim.
ÖZERDINÇ: (Tür.) Er. – Özünde canli, dinç olan erkek.
ÖZEREK: (Tür.) Er. – Asil amaç, ulasilmak istenen sey.
ÖZERHAN: (Tür.) Er. – Yigit, cesur han.
ÖZERK: (Tür.) Er. – Kendi kendini yönetme yetkisi olan.
ÖZERKIN: (Tür.) Er. – Özgür, güçlü kimse.
ÖZERKMEN: (Tür.) Er. – Özünde güçlü olan.
ÖZERMAN: (Tür.) Er. – 1. Bir seyi çok isteyen. 2. Pismanlik duyan.
ÖZEROL: (Tür.) Er. – Gerçek yigit ol.
ÖZERTAN: (Tür.) Er. – Öz ertan.
ÖZERTEM: (Tür.) Er. – Özünde erdemli olan.
ÖZGE: (Tür.). 1. Baska, gayri, diger. Yabanci, agyar. 2. Iyi, güzel. 3. Iki dag arasindaki dereciklerin birlestigi yer, derenin baslangici. 4. Sakaci. 5. Cana yakin, sicakkanli. 6. Yürekli, gözü pek. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGEBAY: (Tür.) Er. – Iyi, güzel, yürekli erkek.
ÖZGEER: (Tür.) Er. – Iyi güzel erkek.
ÖZGEN: (Tür.) – Özü genis, rahat, sakin kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGENALP: (Tür.) Er. – Sakin, agirbasli yigit.
ÖZGENAY: (Tür.) – (bkz. Özgenay). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGENÇ: (Tür.) Er. – Öz genç.
ÖZGENER: (Tür.) Er. – (bkz. Özgenalp).
ÖZGER: (Tür.) – Iyi, güzel kimse. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGIRAY: (Tür.) Er. – Kuvvetli, kudretli yigit. Kirim hanlarinin kullandigi isimlerden.
ÖZGÜ: (Tür.) 1. Kutsal. 2. Özellikle birine ya da bir seye ait olan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGÜÇ: (Tür.) Er. – Temel güç. Ana kuvvet.
ÖZGÜL: (Tür.) Ka. 1. Özü gül gibi olan. 2. Özellikle bir türe ait olan.
ÖZGÜLAY: (Tür.) Ka. – Öz gül ay.
ÖZGÜLEÇ: (Tür.) – Güler yüzlü, içten gülen kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGÜLER: (Tür.) Ka. – Öz güler.
ÖZGÜLÜM: (Tür.) Ka. – Öz gülüm.
ÖZGÜN: (Tür.) – Nitelikleri bakimindan benzerlerinden ayri ve üstün olan. Yalniz kendine özgü bir nitelik tasiyan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGÜNAY: (Tür.) Özgün ay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGÜNEL: (Tür.) Ka. – Üstün, kerem sahibi cömert el.
ÖZGÜNER: (Tür.) Er. – Öz güner.
ÖZGÜNES: (Tür.) – Günes gibi parlak ve kapsamli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGÜR: (Tür.) 1. Kendi kendine hareket etme, davranma karar verme gücü olan. 2. Tutuklu olmayan, hür. Baskasinin kölesi olmayan. Bagimsiz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZGÜRCAN: (Tür.) Er. – Özgürlügüne düskün kimse.
ÖZGÜREL: (Tür.) Er. – Özgür davranan kimse.
ÖZGÜVEN: (Tür.) – Kendine güvenen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZHAKAN: (Tür.) Er. – Hakan soyundan gelen.
ÖZHAN: (Tür.) Er. – Hükümdar soyundan gelen.
ÖZIL: (Tür.) – Gerçek ülke. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZILHAN: (Tür.) Er. – Ülkenin hani, reisi.
ÖZILTER: (Tür.) Er. – Yurdun gerçek savunucusu, koruyucusu.
ÖZINAL: (Tür.) Er. – Gerçek arkadas, dost.
ÖZINAN: (Tür.) – Özden gelen inanç, iman. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZKAN: (Tür.) Er. – Temiz kan, soylu kimse.
ÖZKAR: (Tür.) Er. – Öz kar.
ÖZKAYA: (Tür.) Er. – Öz kaya.
ÖZKAYRA: (Tür.) Er. – Içten gelen bagis, iyilik.
ÖZKE: (Tür.) – Saglam, saglikli. Temiz yürekli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZKENT: (Tür.) Er. – Öz kent.
ÖZKER: (Tür.) Er. – Saglam, temiz yürekli er.
ÖZKOÇ: (Tür.) Er. – Cesur, savaskan yapili..
ÖZKÖK: (Tür.) Er. 1. Esas, temel, kaynak. 2. Neslin geldigi soy agaci.
ÖZKUL: (Tür.) Er. – Gerçek kul. Hakkiyla ibadet eden kul.
ÖZKURT: (Tür.) Er. – Öz kurt.
ÖZKUT: (Tür.) Er. – Kutsanmis, kadr sahibi.
ÖZKUTAL: (Tür.) Er. – Gerçek mutluluk senin olsun.
ÖZKUTAY: (Tür.) Er. – Özü ugurlu ve ay gibi parlak olan.
ÖZKUTLU: (Tür.) Er. – Kutlu olan seyin kendisi. Özü kutlu, ugurlu olan.
ÖZKUTSAL: (Tür.) Er. – Öz kutsal.
ÖZLEK: (Tür.) 1. Topragin özlü, verimli yeri. 2. Zaman. 3. Doga üstü güç, felek. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZLEM: (Tür.) Ka. – Yeniden görme, tekrar kavusma arzusu, hasret tahassür. Bir seye karsi duyulan istek, meyil.
ÖZLEN: (Tür.) 1. Su kaynagi. Küçük dere. 2. Agaç kökü. 3. Özlenecek kadar sevilen bir kisi ol. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZLÜ: (Tür.) Er. 1. Özü benligi olan. 2. Içten gerçek. 3. Verimli.
ÖZLÜER: (Tür.) Er. – Sahsiyet sahibi, olgun kisi.
ÖZMEN: (Tür.) – Özlü kimse, özü iyi, saglam kisilikli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZMERT: (Tür.) Er. – Mert yapili.
ÖZMUT: (Tür.) Er. – Yapisinda mutluluk olan.
ÖZNUR: (Tür.) – Özü isikli, aydinlik kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZOGUL: (Tür.) Er. – Öz ogul.
ÖZOGUZ: (Tür.) Er. – Oguz’a mensup. Oguz’a ait.
ÖZOK: (Tür.) Er. – Özü ok gibi güçlü olan.
ÖZOL: (Tür.) Er. – Özün degismesin, göründügün gibi ol.
ÖZOZAN: (Tür.) Er. – Gerçek sair.
ÖZÖGE: (Tür.) Er. – Bir seyin asli, özü.
ÖZÖNDER: (Tür.) Er. – Gerçek önder.
ÖZÖZ: (Tür.) – Gönlü genis kimse. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZPALA: (Tür.) Er. – Pala gibi sert ve keskin kisilikli.
ÖZPEKER: (Tür.) Er. – Özünde çok güçlü olan yigit.
ÖZPINAR: (Tür.) – Öz pinar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZPOLAT: (Tür.) Er. – Özü çelik gibi saglam olan.
ÖZPULAT: (Tür.) – (bkz. Özpolat).
ÖZSAN: (Tür.) – Adi duyulmus ünlü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZSEL: (Tür.). – Özle ilgili, öze iliskin. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZSELEN: (Tür.) – Gerçek haber. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZSEVI: (Tür.) – Içten gelen sevgi. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZSU: (Tür.) – Bitki ve hayvan dokularinda bulunan sivilara verilen ad. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZSUNGUR: (Tür.) Er. – Sakin, sogukkanli yapisi olan.
ÖZSÜ: (Tür.) Er. – Gerçek asker. Askeri kisilik ve yapi sahibi.
ÖZSÜER: (Tür.) Er. – (bkz. Özsü).
ÖZSAHIN: (Tür.) Er. – Sahin gibi güçlü, atak, çabuk yapili.
ÖZSAN: (Tür.) Er. – Öz san.
ÖZSEN: (Tür.) Er. – Sen yapili.
ÖZTAN: (Tür.) Er. – Karanligi bitiren, aydin baslangiç.
ÖZTANIR: (Tür.) Er. – Gerçegi ayirabilen.
ÖZTARHAN: (Tür.) Er. – 1. Büyük nüfuz sahibi. 2. Komutan, han. 3. Toprak zengini. – (bkz. Tarhan).
ÖZTAS: (Tür.) Er. – Öz tas.
ÖZTAY: (Tür.) Er. – Öz tay.
ÖZTAYLAN: (Tür.) Er. – (bkz. Taylan).
ÖZTEK: (Tür.) Er. – Öz tek.
ÖZTEKIN: (Tür.) Er. – Yapisinda emniyet ve güven tasiyan.
ÖZTEN: (Tür.) Ka. – Öz ten.
ÖZTIMUR: (Tür.) Er. – Özü demir gibi güçlü.
ÖZTIN: (Tür.) Er. – Ruhun özü. Saglam bir ruh yapisi olan.
ÖZTINEL: (Tür.) Er. – Öz tinel.
ÖZTINER: (Tür.) Er. – Ruhsal yönden saglikli erkek. (bkz. Tiner).
ÖZTOYGAR: (Tür.) Er. – (bkz. Toygar).
ÖZTUNA: (Tür.) – (bkz. Tuna). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZTUNÇ: (Tür.) Er. – Özü tunç gibi güçlü olan.
ÖZÜAK: (Tür.) Er. – Özü tertemiz olan kisi
ÖZÜDOGRU: (Tür.) Er. – Dürüst ve dogrulugu ilke edinen.
ÖZÜM: (Tür.) – Kardes gibi tutulup sevilen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZÜN: (Tür.) 1. Hakkiyla kazanilmis ün. 2. Siir. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZÜPEK: (Tür.) Er. – Ruhen güçlü.
ÖZVER: (Tür.) Er. – Öz ver.
ÖZVERDI: (Tür.) Er. – Öz verdi.
ÖZVEREN: (Tür.) Er. – Özveride bulunan, fedakar.
ÖZVERI: (Tür.) – Bir amaç ya da kisi için kendi yararlarindan vazgeçme, fedakarlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZYAY: (Tür.) – Yay gibi çevik ve atilgan yapili. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZYURT: (Tür.) – Anavatan, anayurt. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZYUVA: (Tür.) – Ata evi, dönülecek asil yer. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ÖZYÜREK: (Tür.) Er. – Güçlü korkusuz.
