RABBANI: (Ar.) Er. 1. Allahla ilgili. 2. Kendini bütün varligiyla Allah’a teslim eden. Putçu inanistan uzak, salin amel isleyen, Allah’tan geleni kabul edip, O’nun dinine muhalif olana karsi çikan.
RABIT: (Ar.) Er. – Rabteden, baglayan, birlestiren. Nefsini dünyadan menedip ahirete baglamis olan.
RABITA: (Ar.) Ka. 1. Iki seyi birbirine baglayan sey, bag. 2. Münasebet, ilgi. 3. Baglilik, mensub olma. 4. Sira, tertip, usul, düzen.
RABI: (Ar.) Er. – Dördüncü.
RABIA: (Ar.) Ka. 1. Dördüncü. Saatteki salisenin 2. Tanzimattan sonra memurlukta kolagasi derecesinde bir rütbe. 3. Ünlü kadin mutasavvuf.
RABIH: (Ar.) Er. – Yararli, kazançli, karli.
RÂCI: (Ar.) 1. Rica eden, yalvaran, dileyen. 2. Dönen, geri gelen. 3. Nis-bet ve ilgisi bulunan, dokunan.
RACIFE: (Ar.) Ka. – Sur’un kiyamette bütün canlilari öldürecek olan ilk üflenisi.
RACIH: (Ar.) Er. – Degerli, üstün. Fikihta: Delil ve Burhanlarin tercihinde delili öncelik kazanan taraf.
RACIYE: (Ar.) Ka. 1. Rica eden, yalvaran. 2. Umutlu.
RADI: (Ar.) Er. – Boyun egen, kabul eden, riza gösteren.
RADIFE: (Ar.) Ka. – Kiyamette üfürülecek surun ikincisi
RADIYE: (Ar.) Ka. – Riza gösteren, kabul eden, boyun egen.
RAFET: (Ar.) Er. – Acima, merhamet etme, esirgeme anlaminda. Kur’an-i Kerim’de Nur suresi 2. ayet. Hadid suresi 27. ayette geçmekledir.
RAFEDDIN: (Ar.) Er. – Islam dininin vermis oldugu acima, esirgeme duygusu. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RAFIZ: (Ar.) Er. – Birakan, saliveren.
RÂFI: (Ar.) Er. – Kaldiran, yücelten, yükselten. Allah’in isimlerinden, (bkz. Abdürrafi’). Rafi’ b. Hadic, sahabeden.
RAFIA: (Ar.) Ka. – Her çesit ayaklik ve destek.
RAFIH: (Ar.) Er. – Rahat ve huzurlu yasayan.
RAGIB: (Ar.) Er. – Arzulu, isteyen, ragbet eden. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
RAGIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ragib).
RAGBET: (Ar.) Ka. – Istek, arzu. Istekle karsilama.
RAHATEFZA: (a.f.i.) – Rahat artiran. Türk müziginin bilesik makamlarindan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RAHDAN: (Fars.) Er. – Yol bilen.
RAHE: (Ar.) Ka. – Avuç içi, el ayasi.
RAHI: (Ar.) Er. – Rahat, huzurlu, dingin.
RAHILE: (Ar.) Ka. – Rahat, sakin.
RAHIM: (Ar.) Er. – Esirgeyen, aciyan, koruyan, merhametli. Kur’an’da 220 yerde zikredilmistir. Allah’in isimlerinden, (bkz. Abdürrahim).
RAHIME: (Ar.) Ka. – Hafif sesli, latif konusan kadin demektir, (bkz. Rahim).
RAHIYE: (Ar.) Ka. – Bal arisi.
RAHMAN: (Ar.) Er. – Bütün canlilara merhamet eden, koruyan. Kur’an-i Kerim’de 55’ten fazla yerde zikredilmistir. Yine Kur’an-i Kerim’in 55. suresinin adidir. – Allah’in isimlerinden “abd” takisi alarak isim olarak kullanilir, (bkz. Abdürrahman).
RAHMANI: (Ar.) Er. – Allah’tan gelen, kutsal, Allah’a özgü.
RAHMET: (Ar.). – Acima, esirgeme, koruma, yarligama. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RAHMETI: (Ar.) Er. – Rahmetle ilgili.
RAHMETULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in esirgemesi, korumasi.
RAHMI. (Ar.) Er. – Acimayla ilgili.
RAHMIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rahmi).
RAHSAN: (Fars.) Ka. – Pariltili. Isilti.
RAHSENDE: (Fars.) Ka. – Parildayan, parildayici.
RAID: (Ar.) Er. – Gürleyen, gürüldeyen.
RAIDE: (Ar.) Ka. – Gürleyen bulut.
RAIF: (Ar.) Er. – Acimasi olan, merhametli.
RAIFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Raif).
RAIK: (Ar.) Er. – Sade, saf, halis.
RAIKA: (Ar.) Ka. – Sade, saf, katisiksiz.
RAKIM: (Ar.) Er. – Yazan, çizen. -Yükselti.
RAKI: (Ar.) Er. – Namazda egilen, rüku’ eden. Kur’an-i Kerim’de 4 yerde bu anlamda zikredilmistir.
RAKÎB: (Ar.) Er. – Herhangi bir alanda üstünlük saglamaya çalisan taraflardan herbiri. Koruyucu. “Görüp gözeten” Allah’in isimlerinden.
RAKID: (Ar.) Er. – Hareketsiz, durgun, yavas.
RAKIDE: (Ar.) Ka. – Durgun, sessiz, hareketsiz.
RAKIK: (Ar.) Er. 1. Ince. Yufka yürekli. 2. Köle veya cariye.
RAKIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Rakik).
RAM: (Fars.) Er. – Itaat eden, boyun egen, kendisini baskasinin emrine birakan. -Iki isimlerde kullanilir. Ramcan, Ramcanan gibi.
RAMAZAN: (Ar.) Er. – Hicri (kameri) aylarin dokuzuncusu, oruç ayi. Kur’an’da Bakara suresi 185. ayette ismi geçen ay ismi.
RAMI: (Ar.) Er. – Atan, atici.
RAMIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rami).
RAMIZ: (Ar.) Er. 1. Akilli, zeki. 2. Isaretlerle simgelerle gösteren.
RAMIZE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ramiz).
RÂNÂ: (Ar.) Ka. 1. Güzel, hos latif, parlak. Çok iyi, çok ala. 2. Arapça’da “er’an” kelimesinin mücnnesi olup “ahmak, sünepe kadin” demektir. Erkek adi olarak da kullanilir.
RASÂFET: (Ar.) Ka. – Saglamlik, dayaniklilik.
RASÂNET: (Ar.) Ka. – Saglamlik, dayaniklilik, melanet.
RASI: (Ar.) Er. – Kimildamayan, oynamayan, sabit. Lenger atmis olan, demir üzerinde bulunan gemi.
RASIA: (Ar.) Ka. – Kabara. Kabara gibi yer yer konulan süs.
RASIF: (Ar.) Er. 1. Saglam dayanikli. 2. Denizin yüzüne çikmis kayalar. 3. Tas, temel, rihtim.
RASIFE: (Ar.) Ka. – Rihtim, su içine yapilan set.
RASIH: (Ar.) Er. 1. Saglam, temeli güçlü, dayanikli. 2. Bir bilimde, özellikle din alaninda çok derinlesmis olan (kimse). Kur’an’da Rasihûn olarak geçer.
RASIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Rasih).
RÂSIM: (Ar.) Er. – Resim yapan.
RÂSIME: (Ar.) Ka. 1. Âdet, töre. Merasim, tören. 2. Formalite.
RASIN: (Ar.) Er. – Saglam, dayanikli, güçlü.
RASIYE: (Ar.) Ka. – Büyük dag.
RAST: (Fars.) 1. Sag. 2. Hakli, dogru. Uygunluk. 3. Türk müziginin en eski makamlarindan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RASTAN: (Fars.) Er. – Dogru olanlar, hakli olanlar, haklilar.
RASTBIN: (Fars.) – Herseyin dogrusunu gören. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RASTI: (Fars.) Er. – Dogruluk, gerçeklik, istikamet.
RASTKÂR: (Fars.) Er. – Dogru adam.
RASAN: (Ar.) Ka. – Titreme, titreyis.
RASID: (Ar.) Er. 1. Olgun, ergin, akilli. 2. Dogru yolda olan. 3. Hak din olan Islam’i kabul eden. Kur’an’da Hucurat suresi ayet 7’de geçmektedir. Ayrica 4 halife için Rasid halifeler denmistir. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RASIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rasid).
RATIB: (Ar.) Er. 1. Siralayan, düzenleyen (kimse). 2. Sabit, saglam, yerlesmis. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
RATIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ratib).
RAUF: (Ar.) Er. – Esirgeyen aciyan, çok merhametli. – Allah’in isimlerinden. “Abd” takisi alarak kullanilir. -(bkz. Abdürrauf). Kur’an-i Kerim’de 10’dan fazla yerde geçmektedir.
RAUFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rauf).
RAVEND: (Fars.) Er. – Kökleri ve saplari ilaç olarak kullanilan karabugdaygillerden bir bitki.
RAVZA: (Ar.) Ka. – Çimeni, agaci bol olan yer, bahçe. Ravza-i Mutahhara; Rasulullah’in medfun oldugu mekan.
RAYET: (Ar.) – Bayrak. Sancak. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RAYIHA: (Ar.) Ka. – Güzel koku.
RAYIHAN: (a.f.i.) Er. – Han bayragi, han sancagi.
RÂZÎ: (Ar.) Er. – Boyun egen, kabul eden, riza gösteren. Islam dünyasinda meshur bir isimdir.
RAZIYE: (Ar.) Ka. – Kabul eden, riza gösteren, boyun egen.
REBAB: (Fars.) Ka. 1. Bir çesit kemençe. 2. Arapça’da dostlar anlamina gelir. Hz. Hüseyin’in haniminin ismidir
REBI: (Ar.) Er. – Bahar, ilkyaz.
REBIA: (Ar.) Ka. – (bkz. Rebi).
REBIYE: (Ar.) Ka. 1. Kis sonlarinda yapilan ekim. 2. Eskiden ozanlarin bahara girerken büyüklere sunduklari kaside.
RECA: (Ar.) Er. – Umut, umma. Istek, dilek.
RECAI: (Ar.) Er. – Isteyen, rica eden, yalvaran. Allah’a yalvaran. As-hab’in kullandigi isimlerdendir.
RECEP: (Ar.) Er. 1. Hicri kameri aylarin yedincisi, üç aylarin ilki. 2. Gösterisli, haybetli.
REFAH: (Ar.) Ka. – Bolluk, rahatlik, sikinti içinde olmamak.
REFAHET: (Ar.) Ka. – Bolluk, gürlük.
REFAKAT: (Ar.) Ka. – Refildik arkadaslik, yoldaslik.
REFET: (Ar.) Er. – Acima, merhamet etme, esirgeme. Kur’an-i Kerim’de Nur suresi ayet 2 ve ve Hadid suresi 27. ayette geçmektedir.
REFETTIN: (Ar.) Er. – (bkz. Rafeddin).
REFHAN: (Ar.) Ka. – Varlik içinde yasayan.
REFI: (Ar.) Er. – Yüksek, yüce, saygin.
REFIA: (Ar.) Ka. – (bkz. Refi).
REFIG: (Ar.) Er. – Bolluk ve rahat içinde geçinen.
REFIH: (Ar.) Er. – (bkz. Refhan).
REFIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Refih).
REFIK: (Ar.) Er. 1. Arkadas, yol arkadasi, yoldas. Muavin, yardimci. 2. Koca. 3. Ortak. 4. Meslege yeni giren kimsenin rehber olarak tanidigi kisi. Kur’an’da geçen bir isimdir.
REFIKA: (Ar.) Ka. – Es, kan, zevce.
REFREF: (Ar.) 1. Ince, yumusak kumas. 2. Kenar saçagi. 3. Dösek, döseme, minder, yastik. 4. Kusu çok olan çimenlik. 5. Dallan salkim salkim olan agaç. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
REFTAR: (Fars.) Ka. – Salinarak, edali yürüyüs.
REGAIP: (Ar.) 1. Çok istek gören, begenilen. 2. Armaganlar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
REHA: (Fars.) Er. 1. Kurtulma, kurtulus. 2. (Ar.) Bolluk, genislik, varlik.
REHAMET: (Ar.) Ka. – Sesin ince, yavas ve tatli olmasi.
REHASET: (Ar.) Ka. 1. Tazelik, yumusaklik. 2. Ucuzluk.
REHAVI: (Fars.) Er. – Türk müziginin en eski birlesik makami.
REHAYI: (Fars.) – Kurtulma, necat. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
REHBER: (Fars.) Er. – Yol gösteren, kilavuz.
REIS: (Ar.) Er. – Baskan, bas.
REKÂNET: (Ar.) Ka. – Agirbaslilik, gururluluk.
REKIN: (Ar.) Er. – Gururlu, agirbasli. Yüce, yüksek.
REKINE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rekin).
REKIZ: (Ar.) Er. 1. Gizli, gömülü define. 2. Saglam, adamakilli.
REMIDE: (Fars.) Ka. – Ürkmüs, korkmus.
REMIZ: (Ar.) Er. l. Isaret, meramini istegini isaretle ifade etme. 2. Alamet, amblem.
REMZI: (Ar.) Er. – Remizle ilgili, remze ait, sembolik, simgesel.
REMZIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Remzi).
RENÂN: (Ar.) Er. – Inleyen, çinlayan.
RENGIDIL: (Fars.) Ka. – Türk müziginde bir makam.
RENGIN: (Fars.) Ka. 1. Renkli, parlak renkli. 2. Güzel, hos. Süslü.
RENGINAR: (Tür.) Ka. – Nar renginde olan.
RESÂ: (Fars.) Ka. – Yetisen, yetistiren, erisen.
RESAI: (Ar.) Er. – Süsler, süs.
RESAN: (Fars.) – Erisenler, yetisenler, ulasanlar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RESANE: (Fars.) Ka. – Özlem, hasret.
RESANET: (Ar.) Ka. – Saglamlik, metanet.
RESAT: (Fars.) Er. – Layik, deger, yakisir.
RESIDE: (Fars.) Ka. – Yetismis, olgunlasmis, ermis.
RESMI: (Ar.) Er. 1. Devletle ilgili olan. 2. Törenle yapilan. 3. Çok ciddi.
RESMIGÜL: (Fars.) Ka. – Gül gibi güzel, gül biçiminde.
RESMIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Resmi).
RESUL: (Ar.) Er. – Bir kimsenin sözünü baska bir kimseye teblig eden kisi. Elçi, Allah elçisi peygamber. Yeni bir kitap ve seriatle gönderilen peygamber.
RESULHAN: (a.f.i.) Er. – Hükümdarlarin elçisi.
RESAD: (Ar.) Er. 1. Dogru yolda, hak yolda yürüme. 2. Sultan Resad; Osmanli son dönem padisahlarindandir. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RESID: (Ar.) Er. 1. Cenab-i Hakk’in isimlerinden. 2. Iyi ve dogruyu seçebilen, malini idare gücü olan, rüsd yasina ulasmis akil ve balig (kisi) ergin, eriskin. 3. Akilli hareket eden dogru yolda giden. – Abdürresid olarak kullanilir. Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RESIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Resid).
RESIDUDDIN: (Ar.) Er. – Dinin akilli kisisi, dini olgunluga ulasmis kisi.
RESIK: (Ar.) Er. – Uzun boylu, yakisikli.
REVA: (Fars.) Er. – Yakisir, uygun, yerinde.
REVAH: (Ar.) Er. 1. Bir seyi elde etmeden dogan nese. 2. Günes battiktan sonra gece oluncaya kadar geçen zaman.
REVAHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Revah). Ünlü sahabi Abdullah b, Revaha’nin babasi.
REVAHI: (Ar.) Er. – Bal arilari.
REVAID: (Ar.) Er. – Gürleyen bulutlar.
REVAN: (Fars.) 1. Akan, su gibi akip giden. 2. Ruh, can. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
REVHA: (Ar.) Er. – Rahatlik. Gönül rahatligi.
REVIS: (Fars.) Er. – Biçim, tarz, üslup. Tutum, davranis, yol.
REVNAK: (Ar.) Ka. – Parlaklik, güzellik, tazelik, süs.
REVZEN: (a.f.i.) Ka. – Pencere.
REYAN: (Ar.). – Herseyin evveli, ilk zamani, tazelik zamani. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
REYHAN: (Ar.) Ka. 1. Feslegen, güzel kokulu bir süs bitkisi. 2. Rizik, geçimlik, rahmet anlamina da gelir.
REYYA: (Ar.) Ka. – Güzel koku, reyhan.
REYYAN: (Ar.) – Suya kanmis, suya doymus. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
REZAN: (Ar.) Er. – Agirbasli, gururlu.
REZZAK: (Ar.) Er. – Bütün canlilarin rizkini veren , onlari nimetlendiren anlaminda. Allah’in isimlerinden. “Abd” takisi alarak kullanilir, (bkz. Abdürrezzak).
REZZAN: (Ar.) Ka. – Agirbasli, agir, onurlu.
RIDVAN: (Ar.) Er. 1. Riza, razilik, razi olma. 2. Cennet kapisinda bekleyen melek. Kur’an’da 10’dan fazla yerde geçmektedir.
RIFAT: (Ar.) Er. – Yükseklik, yücelik, itibar, yüksek mertebe.
RIFKI: (Ar.) Er. – Yumusaklik, mülayimlik, yumusak baslilik, naziklik, tatlilik.
RIFKIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rifki).
RIZA: (Ar.) Er. – Razilik, razi olma, hosnutluk, memnuniyet, muvafakat, kabul. Bir seyin olmasina muvafakat etme. Kadere mukadderata boyun egme.
RIZKULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in verdigi nimet. Nimetler veren Allah’in kulu.
RIAYET: (Ar.) 1. Gütme, gözetme. 2. Sayma, saygi, itibar. 3. Agirlama. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RICAL: (Ar.) Er. 1. Erkekler. 2. Onur sahibi kimseler.
RIKAB: (Ar.) Er. – Büyük, saygin bir kimsenin huzuru, önü. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
RIKKAT: (Ar.) Ka. – Incelik, naziklik. Sevecenlik, acima duygusu.
RIMAYET: (Ar.) Ka. – Aticilik, ok, kursun, gülle gibi seyleri almada usta.
RINDAN: (Fars.) Ka. – Dünya isini bos görenler, alçakgönüllüler, kalenderler.
RISALE: (Ar.) Ka. 1. Mektup. 2. Kisa yazilmis, küçük kitap. 3. Dergi, mecmua.
RISALEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin elçisi, peygamberi. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RISALET: (Ar.) Er. – Elçilik. Peygamberlik.
RIVA: (Ar.) – Suya kanmislar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RIYASET: (Ar.) – Reislik, baslik, bas olma, baskanlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RIYAZ: (Ar.) Er. – Bahçeler, agaçlik çimenlik yerler, ravza.
RIYAZET: (Ar.) – Nefis kirma, dünya lezzetlerinden ve rahatindan sakinma, perhizle, kanaatle yasama. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RUHAN: (Fars.) Ka. – Güzel kokan, güzel kokulu.
RUHANI: (Fars.) Er. – Ruhla ilgili. Gözle görülmeyen.
RUHCAN: (Tür.) Er. – Ruh ve can isimlerinden bilesik isim.
RUHFEZA: (Tür.) Ka. – Yükselen ruh, yüksek ruh.
RUHI: (Ar.) Er. – Ruhsal, ruhla ilgili.
RUHIDDIN: (Ar.) Er. – Dinin ruhu, özü. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RUHINUR: (f.a.i.) Ka. – Nurlu, aydinlik yüzlü.
RUHISEN: (a.f.i.) Ka. – Sen, neseli, canli kimse.
RUHIYE: ( Ar.) Ka. – (bkz. Ruhi).
RUHNEVAZ: (Fars.) Ka. 1. Ruh oksayan. 2. Türk müziginde bir makam.
RUHSADE: (Fars.) Ka. – Yanagini, yüzüne süren, yüzünü sürmüs.
RUHSAL: (Tür.) Ka. – Ruhla ilgili olan, ruhi.
RUHSAR: (Fars.) Ka. – Yanak. Yüz, çehre.
RUHSARE: (Fars.) Ka. – (bkz. Ruhsar).
RUHSAT: (Ar.) – Izin, müsaade. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RUHSAN. – (Ar.) Er. – Yüce, üstün, sanli, ruh.
RUHSEN: (a.f.i.) Ka. – (bkz. Ruhisen).
RUHUGÜL: (Ar.) Ka. – Güzel, temiz, latif kimse, gül ruhlu.
RUHUNUR: (Tür.) Ka. – (bkz. Ruhinur).
RUKIYE: (Ar.) Ka. – Büyüleyici, sihirleyici, efsun. Peygamberimizin kizlarindan birinin adidir.
RUSEN: (Fars.) Er. – Aydin, parlak. Belli, asikar.
RUSENI: (Fars.) Er. 1. Aydinlik, açiklik. Belli olma. 2. Bir tarikatin adi. Halvetiyyenin Ruseni kolunun kurucusu olan Aydinli Ömer Dede’dir.
RUZAN: (Fars.) Ka. – Günler, gündüzler.
RUZI: (Fars.) Er. 1. Gündüze ait, gündüzle ilgili. 2. Rizik, azik, kismet, nasip.
RUZIYE: (Fars.) Ka. – Gündüze ait, gündüzle ilgili.
RÜCUM: (Ar.) Er. – Akan yildiz.
RÜÇHAN: (Ar.) Er. – Üstünlük, üstün olma.
RÜKNEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin temel diregi. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
RÜKNI: (Ar.) Er. l. Bir seyin en saglam yani. 2. Saygin, güçlü, önemli kimse
RÜKUNET: (Ar.) Ka. – Agirbaslilik, gururluluk.
RÜSTEM: (Fars.) Er. – Yigit, kahraman. Iran’in ünlü pehlivani ve savasçisi.
RÜSTI: (Fars.) Er. – Yigitlik. Üstünlük. Kuvvet.
RÜSUHI: (Ar.) Er. 1. Saglam, güçlü. 2. Becerikli, yetenekli.
RÜSTÜ: (Ar.) Er. – Dogru yolda olan. Akilli, ergin.
RÜVEYDA: (Ar.) Ka. – Hos, ince, nazik, Rüveyde.
RÜVEYDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rüveyda).
RÜVEYHA: (Ar.) Ka. – Zariflik, incelik.
RÜVIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Rüveyde).
RÜYA: (Ar.) Ka. 1. Uyku sirasinda görülen sey, düs. 2. Hayal, umut.
RÜYET: (Ar.) – Görme, seyretme, bakma, görüs. Basiret, isabetli düsünme hassasi. Kalp gözüyle manevi alemi görme, müsahade. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
RÜZGÂR: (Fars.) Er. 1. Zaman, devir. 2. Dünya, alem. 3. Talih. 4.
