SAAD: (Ar.) Er. – Mutluluk, kutluluk.
SAADEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin ugurlu ve kutlu kisisi. – Türk dil kurali açisindan “d/l” olarak kullanilir.
SAADET: (Ar.) Ka. – Mutluluk, kutluluk, bahtiyarlik.
SABA: (Ar.) Er. – Gündogusundan esen hafif rüzgar. Türk müziginin en eski makamlarindan.
SABAH: (Ar.) – Gündüzün ilk saatleri, günün baslangici. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SABAHADDIN: (Ar.) Er. – Dinin güzelligi. – Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir.
SABÂHAT: (Ar.) Ka. – Güzellik, letafet.
SABAHNUR: (Ar.) Ka. – Sabah isigi, aydinligi.
SABBAR: (Ar.). 1. Çok sabirli. 2. Atlas çiçegi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SABI: (Ar.) Er.-Yedinci.
SABIA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabi).
SABIH: (Ar.) Er. – Güzel, sirin.
SABIHA: (Ar.) Ka. – Güzel, latif, sirin.
SABIHAT: (Ar.) Ka. 1. Gemiler. 2. Yildizlar. 3 Imanlilarin ruhlari.
SABIR: (Ar.) Er. 1. Sabreden, tahammül eden, Katlanan sabirli. 2. Acele etmeyen.
SÂBIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabir).
SABIT: (Ar.) Er. 1. Degismeyen, kimildamayan. 2. Kanitlanmis, anlasilmis.
SABITE: (Ar.) Ka. 1. Hareket etmeyen yildiz, gezegen olmayan yildiz. 2. Matematik formülünde degeri degismeyen miktar.
SABIYE: (Ar.) Ka. – Küçük kiz çocugu, küçük kiz.
SABRI: (Ar.) Er. – Sabirla ilgili, sabra iliskin.
SABRINNISA: (Ar.) Ka. – Kadinlarin sabirlisi.
SABRIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabri).
SACID: (Ar.) Er. – Secde eden, alnini yere koyan.
SACIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sacid).
SAÇI: (Tür.) Ka. – Dügün armagani. Gelinin basina saçilan seker, arpa, para gibi seyler.
SA’D: (Ar.) Er. – Kutlu, ugurlu. Iyilik, kuvvetlilik. Ashab isimlerinden, Sa’d b. Ebi Vakkas. Asere-i Mübessere (Cennetle müjdelenmis olanlar) dandir.
SADA: (Ar.) Ka. – Ses, yanki.
SADAK: (Tür.) Er. 1. Ok koymaya yarayan mesin torba. 2. Sabah yeli.
SADAKAT: (Ar.) Dostluk, içten baglilik, dogruluk, vefalilik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SADBERK: (Fars.) Ka. 1. Yüz yaprakli, katmerli. 2. Katmerli bir gül türü.
SADEDDIN: (Ar.) Er. – (bkz. Saadeddin).
SADEDIL: (a.f.i.) Ka. 1. Temiz yürekli. 2. Saf, bön.
SADEGÜL: (a.f.i.) Ka. – Bir gül kadar sade, temiz ve güzel.
SÂDERU: (a.f.i.) Er. – Genç delikanli.
SADEYN: (Ar.). 1. “Iki ugurlular”. 2. Venüs (Zühre) ile Jüpiter (Müsteri) gezegenleri. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÂDIK: (Ar.) Er. – Dogru gerçek hakiki, yalan olmayan, sahte olmayan. Sadakatli, samimi, bagli.
SÂDIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadik).
SÂDIR: (Ar.) Er. – Hayrette kalan, sasiran.
SADIRAY: (Ar.) Er. – (bkz. Sadir).
SADI: (Ar.) Er. – Mutlulukla, ugurla ilgili, ugurlu.
SADIS: (Ar.) Er. – Altinci.
SADIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadi).
SADREDDIN: (Ar.) Er. – Dinin önderi, basi, ileri kisisi.
SADRI: (Ar.) Er. 1. Gögüsle ilgili, gögse ait. 2. Anneye nisbetle çocuk.
SADRIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sadri).
SADULLAH: (Ar.) Er. – Tanrinin kullu, talihli kildigi kimse.
SADUN: (Ar.) Er. – Mübarek, kutlu, ugurlu.
SAFA: (Ar.) Er. 1. Üzüntü ve kederden uzak olma, endisesizlik, rahat huzur, iç ferahligi. 2. Eglence. 3. Saflik, berraklik.
SAFBESTE: (a.f.i.) Er. – Saf baglanmis, sira sira dizilmis.
SAFDER: (Ar.) Er. – Düsman saflarini yaran, yigit.
SAFER: (Ar.) Er. l. Hicri takvimde ikinci ay, sefer. 2. Temiz yürekli, dürüst kimse.
SAFEVI: (Ar.) Er. – Safi adindaki kimsenin soyundan olan, Fars hükümdari Sah Ismail’in soyu.
SAFFET: (Ar.) Er. – Saflik, temizlik, arilik, (bkz. Safvet).
SAFI: (Ar) Er. 1. Katisiksiz, katiksiz, halis, temiz. 2. Yalniz, sadece, sirf. 3. Kesintilerden sonra kalan kisim, net.
SAFIGÜL: (a.f.i.) Ka. – Gül gibi, katiksiz, saf, duru, temiz.
SAFIH: (Ar.) Er. 1. Gökyüzü. 2. Yassi ve düz halde bulunan sey.
SAFIHA: (Ar.) Ka. – Yassi düz ve genis yüz, levha. Levha halinde bulunan maden, saç.
SAFINAZ: (Fars.) Ka. – Çok nazli, çok naz eden.
SAFINUR: (Ar.) Ka. – Çok nurlu, çok aydinlik, temiz kimse.
SAFIR: (Ibr.) – Mavi renkli, degerli bir süs tasi, göktasi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAFIRE: (Ar.) Ka. 1. Ince güzel ses. 2. Islik.
SAFIYE: (Ar.) Ka. – Katisiksiz, katiksiz, halis, temiz. Saflik, halislik.
SAFIYET: (Ar.) Ka. – Saflik, temizlik, masumluk.
SAFIYULLAH: (Ar.) Er. 1. Temiz yürekli. 2. Hz. Âdem’in lakabi.
SAFIYÜDDIN: (Ar.) Er. – Dini temiz, dini pak.
SAFVET: (Ar.) Er. – Saflik, temizlik, paklik, arilik, halislik.
SAFVETULLAH: (Ar.) Er. – Hz. Muhammed (s.a.s)’in isimlerinden.
SAFZEN: (a.f.i.) Er. – (bkz, Safder).
SAGAN: (Tür.) Er. – Hizli uçan, uzun dar kanatli küçük kus.
SAGANALP: (Tür.) Er. – (bkz. Sagan).
SAGBILGE: (Tür.) Er. – Hekim, doktor.
SAGCAN: (Tür.) Er. – Saglikli kimse.
SAGINÇ: (Tür.) Er. – Emel, istek, amaç, düsünce.
SAGIT: (Tür.) Er. – Silah.
SAGLAM: (Tür.) Er. 1. Hasta veya sakat olmayan. Kolayca hasara ugramayan, bozulmayan, dayanikli. 2. Dogru, gerçek, sahih. 3. Güvenilir, emin. 4. Mutlaka, muhakkak, herhalde.
SAGLAMER: (Tür.) Er. – (bkz. Saglam).
SAGMAN: (Tür.) Er. – Saglikli kimse. Eksiksiz, kusursuz, güvenilir kimse.
SAGUN: (Tür.) Er. – Saygin, kutsal.
SAHABE: (Ar.) Er. 1. Sahipler, sahip çikanlar, tutanlar. 2. Asr-i saadet döneminde yasamis ve Hz. Muhammed’i görmüs mü’min kimse.
SAHABET: (Ar.) Ka. – Sahip çikma. Koruma, arka olma, yardim etme.
SAHAVET: (Ar.) Er. – El açikligi, cömertlik.
SAHBA: (Ar.) Ka. 1. Al, kizil. 2. Sarap, kirmizi sarap.
SAHIBE: (Ar.) Ka. 1. Sahip. Koruyan, gözeten. 2. Bir is yapmis olan. 3. Herhangi bir niteligi olan.
SAHIBKIRAN: (f.a.i.) Er. 1. Her zaman basan, üstünlük kazanan hükümdar. 2. Ünlü bir çesit lale.
SAHIL: (Ar.) Ka. – Deniz, nehir, göl kiyisi.
SAHIN: (Ar.) Er. 1. Kadin. 2. Sik. Kati, pek.
SAHINE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sahin).
SAHIR: (Ar.) Er. – Gece uyumayan, uykusuz.
SAHIRE: (Ar.) Ka. 1. Geceleri uyumayan, uykusuz. 2. Büyücü, büyüleyici güzel.
SAHRA: (Ar.) Ka. – Kir, ova, çöl.
SAHRE: (Ar.) Er. – Kaya. Kütle.
SAHRETULLAH: (Ar.) Er. – Beytü’l-Makdis’de Beni Israil peygamberlerinin ibadet ettikleri meshur kaya. Hz. Peygamber (s.a.s) Miraç gecesinde semaya buradan çikmistir.
SAHUR: (Ar.) Er. 1. Gece uyanikligi, uykusuzluk. 2. Ay agili, hale. Dünya’nin Ay’a düsen, Ay tutulmasini meydana getiren gölgesi.
SAIB: (Ar.) Er. – Hedefe dogru ulasan. Isabetli olan, dogru olan, hata etmeyen. – Türk dil kurali açisindan “b/p” olarak kullanilir.
SAID: (Ar.) Er. – Mübarek, kutlu, ugurlu. Mübarek, mesut. Sevap kazanmis, Allah katinda makbul tutulmus. Sahabe isimlerinden
SAIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Said).
SAIK: (Ar.) Er. – Sevk eden, götüren. Süren sürücü.
SAIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Saik).
SÂIM: (Ar.) Er. – Oruç tutan kimse, oruçlu.
SÂIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Saim).
SAIR: (Ar.) Er. – Seyreden, hareket eden, yürüyen.
SAIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sair).
SÂKIB: (Ar.) Er. 1. Delen, delik açan. 2. Çok parlak. – Türk dil kurali açisindan “b/p” olarak kullanilir.
SAKIBA: (Ar.) Ka. 1. Parlak, isikli. 2. Delen, delik açan.
SAKI: (Ar.) Er. – Su veren, su dagitan. Kadehle içki sunan.
SAKIN: (Ar.) Er. 1. Hareketsiz olan, oynamayan. 2. Uslu kendi halinde yavas. 3. Bir yerde yerlesen, oturan.
SAKINE: (Ar.) Ka. 1. Hareketsiz, kimiltisiz, durgun. Sessiz. 2. Heyecani veya kizginligi olmayan.
SAKMAN: (Tür.) Er. 1. Uyanik, akilli kimse. 2. Sessiz sakin kimse.
SALABET: (Ar.) 1. Peklik, katilik, saglamlik. 2. Manevi kuvvet, dayanma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SALAH: (Ar.) Er. 1. Düzelme, iyilesme, iyilik. 2. Baris. 3. Dine olan baglilik.
SALAHADDIN: (Ar.) Er. – Dinine bagli kimse. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilmakladir.
SALAR: (Fars.) Er. – Bas, kumandan, basbug, önder.
SALÂT: (Ar.) Er. – Namaz.
SALCAN: (Tür.) Er. – (bkz. Salar).
SALDAM: (Tür.) Er. – Ciddilik, agirbaslilik.
SALIH: (Ar.) Er. 1. Yarar, yakisir, elverisli, uygun. Salahiyeti bulunan, yetkili. 2. Dinin emir ve yasaklarina uyan, iyi ahlak sahibi, muttaki.
SÂLIHA: (Ar.) Ka. – Dinin emir ve yasaklarina uyan, iyi ahlak sahibi (kadin). – (bkz. Salih).
SALIK: (Tür.) Er. – Haber, bilgi. Haberci.
SALIKBEY: (Tür.) Er. – (bkz. Salik).
SALIM: (Ar.) 1. Hasta veya sakat olmayan, saglam. 2. Ayipsiz, kusursuz, noksansiz. 3. Korkusuz, endisesiz, emin. 4. Aruzda cüzlerinden hiçbiri zihafa ugramayan vezin.
SALIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Salim).
SALISE: (Ar.) Ka. 1. Üçüncü. 2. Saniyenin altmista biri. 3. Binbasilik derecesinde mülki rütbe.
SALKIM: (Tür.) Ka. – Üzüm gibi birçogu bir sap üzerinde bir arada bulunan yemis. Üzerinde kisa sapli dallar bulunan çiçek. Akasya.
SALMAN: (Tür.) Er. – Basibos, serbest, özgür.
SALTAR: (Tür.) 1. Tek, yalniz. 2. Yalniz basina giden. 3. Temiz, saf. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SALTI: (Tür.) Er. – Gezgin, yolculuk eden.
SALTIK: (Tür.) Er. 1. Kendi basina var olan, bagimsiz, kosulsuz, mutlak. 2. Saliverilmis, birakilmis, azat edilmis, özgür.
SALTUK: (Tür.) Er. – Erzurum ve yöresinde Selçuklular devrinde Saltuklular beyligini kuran Türk beyi Emir Saltuk (1072).
SALTUKALP: (Tür.) Er. -(bkz. Saltik).
SALUR: (Tür.) Er. 1. Kiliç. 2. Oguzlarin Üçok boyuna bagli bir Türk kabilesi.
SALVECÂR: (Ar.) Er. – Çevgan, cirit oynanilan egri sopa.
SAMAHAT: (Ar.) Ka. – Cömertlik, el açikligi, iyilikseverlik, (bkz. Semahat).
SAMAN: (Fars.) Er. 1. Zenginlik. Rahat, dinç. 2. Düzen.
SAMED: (Ar.) Er. – Ezeli, ebedi ve yüce olan ve hiç kimseye veya seye ihtiyaci olmayan, mutlak malik olan yüce Allah. – Allah’in isimlerindendir. “abd” takisi almadan kullanilmaz. Abdüssamed.
SAMI: (Ar.) Er. 1. Isiten, duyan dinleyen. Dinleyici. 2. Yüksek, yüce.
SÂMIA: (Ar.) Ka. – Isitme duygusu, hissi.
SAMIH: (Ar.) Er. – Cömert, eli açik.
SAMIHA: (Ar.) Er. – (bkz. Samih).
SAMIM: (Ar.) Er. – Bir seyin merkezi, içi, asli kismi.
SAMIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Samim).
SAMIN: (Ar.) Er. – Sekizinci.
SAMIR: (Ar.) Er. – (bkz. Samire).
SAMIRE: (Ar.) Ka. – Meyveli, meyva veren.
SAMIYE: (Ar.) Ka. – Yüksek, yüce.
SANAÇ: (Tür.) – Dagarcik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÂNAHÂT: (Ar.) – Çok düsünmeden fikre dogan, akla gelen seyler. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SANAK: (Tür.) Er. 1. Kisa zaman, az süre. 2. Fikirsiz, düsüncesiz.
SANAL: (Tür.) Adin duyulsun, ün kazan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SANALP: (Tür.) Er. – (bkz. Sanal).
SANAT: (Ar.) – Sanat, ustalik, hüner, marifet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SANAY: (Tür.) – Ay san. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SANBAY: (Tür.) Er. – Ünlü kimse.
SANBERK: (Tür.) Er. – Gücüyle taninmis, ün yapmis.
SANCAKTAR: (Tür.) Er. – Sancak tasiyan kimse. Sancak tasima görevlisi.
SANCAR: (Tür.) Er. 1. Kisa kama. 2. Saplar, batirir, yener. 3. Selçuklu sultanlarindan birisinin adi.
SANEM: (Ar.) 1. Put. 2. Çok güzel kadin. – Isim olarak kullanilmaz.
SANER: (Tür.) Er. – Ünlü, taninmis kimse.
SANEVBER: (Ar.) Ka. 1. Çam fistigi. Çam fistigi kozalagi. 2. Sevgilinin boyu-posu.
SÂNEVI: (Ar.) Er. – Ikinci.
SANI: (Ar.) Er. 1. Ikinci. 2. Yapan, isleyen, meydana getiren. 3. Yaratan. Allah’in isimlerinden. Saniullah veya Abdüssani seklinde isim olur.
SANIA: (Ar.) Ka. – Düzme, uydurma is, tuzak, hile.
SANIH: (Ar.) Er. – Zihin ve düsüncede olusup çikan, fikre dogan.
SANIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sanih).
SANIYE: (Ar.) Ka. 1. Bir dakikanin veya derecenin altmista biri. 2. Ikinci derecede mülki rütbe.
SANNUR: (Tür.) Ka. – Nurlu, isikli, güzel.
SANVER: (Tür.) Er. – (bkz. Sanal).
SARA: (Ibr.) Ka. 1. Prenses. 2. (Fars.) Hz. Ibrahim’in hanimi. 3. Halis, katkisiz, temiz.
SARAÇ: (Ar.) Er. 1. Kosum, eger takimlariyla benzeri seyler yapan veya satan kimse. Mesin üzerine süsleme yapan kimse. 2. Sirac kelimesinin degisiklige ugramis sekli. Kandil.
SARAHAT: (Ar.) – Açiklik, ibarede açiklik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SARÂMET: (Ar.) Er. – Yigitlik.
SÂRBAN: (Fars.) Er. – Deve sürücüsü. Deveci.
SARÇE: (Fars.) Ka. – Serçe.
SARDUÇ: (Tür.) Er. – Bülbül.
SARGAN: (Tür.) Er. 1. Çorak yerlerde biten bir ot. 2. Bir tür balik.
SARGIN: (Tür.) 1. Candan, içten, yürekten. 2. Çekici cazibeli. 3. Kapali, puslu hava. 4. Istekli, hevesli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SARGINAL: (Tür.) Er. – (bkz. Sargin).
SARGUT: (Tür.) Er. – Ihsan, bagis, ödül.
SARIALP: (Tür.) Er. – Sarisin yigit. Ruhi Sarialp’, Türk atlet ve yönetici.
SARICABAY: (Tür.) Er. – (bkz. Sarialp).
SARIÇIÇEK: (Tür.) Ka. 1. Sari renkli çiçek. 2. Artvin ve çevresinde oynanan bir tür halk oyunu.
SÂRIF: (Ar.) Er. – Sarfeden, harcayan. Degistiren.
SARIFE: (Ar.) Ka. -(bkz. Sarif).
SARIH: (Ar.) Er. 1. Açik, meydanda. Belli, hüveyda. 2. Saf, halis. Saf, halis Arap kani (at).
SARIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Sarih).
SARIM: (Ar.) Er. – Keskin, kesici.
SÂRIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Sarim).
SARKAN: (Tür.) Er. – Kovan.
SARMASIK: (Tür.) Ka. – Koyu yesil renkli, degisik biçimli yapraklan olan tirmanici bir bitki.
SARP: (Tür.) Er. 1. Çetin, sert, siddetli. 2. Dik, çikilmasi ve geçilmesi zor.
SARPER: (Tür.) Er. – Sert, güçlü erkek.
SARPHAN: (Tür.) Er. – (bkz. Sarper).
SARPKAN: (Tür.) Er. – Sert, güçlü soydan gelen.
SARRA: (Ar.) Ka. – Sevindirici, sevinçli.
SARTIK: (Tür.) Er. – Azad olunmus, saliverilmis, özgür.
SARU: (Tür.) Er. – Sari benizli, tenli insan.
SARUBATU: (Tür.) Er. – Osman Beyin kardesi.
SARUCA: (Tür.) Er. – (bkz. Sarica).
SARUHAN: (Tür.) Er. – Harizm’den gelip Anadolu’ya yerlesen Saruhanogullari beyliginin kurucusu.
SARVAN: (Tür.) Er. – Deve süren, deveci.
SATI: (Tür.) Ka. 1. Satma, satis. Alisveris. 2. Dügün armagani.
SATIBEY: (Tür.) Er. – (bkz. Sati).
SATIGÜL: (Tür.) Ka. – (bkz. Sati).
SATIKBUGRA: (Tür.) Er. – (bkz. Satilmis, Bugra).
SATILMIS: (Tür.) Er. – Uzun ömürlü olmasi için dogumundan önce ermislere adanan çocuk, sati.
SATUK: (Tür.) Er. – (bkz. Satilmis).
SATVET: (Ar.) Er. – Ezici kuvvet, zorluluk.
SAV: (Tür.) 1. Söz, haber, dedikodu. Ileri sürülerek savunulan düsünce. 2. Saglam. 3. Söhret, ün. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAVAS: (Tür.) Er. – Iki taraf teskilat, ülke veya ülkeler toplulugu arasinda meydana gelen silahli vurusma, cenk, muharebe, harb. Dogus, kavga. Mücadele ugras.
SAVASER: (Tür.) Er. – Savasan asker, insan, savasçi.
SAVAT: (Tür.) Er. – Gümüs üstüne yapilan çizgiler, süsler.
SAVER: (Tür.) Er. – Saglam, zinde, güçlü erkek.
SAVGAT: (Tür.) Er. – Hediye, armagan, bahsis, ihsan.
SAVLET: (Ar.) Er. – Siddetli saldiri, hücum.
SAVNI: (Ar.) Er. – Koruma, gözetme ile ilgili.
SAVTEKIN: (Tür.) Er. – (bkz. Sav).
SAVTUNA: (Tür.) Er. – Sözünde duran kimse.
SAVTUR: (Tür.) Er. – Saglikli kal, hosça kal.
SAYAR: (Tür.) – Saygili, hürmet eden. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAYE: (Fars.) 1. Gölge. 2. Sahip çikma, koruma, siyanet. Yardim. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÂYEBÂN: (Fars.) Ka. 1. Sayvan, gölgelik. Büyük çadir. 2. Koruyan.
SÂYEDÂR: (Fars.) Er. 1. Gölgeli, gölgesi olan, gölge eden. 2. Koruyan, sahip çikan.
SÂYEZÂR: (Fars.) Ka. – Gölgelik.
SAYFI: (Ar.) Er. – Yaza ait, yazla ilgili.
SAYFIYYE: (Ar.) Ka. – Yazlik, yazlik ev.
SAYGI: (Tür.) – Insanlara karsi dikkatli, ölçülü, özenli davranmaya neden olan sevgi duygusu deger yargisi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAYGIN: (Tür.) – Saygi gören, sayilan, hatirli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAYGUR: (Tür.) Er. – (bkz. Saygin).
SAYGÜL: (Tür.) Ka. 1. (bkz. Saygin). 2. Nadir, essiz gül, sayili gül.
SAYHAN: (Tür.) Er. – Adaletli yönetici, hükümdarlarin adili, ölçülüsü.
SAYIL: (Tür.) – Saygi gör, sözün dinlensin, degerin artsin. Degerli, saygideger. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAYILGAN: (Tür.) Er. – Kendini saydiran, saygin kimse.
SAYINBERK: (Tür.) Er. – Kendisine saygi gösterilen insan.
SAYINER: (Tür.) Er. – Degerli, saygi duyulan kimse.
SAYKAL: (Tür.) Er. – Düz, düzgün, pürüzsüz. Gösterisli.
SAYKUT: (Tür.) Er. – Ugurlu, kutlu, saygideger kimse.
SAYMAN: (Tür.) Er. – Hesap isleriyle ugrasan kimse.
SAYRAÇ: (Tür.) – Öten, civildayan, sakiyan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAYRAK: (Tür.) – (bkz. Sayraç). -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SAYYAD: (Ar.) Er. – Avci. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SAZAK: (Tür.) Er. 1. Kuvvetli ve soguk esen yel. Soguk yelle birlikte yogun hafif kar. 2. Bataklik, sazlik. 3.Küçük pinar, kaynak.
SAZAN: (Tür.) Er. – Göllerde ve sazlik yerlerde yasayan bir tatlisu baligi.
SÂZKÂR: (Fars.) Er. 1. Uygun, münasip. 2. Türk müziginde birlesik bir makam. 3. Saz çalan sanatkar.
SEBA: (Ar.) Ka. – Yedi. Islam öncesi Sami ve Arap kavimleri yedi sayisinin kutsal bir nitelik tasidigina inanirlardi, “yedi” sayisi.
SEBAHAT: (Ar.) Ka. – (bkz. Sabahat).
SEBAT: (Ar.) Er. – (bkz. Sabit).
SEBATI: (Ar.) Er. – Sebatlik, sözünde kararinda durma. Sebatli, sözünde duran.
SEBIH: (Ar.) Er. – Yüzme, yüzüs.
SEBIL: (Ar.) 1. Yol, büyük cadde. 2. Su dagitilan yer. Hayir için parasiz dagitilan su. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEBLA: (Ar.) Ka. – Uzun, kirpikli göz.
SEBRE: (Ar.) Er. – Ölçülü, deneyimli. Sahabeden bu ismi tasiyanlar olmustur.
SEBUÇE: (Fars.) Ka. – Küçük kap. Küçük testi.
SEBÜK: (Tür.) Er. 1. Hafif, yegni. Çabuk hizli. Agirbasli olmayan. 2. Sevgili, aziz.
SEBÜKALP: (Tür.) Er. – Hizli, atak, yigit.
SEBÜKTEKIN: (Tür.) Er. – (bkz. Sebük).
SECAHAT: (Ar.) Er. -Yumusak huyluluk.
SECÂVEND: (Fars.) Er. – Kur’an-i Kerim’i manasina uygun olarak okumak için konulan durak isaretleri.
SECCAC: (Ar.). – Çaglayan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SECIYE: (Ar.) Er. – Yaratilis, huy, karakter tabiat. Iyi huy.
SEÇGÜL: (Tür.) Ka. – Seçilmis gül.
SEÇIL: (Tür.) Ka. – Benzerleri arasindan seçil, begenil, üstün ol, sevgi ve saygi gör.
SEÇKIN: (Tür.) Er. – Seçilmis, ayrilmis benzerlerinden üstün oldugu için ayrilmis, mümtaz, güzide.
SEÇKINER: (Tür.) Er. – (bkz. Seçkin).
SEDA: (Ar.) Ka. – Ses. Yanki.
SEDACET: (Ar.) Ka. – Sadelik.
SEDAD: (Ar.) Er. – Dogruluk, hak. Dogru ve hakli. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SEDEF: (Ar.) Ka. 1. Bazi deniz hayvanlarinin (midye, istiridye gibi) sert, beyaz ve parlak kabugu. 2. Bu kabuktan yapilmis veya süslenmis esya.
SEDEN: (Tür.) Ka. – Uyanik, tetikte, gözü açik olan.
SEDID: (Ar.) Er. – Dogru hak. (bkz. Sedad).
SEFA: (Ar.) Er. 1. Gönül rahatligi, rahatlik, kaygisiz ve sakin olma. 2. Eglence, zevk, nese.
SEFER: (Ar.) Er. 1. Bir yerden bir yere gitme, yolculuk, seyahat. 2. Savas hazirligi. Savasa gitme. Harp, savas. 3. Gemilerin kalktiklari limana tekrar dönünceye kadar yaptiklari fiil. 4. Istilahta: Ser’i bakimdan üç gün üç gecelik (veya onsekiz saatlik) yola gitmek için kisinin oturdugu yerden ayrilmasi. 5. Defa, kere. 6. Arabî aylarin ikincisi.
SEFFAH: (Ar.) Er. – Güzel söz söyleyen, hatip. Cömert, eli açik.
SEFINE: (Ar.) Ka. 1. Vapur, gemi. 2. Uzayin güney yarimi.
SEFIR: (Ar.) Er. – El içi. Yabanci diplomat
SEGBAN: (Fars.) Er. 1. Seymen, yeniçeri ocagina bagli asker. 2. Osmanli saraylarinda av köpeklerine bakan bakici.
SEHÂ: (Ar.) Er. – Sehavet, kerem, cömertlik.
SEHÂB: (Ar.) 1. Bulut. 2. Karanlik. 3. Bulut gibi uçan böcekler. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEHÂBE: (Ar.) Ka. – Tek bulut.
SEHAVET: (Ar.) Er. – Cömertlik, (bkz. Sahavet).
SEHER: (Ar.) Ka. – Sabahin gün dogmadan önceki zamani, tan agartisi.
SEHHAR: (Ar.) Er. – Kuvvetle kendine çeken, büyüleyici.
SEHHARE: (Ar.) Ka. – Çok güzel, büyüleyici kadin.
SEHL: (Ar.) Er. – Kolay, sade. Sahabe isimlerindendir.
SEHLE: (Ar.) Ka. – 1. Yumusak. 2. Kolay. 3. Taze, körpe. Habesistan’a hicret eden kadin sahabelerden.
SEHRAN: (Ar.) Er. – Geceleri uyanik duran.
SEKINE: (Ar.) Ka. – Sakin olma, sükunet. Huzur, gönül rahatligi.
SELAHADDIN: (Ar.) Er. – Dinine bagli kimse. – Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir.
SELAM: (Ar.) Er. 1. Insanlarin birbirleriyle karsilastiklarinda kullandiklari yakinlik dostluk, saygi ifade eden söz, yaptiklari isaret veya hareket. 2. Emniyet, huzur, selamet, esenlik, saglik, saglamlik. 3.Selam: Yüce Allah’in isimlerinden, Fani olmama, ze-valsizlik, her çesit ariza ve hadiseden salim olmak. Her türlü tehlikeden koruyup selamete çikaran.
SELAME: (Ar.) Ka. – (bkz. Selam).
SELAMEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin kurtulusu. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SELAMET: (Ar.) Esenlik. Her türlü korku, tasa ve tehlikeden uzak, güvenlik içinde olma. Kurtulma, kurtulus. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELAMI: (Ar.) Er. – Iyilik, baris ve rahatlikla ilgili.
SELAMULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in selami.
SELATIN: (Ar.) Er. – Sultanlar.
SELCAN: (Tür.) – Coskun, taskin yaratilisli kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELÇUK: (Tür.) Er. 1. Güzel konusma yetenegi olan. 2. XI. Anadolu, Kafkaslar ve Orta Dogu’da imparatorluk kuran Türk toplulugunun hükümdari.
SELDA: (Tür.) Ka. – Sel, taskin su.
SELDAG: (Tür.) Ka. – Daglari asan sel, cosku.
SELDANUR: (Tür.) Ka. – Nur seli.
SELEN: (Tür.) – Sel gibi coskun, taskin kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELIKA: (Ar.) – Güzel konusma ve yazma kabiliyeti. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELIL: (Ar.) Er. – Yeni dogmus erkek çocugu, ilker.
SELILE: (Ar.) Ka. – Yeni dogmus ilk kiz çocugu.
SELIM: (Ar.) Er. 1. Kusuru, noksani olmayan, saglam, dogru. 2. Tehlikesiz, zararsiz, kurtulmus. 3. Temiz, samimi.
SELIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Selim).
SELIN: (Tür.) Ka. 1. Gür akan su. 2. Orta Asya’da yetisen, bodur, sürekli yesil kalan bitki.
SELIS: (Ar.) Er. 1. Kolay yumusak. 2. Bagli, boyun egmis.
SELLEM: (Ar.) – “Selamete erdirsin” manasiyla dualarda geçen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELMA: (Ar.) Ka. 1. Baris içinde bulunma, huzur, erinç. 2. Güzel, hos (kadin).
SELMAN: (Ar.) Er. – Baris içinde bulunma, huzur, erinç.
SELMANI: (Ar.) Er. – Niyaz kabul eden dervis. Iran Isfahan’indan olup, Rasulullah’la birlikte Islami mücadelede üzerine düseni fazlasiyla yapmis büyük mücahid ve sahabi. Selman-i Farisi’ye nispetle bu ad kullanilmistir.
SELMI: (Ar.) Er. – Barisla ilgili, barisçil.
SELMIN: (Ar.) Ka. – Baris yanlisi, baris ve sevgi duygusuyla dolu.
SELNUR: (Tür.) Ka. – Nur seli, isik seli.
SELSAL: (Ar.) – Tatli, lezzetli, hafif su. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELSEBIL: (Ar.) 1. Tatli ve hafif su. 2. Cennette bir çesmenin adi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SELVA: (Ar.) Ka. 1. Bal. 2. Büyük bildircin. Tih çölünde bulunduklari sürece, israilogullarina Allah tarafindan kudret helvasiyla birlikte, karinlarini doyurmak için gönderilen kus. 3. (Isp.) Ekvator da sik balta girmemis orman
SELVET: (Ar.) Ka. – Gönül rahati.
SEM´AN: (Ar.) Er. – Isiterek. Dinleyerek.
SEMA: (Ar.) Ka. 1. Isitme, duyma. Musiki dinleme. 2. Gökyüzü. 3. Felek. 4. Mevlevilikte musiki esliginde icra edilen dönme hareketi.
SEMAHAT: (Ar.) – Cömertlik, el açikligi, iyilikseverlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEMAÎ: (Ar.) Er. 1. Semaya, göge havaya ait. 2. Gökten düsmüs. Allah tarafindan olan, ilahi. 3. – Isitme esasina dayali olarak ögrenilen, (bkz. Semavi).
SEMÂN: (Fars.) Er. 1. Gökyüzü. 2. Günes ayinin 27. günü. 3. Bildircin.
SEMÂNE: (Fars.) Ka. – (bkz. Seman).
SEMANIYE: (Ar.) Ka. – Sekiz. (bkz. Seman).
SEMÂVÂT: (Ar.) Ka. – Gökler.
SEMAVI: (Ar.) Er. – Semaya mensup, sema ile ilgili.
SEMÂZEN: (a.f.i.) Er. – Sema yapan, törenle dönen mevlevi.
SEMEN: (Fars.) Ka. – Yasemin.
SEMENBER: (Fars.) Ka. – Gögsü yasemin gibi beyaz olan.
SEMENBU: (Fars.) Ka. – Yasemin kokulu.
SEMENTEN: (Fars.) Ka. – Yasemin renkli.
SEMERAT: (Ar.) Ka. 1. Yemisler, meyveler. Faydalar, verimler. 2. Neticeler. 3. Devlete ait mülklerden alinan vergiler.
SEMERE: (Ar.) Er. – (bkz. Semerat).
SEMI: (Ar.) Er. – Isiten, isitme kuvveti olan. Allah’in isimlerinden, (bkz. Abdüssemi).
SEMIH: (Ar.) Er. – Eli açik, cömert.
SEMIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Semih).
SEMIN: (Ar.) Er. – Pahali, kiymetli. Çok degerli.
SEMINE: (Ar.) Ka. – (bkz. Semin).
SEMIR: (Ar.) Er. 1. Arkadas. 2. Nitelikli. 3. Yamaç, dag silsilesi.
SEMIRAMIS: (Ibr.) Ka. – Dogu mitolojisinde adi geçen, dünyanin 7 harikasindan biri olan Babil’in asma bahçelerini kurduran Asur kraliçesi.
SEMIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Semir).
SEMIULLAH: (Ar.) Er. – (bkz. Abdüssemi).
SEMRA: (Ar.) Ka. – Esmer.
SEMURE: (Ar.) Ka. – Çogalan, zengin olan, meyve veren verimli. Ashabin kullandigi isimlerden.
SENA: (Ar.) 1. Övgü ile ilgili. 2. Simsek pariltisi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SENABIL: (Ar.) Ka. – Basaklar.
SENAHAN: (a.f.i.) Öven, metheden. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SENAN: (Ar.) Ka. – Isikli, parlak.
SENÂVER: (a.f.i.) Ka. – Öven, metheden.
SENAY: (Tür.) Ka. – Sen aysin, ay gibi güzelsin.
SENEM: (Ar.) – Put. Isim olarak kullanilmaz, (bkz. Sanem).
SENEVÂT: (Ar.) Ka. – Seneler, yillar, sinin.
SENEVI: (Ar.) Er. – Seneye mensup, sene ile ilgili, bir yillik.
SENGÜL: (Tür.) Ka. – Sen gülsün, gül gibi güzelsin.
SENIH: (Ar.) Er. 1. Süs, bezek. 2. Inci.
SENIHA: (Ar.) Ka. – Inciler, süs, bezek.
SENIYE: (Ar.) Ka. – Yüksek, yüce, ali, bülend.
SEPID: (Fars.) Er. – Beyaz, ak, beyza.
SEPIDE: (Fars.) Ka. – Tan vakti.
SERA: (Fars.) Ka. – Saray. Büyük konak. Kösk.
SERAB: (Fars.) Ka. – Çöllük arazide, isik kirilmasi sonucu görülen aldatici gerçek olmayan hayal, ilgim, salgim. – Türk dili açisindan “b/p” olarak kullanilir.
SERÂÇE: (Fars.) Ka. – Saraycik, küçük saray, konak.
SERALP: (Tür.) Er. – Bas yigit.
SERAN: (Ar.) Ka. – Isikli, parlak.
SERÂSER: (Fars.) Er. 1. Bastan basa, büsbütün. 2. Altin veya gümüs telle dokunmus kiymetli bir çesit kumas.
SERAY: (Fars.) Ka. 1. Ay gibi güzellerin basi. 2. Büyük konak. Saray.
SERAYA: (Ar.) Er. – Düsman üzerine gönderilen küçük süvari müfrezeleri.
SERAZAT: (Fars.) Er. – Serbest, özgür. Rahat, dertsiz.
SERBÜLEND: (Fars.) Er. – Basta gelen, yüce üstün. – Türk müziginde eski bir makam, zamanimizda örnegi yoktur.
SERCAN: (Tür.) Er. – Sevgili, sevilen, bascan.
SERDAR: (Fars.) Er. – Baskumandan, basbug. Sefer zamaninda padisah yerine ordunun basinda sefere giden veziri azamlara verilen unvan, serdar-i ekrem.
SERDENGEÇTI: (Tür.) Er. – Fedai, akinci, yigit.
SERDIL: (Fars.) Ka. – Bas, gönül.
SERDINÇ: (f.t.i.) Er. – Basi dinç, sakin, rahat, huzurlu.
SEREN: (Tür.) Er. 1. Uzun, kalin ve silindir sekilli çam kerestesi. Yelkenlilerde ana direge dik sekilde tutturulan ve yelken germeye yarayan agaç. Seren yapilan köknar kerestesi. 2. Orun, makam.
SERENGÜL: (Tür.) Ka. – (bkz. Serendil). – Bas gül. Güllerin birincisi.
SERGEN: (Tür.) Er. 1. Laf. 2. Vitrin. 3. Tepelerdeki düzlük yer. 4. Yorgun, perisan.
SERHAD: (f.a.i.) Er. – Hudut, sinir, sinirbasi; iki devlet arasindaki sinir boyu. – Türk dil kuralina göre “d/t” getirilerek de kullanilir.
SERHAN: (Ar.) Er. 1. Kurt, canavar. 2. Bas okuyucu, sarkici basi.
SERHENK: (Fars.) Er. 1. Çavus. 2. Türk müziginde çok eski birlesik makam.
SERHUN: (Fars.) Er. – Asil kan, soylu kan.
SERI: (Ar.) Er. – Çabuk, hizli.
SERIM: (Tür.). 1. Serme isi. 2. Sabirli. 3. Genellikle öykülerde baslangiç bölümüne verilen ad. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SERIMER: (Tür.) Er. – Sabirli kimse.
SERIR: (Ar.) Er. Taht. Yatacak yer.
SERIYE: (Ar.) Ka. – Hz. Peygamber (s.a.s)’in bulunmadigi küçük askeri birliklere verilen ad.
SERKAN: (f.t.i.) Er. – Soylu kan, baskan.
SERKIZ: (f.t.i.) Ka. – Bas kiz, kizlarin, güzellerin basi.
SERKUT: (Fars.) Er. – Mutlu, talihli, kutlu insan.
SERMA: (Fars.) Ka. – Soguk kis.
SERMED: (Ar.) Er. – Ebedilik, ebediyet, sonsuzluk. – Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir.
SERMELEK: (Fars.) Ka. – Meleklerin basi, melek kadar güzel ve iyi.
SERMIN: (Tür.) Ka. – Nermin, Sermin gibi adlara benzetilerek yapilmistir.
SERNAZ: (Fars.) Ka. – Çok nazli.
SERNEVAZ: (Fars.) Ka. – Bas oksayan, sevecen.
SERNUR: (Fars.) Ka. – Bas isik. Ilk isik.
SEROL: (f.t.i.) Er. – Önder ol, bas ol.
SERPIL: (Tür.) Ka. – Iyi gelis, büyü, güzelles.
SERPIN: (Tür.) Ka. – Yagmur.
SERRA: (Ar.) Ka. – Genislik, kolaylik.
SERRAÇ: (Fars.) Ka. 1. Çok sevilen, sayilan kimse, bastaci. 2. (Ar.) Saraç.
SERTAÇ: (Fars.) Er. – Bastaci, çok sevilen, sayilan.
SERTAP: (Tür.) Er. – Inatçi, direngen.
SERTEL: (Tür.) Er. – Sert, kati, acimasiz el.
SERTER: (Tür.) Er. – Kati, sirt, acimasiz.
SERTUG: (Tür.) Er. – Bas tug.
SERVA: (Fars.) Ka. – Söz, masal.
SERVER: (Fars.) Er. – Bas, baskan, reis, ulu.
SERVET: (Ar.) – Zenginlik, varlik. Zenginligi meydana getiren mal, mülk, para. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SERVI: (Fars.) – Koyu yesil yaprakli, ince uzun bir agaç türü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SERVINAZ: (Fars.) Ka. 1. Dallan yana sarkan servi. 2. Uzun boylu sevgili.
SETTAR: (Ar.) Er. – Örten. Günahlari örten, Allah. – Allah’in isimlerinden “abd” takisi alarak kullanilir. Abdüssettar.
SEVA: (Ar.) Er. – Denklik, beraberlik, beraber olma.
SEVAD: (Ar.) Er. – Esmerlik, kara renkli adam. – Sahabe isimlerindendir.
SEVAL: (Tür.) Ka. – Severek al, hep sev.
SEVAN: (Tür.) – Severek al, hatirla. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEVAY: (Tür.) Ka. – Sevimli ay.
SEVBAN: (Ar.) Ka. – Giyinen, kusanan. Hz. Peygamber’in azatlisinin adi.
SEVCAN: (Tür.) – Sevgili insan, sevimli Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEVDA: (Ar.) Ka. 1. Bir seye karsi hissedilen siddetli arzu. 2. Siddetli sevgi, ask. 3. Asiri istek, heves. 4. Kara sevda, mali hülya, melankoli. 5. Hüzün. Iptila.
SEVDEKAR: (a.f.i.) Ka. – Sevdali.
SEVDE: (Ar.) Ka. – Siyah, esmer, esmer güzeli. Mü’minlerin annelerinden birisi Hz. Sevde.
SEVEN: (Tür.) – Sevgi duyan, sevgi dolu kimse. Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEVENAY: (Tür.) Ka. – (bkz. Sevay).
SEVENCAN: (Tür.) Ka. – (bkz. Sevcan).
SEVENER: (Tür.) Er. – Sevgi duyan, sevgi dolu kimse.
SEVENGÜL: (Tür.) Ka. – Sevimli gül, sevgiyi hatirlatan gül.
SEVENGÜN: (Tür.) Ka. – (bkz. Sevgün).
SEVGEN: (Tür.) Er. – Sevmis, seven.
SEVGI: (Tür.) Ka. – Sevme hissi, ask muhabbet.
SEVGINAZ: (Tür.) Ka. – Çok nazli, sevgili.
SEVGÜR: (Tür.) – Çok seven. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEVIK: (Tür.) Er. 1. Dost, arkadas. 2. Unutkan, saf kimse. 3. Sevgili, sevilen.
SEVIL: (Tür.) Ka. – Her zaman sevilen, begenilen biri olma temennisi.
SEVILAY: (Tür.) Ka. – Ay gibi her zaman sevil.
SEVIM: (Tür.) Ka. 1. Sevme, muhabbet. 2. Baskalarinin sevmesine sebeb olan vasif, cazibe.
SEVINÇ: (Tür.) Ka. – Bir halden hosnut olmanin dogurdugu heyecan.
SEVKAN: (Tür.) – Sevgili, asil kan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEVNAZ: (Tür.) Ka. – Çok nazli sevgili.
SEVNUR: (Tür.) Ka. – Sevgi nuru, isigi, ayginligi.
SEVTAP: (Tür.) Ka. – Tapilacak kadar sevgi duyulan.
SEVÜKTEKIN: (Tür.) Er. – Çok sevilen, tek tutulan.
SEYEHÂT: (Ar.) Er. 1. Seyahat, gezi. 2. Gölgenin günesle beraber dönmesi.
SEYFEDDIN: (Ar.) Er. – Dini koruyan, dinin kilici. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SEYFI: (Ar.) Er. 1. Kiliçla ilgili kiliç seklinde. 2. Askerlikle ilgili. Askeri.
SEYFIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Seyfi).
SEYFULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in kilici. – Ali (r.a.)’nin ve Hz. Halid b. Velid’in lakabi.
SEYHAN: (Ar.) 1. Ürdün’ün ötesinde Hz. Musa’nin mezarinin bulundugu sehir. 2. Adana ovasini yararak Iskenderun körfezine dökülen nehir. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEYHUN: (Tür.) Er. – (bkz. Seyhan).
SEYIDHAN: (Ar.) Er. – Hanlarin basi, önderi.
SEYLÂB: (Fars.) Er. – Sel, sel suyu. -Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
SEYLAN: (Ar.) – Akma, akis. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEYRAN: (Ar.) – Gezme, bakip seyretme. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEYYÂL: (Ar.) Ka. – Akan, akici, akiskan.
SEYYARE: (Ar.) Ka. – Günesin çevresinde belli bir egri çizerek dolasan yildiz, gezegen.
SEYYID: (Ar.) Er. 1. Bir toplulugun ileri gelen kisisi, lider. 2. Hz. Peygamber’in soyundan olan kimse. -Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SEYYIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Seyyid). – Muhterem (kadin).
SEZA: (Fars.) Er. – Münasip, uygun, yarasir.
SEZAI: (Fars.) Er. – Uygun yarasan, münasip.
SEZAL: (Tür.) Er. – Sezgili.
SEZAN: (Tür.) Ka. – Sezgili.
SEZAVAN: (Fars.) Er. – Münasip uygun, yarasir.
SEZAY: (Tür.) Ka. – (bkz. Sezan).
SEZCAN: (Tür.) – (bkz. Sezal). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZEK: (Tür.) – Çabuk sezen, duyarli, hassas. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZEN: (Tür.) – Duyan, hisseden, anlayan, sezgili. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZER: (Tür.) – Duyar, hisseder, anlar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZGEN: (Tür.) – Sezen, hisseden, duyan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZGI: (Tür.) 1. Sezme kabiliyeti, sezis. 2. Deneme ve akil yürütme sonucu olmayip dogrudan bilme, anlama ve kavrama, tahaddüs. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZGIN: (Tür.) – Sezme yetenegi olan, duygulu anlayisli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZGINAY: (Tür.) – (bkz. Sezgin). -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SEZIN: (Tür.) Ka. – (bkz. Sezgin).
SEZMEN: (Tür.) Er. – Sezen, anlayan kimse.
SIBGATULLAH: (Ar.) Er. – Yaratici gücü, kuvveti olan Allah’in kulu.
SIDAL: (Tür.) Er. 1. Güç, kuvvet, dayaniklilik. 2. Olgunlasmaya, erginlesmeye baslayan. 3. Öfkeli, sinirli.
SIDAM: (Tür.) Er. – Sade, yalin, düz, süssüz.
SIDAR: (Tür.) Er. – Dayanikli.
SIDDIK: (Ar.) Er. 1. Çok dogru olan, hiç yalan söylemeyen. Hakikati kabul eden ve onaylayan kisi. 2. Kur’an’da peygamberleri vasfetmek, iman edenlerin sifati ve sehitlikten önde gelen makam kastedilerek zikredilmistir. Ebu Bekir Siddik: Hz. Ebu Bekir’in lakabi.
SIDIKA: (Ar.) Ka. – Çok dogru, yalan söylemeyen. Hz. Aise ve Hz. Meryem’in lakabi.
SIDK: (Ar.) Er. 1. Dogruluk, gerçeklik. 2. Temiz kalplilik, halisiyet. 3. Sadakat.
SIDKI: (Ar.) Er. – Iç, yürek temizli-giyle, dogrulukla ilgili. – Türk dil kurali açisindan “d/t” olarak kullanilir.
SIDKIYE: (Ar.) Ka. – Iç yürek temizligiyle dogrulukla ilgili, (bkz. Sidika).
SILA: (Ar.). – Dogup büyüdügü yere gidip ayri kaldigi yakinlarina kavusma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SINGIN: (Tür.) Er. 1. Kirik, dökük. 2. Daginik. 3. Sikintili, kederli. 4. Çekingen, gözü korkmus.
SIRALP: (Tür.) Er. – Sir saklayan yigit-
SIRAT: (Ar.) Er. – Yol, tarik.
SIRATULLAH: (Ar.) Er. – Dosdogru yol. Allah’in yolu.
SIRMA: (Tür.) Ka. 1. Altin yaldizli veya yaldizsiz ince gümüs tel. 2. Rütbe gösteren sari serit. Sirmadan yapilmis.
SIRRI: (Ar.) Er. 1. Sirla ilgili, sirra ait. 2. Mistik.
SIRRIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sirri).
SIYANET: (Ar.) Ka. – Koruma, korunma.
SIYAMI: (Ar.) Er. – Oruç tutan, oruçlu, kötülükten kaçinan.
SIBEL: (Tür.) Ka. 1. Bugday basagi. 2. Henüz yere düsmemis yagmur damlasi. 3. Eski Türklerdeki bir tanriça.
SIDRE: (Ar.) Ka. – Arabistan kirazi.
SIKA: (Ar.) Er. – Güven, emniyet. Inanilir, güvenilir kimse.
SIKAYE: (Ar.) Ka. – Su içecek kab. Içilecek suyun toplanmasi için yapilan yer.
SIKAYET: (Ar.) Ka. 1. Birine içecek su verme vazifesi. 2. Ka’be sakaligi, Mekke’de hacilara zemzem dagitma isi.
SIMA: (Fars.) Ka. 1. Yüz, çehre, beniz. 2. Kimse, insan, tip.
SIMAVI: (Fars.) Er. – Yüz, çehre, benizle ilgili.
SIMAY: (Tür.) Ka. – Gümüsten ay, gümüs gibi parlak ay.
SIMBER: (Fars.) Ka. – Gögsü gümüs gibi olan.
SIMGE: (Tür.) Ka. – Isaret, sembol.
SIMIN: (Fars.) Ka. – Gümüsten, gümüs gibi, gümüse benzeyen parlak isilti.
SIMRUY: (Fars.) Ka. – Gümüs yüzlü, gümüs gibi parlak, isiltili yüzü olan.
SIMTEN: (Fars.) Ka. – Teni gümüs gibi güzel, parlak olan.
SIMURG: (Fars.) Er. – Anka kusu, masal kusu.
SINA: (Ar.) Er. 1. Arap yarimadasinin Misir ile birlestigi yerde bir üçgen olusturan yanmada. 2. Bu yarimadada bulunan dag. 3. Hz. Musa’ya Allah’tan levhalarin (sözlerin) geldigi dag.
SINAN: (Ar.) Er. – Mizrak, süngü vb. silahlarin sivri ucu.
SINCAN: (Tür.) Ka. – Gülgillerden, Dogu Anadolu bölgesinde yetisen, kirmizi ya da kan kirmizisi renkte çiçekleri olan çok yillik itirli bir bitki.
SINE: (Fars.) Ka. 1. Gögüs. 2. Gönül, yürek. Iç derinlik.
SINEM: (f.t.i.) Ka. – Gönlüm, yüregim, çok sevdigim.
SIPAHI: (Fars.) Er. – Osmanli Impa-ratorlugu’nda timar sahibi bir sinif atli asker.
SIPAR: (Fars.) Ka. 1. Feda eden, veren. 2. Suya kanmis. 3. Taze, körpe.
SIPÂS: (Fars.). – Sükretme, dua etme. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SIRAC: (Fars.) Er. 1. Isik mesale, kandil, çerag. 2. Nur saçan anlaminda Rasulullah için kullanilmistir.
SIRACEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin kandili, dinin verdigi aydinlik, isik, isiklandiran, aydinlatan. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SIRAN: (Ar.) Er. – Kaleler, hisarlar.
SIREN: (Tür.) Ka. – Mitolojide geçen, denizde kayalar üzerinde gemicilere sarkilar söyleyen, belden asagisi balik biçiminde kadin, deniz kizi.
SIRET: (Ar.) Er. Bir kimsenin manevi durumu, hal ve hareketleri, tabiati ahlak ve karakteri. Hal ve gidis. Hal tercümesi. – Hz. Muhammed’in hal tercümesi.
SIRFIRAZ: (Fars.) Ka. – Basini yukari kaldiran yükselten, benzerlerinden üstün olan. Asli Serfiraz’dir.
SITÂRE: (Fars.) Ka. – Yildiz.
SITAREGÂN: (Fars.) Ka. – Yildizlar.
SIVA: (Ar.) Ka. – Baska, gayri özge.
SIYADET: (Ar.) Ka. 1. Efendilik, beylik, seyyidlik, sahiplik. 2. Hz. Hasan vasitasiyla Hz. Peygamber soyundan olma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SIYASET: (Ar.) 1. Seyislik, at idare etme, at isleriyle ugrasma. 2. Memleket idaresi. 3. Ceza, idam cezasi. 4. Politika. Diplomatlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SOHBET: (Ar.) Ka. – Görüsüp, konusma, arkadaslik.
SOLAY: (Tür.) – Ay isiginin azalmasi, solmasi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SOLMAZ: (Tür.) Ka.- Her zaman taze, körpe ve genç.
SOMAY: (Tür.) – Ay gibi kusursuz, eksiksiz güzel. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SOMEL: (Tür.) Er. – Dogru, katisiksiz, güçlü el.
SOMER: (Tür.) Er. – Dogru, katisiksiz güçlü kimse.
SONALP: (Tür.) Er. – Sonuncu, son dogan yigit, erkek çocuk.
SONAT: (Tür.) Er. – Bir ya da iki çalgi için yazilmis, üç ya da dört bölümden olusan müzik yapiti.
SONAY: (Tür.) – Ay’in son günleri. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SONER: (Tür.) Er. – (bkz. Sonalp).
SONGUR: (Tür.) Er. 1. Sahin. 2. Agir, hantal.
SONGURHAN: (Tür.) Er. – (bkz.Songur).
SONGÜL: (Tür.) Ka. – Sonbahar’in sonlan, kis baslangicinda uçan gül.
SONGÜN: (Tür.) Er. – Sonuncu, son olan. Egilim, yetenek.
SONNUR: (Tür.) – (bkz. Sonay).
SONTAÇ: (Tür.) Ka. – Essiz taç.
SONVER: (Tür.) Ka. – Son olmasi istenen çocuklara verilen isimlerden.
SORGUN: (Tür.) Er. 1. Bir tür sögüt agaci. 2. Sitki, sert. 3. Çok uzun ve güzel saç.
SOYHAN: (Tür.) Ka. – Han soyundan gelen.
SOYKAN: (Tür.) Ka. – Asil, soylu.
SOYSAL: (Tür.) Er. – Uygar, medeni.
SOYSALDI: (Tür.) Er. – Soyu genisledi, tanindi.
SOYSALTÜRK: (Tür.) Er. – Uygar Türk.
SOYSAN: (Tür.) Er. – Taninmis soy.
SOYSELÇUK: (Tür.) Er. – Selçuklu soyundan.
SOYTEKIN: (Tür.) Er. – Cesur, yigit. – (bkz. Tekin).
SOYUER: (Tür.) Er. – Yigit soydan gelen.
SOYURGAL: (Tür.) Er. – Ihsan, bagis, hediye, armagan.
SÖKMEN: (Tür.) Er. – Yigitlere verilen san. Selçuklulara bagli Hasankeyf Artuklu Beyliginin kurucusunun adi.
SÖKMENER: (Tür.) Er. – Yigit kimse.
SÖKMENSU: (Tür.) Er. – Yigit asker, yigit subay.
SÖNMEZ: (Tür.) – Parlakligim, isigini hiç yitirmeyen, her zaman canli. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÖNMEZALP: (Tür.) Er. – (bkz. Sönmez alp).
SÖNMEZAY: (Tür.) Ka. – Isigi hiç sönmeyen ay.
SÖZEN: (Tür.) Er. – Söylev veren, güzel konusan hatib.
SÖZER: (Tür.) Er. – Sözünde duran.
SÖZMEN: (Tür.) – Güzel, etkili konusan kimse.
SUAD: (Ar.) Ka. – Mutlulukla, saadetle ilgili, mutlu. Sa’d isminin müennesidir.
SUAVI: (Ar.) Er. – Herkesin isine kosan, yardim eden.
SUAY: (Tür.) – Suya düsen ay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SUBAHI: (Ar.) Er. – (bkz. Subhi).
SUBHI: (Ar.) Er. – Sabah vakti, safak ile ilgili. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
SUBHIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Subhi).
SUBUTAY: (Tür.) Er. – Cengiz Han’in ünlü Mogol generalinin adi.
SUCA: (Tür.) Er. – Uzun düzgün boy.
SUDAN: (Tür.) Ka. – Su gibi güzel, parlak.
SUDEKA: (Ar.) Er. – Dogru, hakiki dostlar.
SUDI: (Ar.) Er. – Yararli, faydali, kazançli.
SUDIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sudi).
SUDUR: (Ar.) Er. 1. Gögüsler. 2. Sadrazamlar. 3. Kazasker. 4. Sadir olma, meydana gelme.
SUFI: (Ar.) Er. – Tasavvuf erbabi, mutasavvif.
SUGRÂ: (Ar.) Ka. – Daha, pek, en küçük.
SUHAN: (Tür.) Er. – Suyun hakimi, su kaynaklarinin yönetimini elinde bulunduran.
SUHANSERÂ: (Fars.) Ka. – Ahenkli söz söyleyen.
SUHEYB: (Ar.) Er. – Arkadas, dost. Rasulullah’in azatlisinin adi.
SUKA: (Ar.) Er. – Çarsi adami, esnaf.
SÜKUTI: (Ar.) Er. – Susmayi seven, az konusan.
SULBI: (Ar.) Er. – Birinin sulbünden gelme, kendi evladi, oglu.
SULBIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sulbi).
SULEHÂ: (Ar.) Ka. – Salih, iyi, yarar, selahiyet, günah islemeyen.
SULHI: (Ar.) Er. – Barisa özgü, barisla ilgili, barisçi.
SULHIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sulhi).
SULTAN: (Ar.) Ka. – Padisah, hükümdar.
SUNA: (Tür.) Ka. – Erkek ördek. Görünüsündeki zerafet sebebiyle bayan ismi olarak kullanilmistir.
SUNAR: (Tür.) Ka. – Saygili bir biçimde verir, takdim eder.
SUNAY: (Tür.) – Ay’i sun, getir. Sun ve ay kelimelerinden birlesik isim. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SUNER: (Tür.) Er. – Sunucu, sunan.
SUNGU: (Tür.) – Armagan, bagis, ihsan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SUNGUN: (Tür.) Er. 1. Yetenek. 2. Bagis, ihsan.
SUNGUR: (Tür.) Er. 1. Sakin, sogukkanli (kimse). 2. Akdogan.
SUNGURALP: (Tür.) Er. – Sogukkanli ve dogankusu gibi güçlü, yigit.
SUNGURBAY: (Tür.) Er. – (bkz. Sunguralp).
SUNGURTEKIN: (Tür.) Er. – (bkz. Sunguralp).
SUNUHI: (Ar.) Er. – Hatirlayan, gönül alan, kolay anlayan.
SUNULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in yarattigi.
SUUD: (Ar.) Er. 1. Kutsal sayilan yildizlar. 2. Yukari çikma, yükselme. -Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
SUUDI: (Ar.) Er. – (bkz. Suud).
SUYURGAL: (Tür.) Er. – Ihsan, bagis, hükümdarca bagislanan dirlik.
SUYURGAMIS: (Tür.) Er. Lütufta, ihsanda bulunan, bagis yapan kimse. Aciyan, merhamet eden.
SUYURGAN: (Tür.) Er. – (bkz. Suyurgamis).
SUZAN: (Fars.) Ka. – Yakan, yakici. Yanan, yanici.
SÜZEN: (Fars.) Er. – Topluca yapilan av.
SUZI: (Fars.) Er. 1. Yanma, tutusma ile ilgili. 2. (Mecazen): Atesli kimse.
SUZIDIL: (Fars.) Ka. 1. Türk musikisinin sed makamlarindan biri. 2. Gönül atesi, gönül sicakligi.
SUZNÂK: (Fars.) Ka. 1. Yakan, yakici. Dokunakli. 2. Türk müziginde basit bir makam.
SÛZÜLAY: (Tür.) Ka. – Gökte süzülen ay.
SUALP: (Tür.) Er. – Güçlü, yigit asker.
SÜEDA: (Ar.) Ka. – Kutlu, ugurlu insanlar.
SÜEL: (Tür.) Er. – Asker eli.
SÜER: (Tür.) Er. – Yigit asker.
SÜERDEM: (Tür.) Er. – Erdemli asker.
SUERGIN: (Tür.) Er. – Olgun asker.
SÜERKAN: (Tür.) Er. – Soylu kandan gelen asker.
SÜERSAN: (Tür.) Er. – Yigitligiyle ünlü asker.
SÜFYAN: (Ar.) Er. – Ashab-i kiramin meshurlarindan bazilarinin ismi. Süfyan-i Sevri: Kelamci, muhaddis, alim.
SÜHA: (Ar.) Er. – Büyükayi takim yildizinin en küçük yildizi.
SÜHAN: (Fars.) Er. – Söz, lakirdi. Siir.
SÜHANDAN: (Fars.) Ka. – Söz sahibi, güzel söz söyleyen.
SÜHEYL: (Ar.) Er. – Sema’nin güney yarimküresinde bulunan sefineyi Nuh burcundaki parlak ve büyük yildizin adi.
SÜHEYLA: (Ar.) Ka. – Yumusak, iyi huylu kadin.
SUHULET: (Ar.) Er. 1. Kolaylik. Yumusaklik. Mülayemet. 2. Uygunluk. Elverislilik.
SÜHUNET: (Ar.) – Sicaklik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÜKAR: (Tür.) Er. – Asker soyundan gelen, yigit yürekli asker.
SÜKEYNE: (Ar.) Sessiz, sakin, agirbasli, onurlu. Hz. Hüseyin (r.a.)’in kizinin adidir.
SÜLASI: (Ar.) Er. – Üçlü, üç seyden meydana gelen.
SÜLEYMAN: (Ar.) Er. 1. Ibranice “huzur, sükun”. 2. Kur’an-i Kerim’de ismi geçen peygamberden biri. Ulu’l-Azm peygamberlerdendir.
SÜLÜNAY: (Tür.) Ka. – Ay gibi güzel, uzun boylu, endamli.
SÜLÜNBIKE: (Tür.) Ka. – Sülün gibi boylu endamli kadin.
SÜLVAN: (Ar.) Er. – Yürege ferahlik veren ruh, iç açici ilaç.
SÜLVANE: (Ar.) Ka. – (bkz. Sülvan).
SÜMBÜL: (Fars.) Ka. l. Zambakgillerden, salkim çiçekli, keskin kokulu, soganli otsu bitki. 2. Güzellerin saçi.
SÜMBÜLVES: (Fars.) Ka. – Sümbüle benzeyen, sümbül gibi güzel.
SÜMER: (Tür.) – Eski tarihlerde asagi Mezopotamya’da yasamis olan bir kavim. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÜMEYRE: (Ar.) Ka. 1. Meyve çaglasi. 2. Kivrilmis yaprak.
SÜMEYYE: (Ar.) Ka. – Islam’in ilk sehidi. Ammar b. Yasir’in annesi ve ilk müslüman olan hanim sahabelerden.
SÜMRE: (Ar.) Er. – Esmerlik, karayagizlik.
SÜMRET: (Ar.) Ka. – (bkz. Sümre).
SÜNDÜS: (Ar.) Ka. – Eskiden altin veya gümüs tellerle nakisli olarak dokunan bir çesit ipekli kumas. Kur’an’da cennet elbisesi anlaminda Kehf: 31, Duhan: 53, Insan suresi 21. ayetlerde mezkurdur.
SÜNNET: (Ar.) Er. 1. Iyi ahlak, iyi tabiat. 2. Hz. Muhammed’in sözleri, isleri ve tasvipleri.
SÜNNETULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in koydugu nizam.
SÜPHAN: (Tür.) Er. – Dogu Anadolu’da Van gölünün kuzey kiyisindaki sönmüs volkan.
SÜREHA: (Ar.) Er. – Saf irklar.
SÜREYYA: (Ar.) – Ülker yildizi, pervin. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
SÜRRE: (Ar.) Er. 1. Para kesesi. 2. Hediye. 3. Osmanli devletinde halifelik makaminca Mekke ve Medine fakirleri ile alimlerine gönderilen para.
SÜRSOY: (Tür.) Er. – Soyun sürsün, soyun genislesin.
SÜRÜR: (Ar.) Er. – Sevinç.
SÜRURI: (Ar.) Er. Sevinçle, neseyle ilgili. – VIII. yy.’in ünlü Osmanli sairi.
SÜSEN: (Tür.) Ka. – Çiçekleri iri, güzel görünüslü ve kokulu bir süs bitkisi. Zambak.
SÜVARI: (Fars.) Er. 1. Atli. Atli asker. 2. Gemi kaptani.
SÜVEYDA: (Ar.) Ka. 1. Kalbin ortasinda var kabul edilen siyah nokta. 2. Tohumun ortasinda bulunan tanecik. 3. Kalpteki gizli günah. – Isim olarak kullanilmasi uygun degildir.
