TABDAN: (Fars.) Ka. -Isikli, parlak.
TABENDE: (Fars.) Ka. – Parlayan, isik veren
TABERI: (Ar.) Er. – Büyük Islâm tarihçilerinden biri.
TABISTAN: (Fars.) Ka. – Yaz.
TABIYE: (Ar.) Ka. – Yerli yerine koyup hazirlama, düzenleme.
TABNAK: (Fars.) Ka. – Parlak.
TACAL: (Tür.) Er. – Üstün ol, bas ol.
TACAVER: (Fars.) Er. – Padisah, hükümdar.
TACEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin taci. Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
TACISER: (Ar.) Ka. – Bas taci, en çok sevilen, sayilan.
TACI: (Ar.) Er. – Taçla ilgili.
TACIK: (Fars.) Er. – Iran ve Türkistan’da yasayan Iran asilli, Farsça konusan halktan olan kimse.
TACIM: (Ar.) Er. – Noktalama, noktalatma.
TACIR: (Ar.) Er. – Ticareti meslek edinmis olan,
TACIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tacir).
TAÇKIN: (Tür.) Er. – Gurur.
TAÇNUR: (Ar.) Ka. – Isiktan nurdan taç.
TAFDIL: (Fars.) – Birini digerinden üstün tutma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAFLAN: (Tür.) – Gülgillerden kisin yapragini dökmeyen bir bitki. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAFRA: (Ar.) Er. 1. Yukariya siçrama, atlama. 2. Yukaridan atip tutma, gururlu davranis. 3. Ilmiyyede rütbe, derece alma.
TAFTE: (Fars.) 1. Bükülmüs, katlanmis. 2. Yanmis, yanik. 3. Aydinlik, parlak. 4. Üzgün, cigeri yanmis, asik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAFTIN: (Ar.) Er. – Akil erdirme, anlama, tefhim.
TAGALAP: (Tür.) Er. – Dag alp. Dag gibi güçlü, gösterisli, heybetli yigit.
TAGAR: (Tür.) Er. – Kapi, çanak, çömlek.
TAGMAN: (Tür.) Er. – Dag gibi iriyari, gösterisli.
TAHA: (Ar.) Er. – Kur’an-i Kerim’in 20. suresi. – Hz. Ömer’e müslüman olmadan önce okunan ilk sure. Hz. Ömer bu sureden etkilenmis ve müslüman olmustur.
TAHIR: (Ar.) Er. 1. Temiz, pak. 2. Türk musikisinde basit bir makam. 3. Her türlü günah ve ayiptan ari oldugundan Rasulullah (s.a.s)’a bu isim verilmistir.
TAHIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tahir).
TAHIYYE: (Ar.) Ka. 1. “Allah ömür versin” demek. Selam verme, hayir dua etmek. 2. Mülk, malikiyyet.
TAHRIM: (Ar.) Er. 1. Haram kilma, kilinma. 2. Kur’an-i Kerim’in 66. sûresi.
TAHRIME: (Ar.) Ka. – Namaza baslarken “Allahu ekber” deme.
TAHSIN: (Ar.) Er. – Güzel bulma, begenme. Aferin deme alkislama.
TAKSINE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tahsin).
TAHSIR: (Ar.) Er. – Hasret birakma, birakilma. Hasret etme, edilme.
TAHUR: (Ar.) Er. – Pek temiz, temizleyici.
TAHZIR: (Ar.) Er. – Yesil renk verme.
TAHZIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tahzir).
TAIB: (Ar.) Er. – Tevbe eden. Günahlarindan dolayi pismanlik duyup Allah’tan af dileyen, müslüman.- Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
TAIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Taib).
TAIF: (Ar.) Er. – Tavaf eden. Dönen, dolasan.
TAIFE: (Ar.) Ka. – Bölük, takim, güruh, firka. Kavim, kabile. Tayfa.
TAIL: (Ar.) Er. – Fayda, yarar.
TAIR: (Ar.) Er. – Uçan, uçucu.
TAIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tair).
TAKAT: (Ar.) Er. – Güç, kuvvet.
TAKDIR: (Ar.) Er. 1. Begenme, deger verme. 2. Allah’in istegi, Allah’in yazdigi. Insan için tesbit edilen hayat çizgisi.
TAKDIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Takdir).
TAKI: (Ar.) Er. – Günahtan haramdan kaçinan, dinine bagli.
TAKIYYUDDIN: (Ar.) Er. – Dinde muttaki, Allah’tan hakkiyla korkan kisi.
TAKRIN: (Ar.) Er. – Beraber bulundurma, yaklastirma.
TAKRINE: (Ar.) Ka. – (bkz. Takrin).
TAKVA: (Ar.). – Allah korkusuyla dinin yasak ettigi seylerden çekinme. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TALAC: (Fars.) Er. 1. Ses, seda, çiglik. 2. Mesale. 3. Kavga.
TALAS: (Tür.) Er. 1. Yelin kaldirdigi toz. Firtina, kasirga. 2. Can sikintisi. 3. Köse. 4. Oguzlarin 24 boyundan biri.
TALAT: (Ar.) – Yüz, çehre. Yüz güzelligi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TALAY: (Tür.) Er. 1. Deniz, büyük nehir, taloy. 2. Çok fazla.
TALAYER: (Tür.) Er. – Deniz eri, denizci.
TALAYHAN: (Tür.) Er. – Denizlerin hakani, hükümdari.
TALAYKAN: (Tür.) Er. – Denizci kani tasiyan.
TALAYKUT: (Tür.) Er. – Kutsal deniz.
TALAYMAN: (Tür.) Er. – Deniz adami, denizci.
TALAZ: (Tür.) Er. – Kasirga, firtina.
TALHA: (Ar.) Er. 1. Zamk agaci. 2. Talha b. Ubeydullah. Islam dinini kabul eden ilk 10 kisiden biri, cennetle müjdelenmistir.
TALIA: (Ar.) Ka. 1. Tulu eden, öncü. 2. Talih, sans, kismet.
TALIB: (Ar.) Er. 1. Talep eden arayan, isteyen; istekli. 2. Alici müsteri. 3. Medrese talebesi, talebe. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
TALIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Talib).
TALIH: (Ar.) Er. – Sans, talih, kader.
TALIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Talih).
TALIK: (Ar.) Er. 1. Güleryüzlü. 2. Düzgün söz söyleyen.
TALIYE: (Ar.) Ka. 1. Sonradan gelen, bir seyin arkasi sira giden. Ikinci derecede olan. 2. Kur’an okuyan.
TALU: (Tür.). 1. Seçkin, seçilmis, güzel. 2. Iki kürek kemigi arasi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TALUY: (Tür.) Er. – Deniz, okyanus, talay.
TALUT: (Ibr.) Er. – Bakara suresinde Israilogullari hükümdarligina Allah tarafindan tayin edilen ve az bir askerle Calut’un ordularini yok eden komutan.
TAMAY: (Tür.). – Dolunay, ayin ondördü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAMER: (Tür.) Er. – Nitelikli, saygin kisi.
TAMERK: (Tür.) Er. – Güçlü, kuvvetli kimse.
TAMERKIN: (Tür.) Er. – (bkz. Tamerk).
TAMKOÇ: (Tür.) Er. – Koç gibi güçlü.
TAMKUT: (Tür.) Er. – Çok mutlu, talihli kimse.
TAN: (Tür.) 1. Günes dogmadan önceki alacakaranlik, safak vakti. 2. Sabah, aksam esen serin esinti. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANAÇAN: (Tür.) Er. – Sabah alacakaranlik.
TANAK: (Tür.) Er. – Garip, tuhaf, sasirtici.
TANALP: (Tür.) Er. – Aydin, bilge yigit.
TANALTAN: (Tür.) Er. – Tan – altan.
TANALTAY: (Tür.) Er. – Tan – altay.
TANAY: (Tür.) – Safak ve ay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANAYDIN: (Tür.) Er. – Aydinlik safak.
TANBAY: (Tür.) Er. – Tan – bay.
TANBEK: (Tür.) Er. – Aydin bey.
TANBERK: (Tür.) Er. – 1. Safak çizgisi. 2. Parlayan simsek..
TANBEY: (Tür.) Er. – Safak gibi aydinlik kimse.
TANBOLAT: (Tür.) Er. – Tan renginde çelik.
TANCAN: (Tür.) Er. – Önü aydinlik kimse.
TANDAN: (Tür.) – Tan vaktinde dogan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANDOGAN: (Tür.) Er. – Agaran safak.
TANDOGDU: (Tür.) Er. – Tan vakti dogan kimseye verilen isim.
TANDORUK: (Tür.) Er. – Doruklarin ilk isiklarla aydinlanmasi.
TANEGÜL: (Tür.) Ka. – Biricik gül.
TANER: (Tür.) Er. – (bkz. Tan).
TANFER: (t.f.i.) Er. – Tan vaktinin yan aydinligi.
TANGÜN: (Tür.) Er. – Safakla baslayan aydinlik gün.
TANIN: (Tür.) Er. – Herkesçe adin duyulsun, ünlen.
TANIR: (Tür.) Er. – Animsar, bilir. Bilip ayiran, seçen.
TANIRCAN: (Tür.) Er. – Cana yakin. Çabuk tanisip yaklasan.
TANIRER: (Tür.) Er. – (bkz. Tanir-can).
TANJU: (Tür.) Er. – Türk hükümdarlarina Çinliler tarafindan verilen unvan.
TANKAN: (Tür.) Er. – Safak gibi aydinlik, temiz soydan gelen.
TANKOÇ: (Tür.) Er. – Tan koç.
TANKUT: (Tür.) Er. – Kutlu, ugurlu sabah.
TANÖREN: (Tür.) Er. – Safakta çalisan.
TANPINAR: (Tür.) Er. – Tan pinar.
TANSAN: (Tür.) Er. – Tan gibi aydinlik, temiz adi olan. .
TANSEL: (Tür.) Ka. – Tan sel.
TANSELI: (Tür.) Ka. – Tan seli.
TANSIK: (Tür.) Er. 1. Insanin aklninin alamayacagi, sasirtici, olaganüstü olayi mucize. 2. Özlem, hasret. 3. Degerli, kiymetli. 4. Tatli, nefis.
TANSOY: (Tür.) Er. – Safak gibi aydinlik soyu olan.
TANSU: (Tür.) – Safagin aydinlattigi su. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANUGUR: (Tür.) Er. – Ugurlu, mübarek sabah vakti.
TANVER: (Tür.) Er. – Safak gibi isik saç, aydinlat.
TANYEL: (Tür.) – Safak vakti esen rüzgar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANYELI: (Tür.) – Tan vakti esen yel. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANYERI: (Tür.) – Günes dogmak üzereyken, ufukta hafifçe aydinlanan yer. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANYILDIZ: (Tür.) – Çoban yildizi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TANYOL: (Tür.) Er. – Safak yolu, aydinlik yol.
TANYOLAÇ: (Tür.) Er. – Aydinliga götüren, yol açan.
TANZER: (Tür.) – San, altin renginde tanyeri. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAPGAÇ: (Tür.) Er. – Ünlü. Aziz.
TAPIK: (Tür.) Er. 1. Saygi, hürmet. 2. Ikram, hizmet.
TARA: (Fars.) – Yildiz, necim. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TARAB: (Ar.) – Sevinç, senlik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TARABENGIZ: (Fars.) Ka. – Sevindirici, costurucu.
TARAIF: (Ar.) Ka. – Az bulunur, ince seyler.
TARAN: (Tür.) Er. 1. Genis alan. 2. In. 3. Kus ya da balik kümeleri.
TARANCI: (Tür.) Er. – Rençper, çiftçi.
TARAVET: (Ar.) Ka. – Güzellik, tazelik, genç.
TARDU: (Tür.) – Armagan, hediye. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TARHAN: (Tür.) 1. Oguzlarda demirci ve zanaatçi ustalari. 2. Esnaf temsilcileri. 3. Büyük toprak sahipleri, büyük tüccarlar. 4. Han ve komutan unvani.
TARHUN: (Ar.) – Hekimlikte kullanilan itirli bir bitki. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÂRIK: (Ar.) Er. – Sabah yildizi, zühre, venüs, yol. Tarik b. Ziyad (Öl. Sam 720): Berberi asilli Islam komutani. Cebeli Tarik’i geçip Ispanya’yi fethetti. Islam egemenligini saglayip Endülüs Islam Devleti’nin kurulmasini sagladi.
TARIM: (Tür.) 1. Göllere, kumluklara dökülen çay kollan. 2. Verim almak için toprak üzerinde yapilan çalismalarin tümü. 3. (Uygurca’da) kadinlara verilen bir unvan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TARIMER: (Tür.) Er. – Tarimla ugrasan kimse.
TARKAN: (Tür.) Er. 1. Islam’dan önce Türklerin kullandigi, vekil, vezir, bey gibi unvan. 2. Ayricalikli, saygin kisi.
TARIM: (Fars.) Ka. 1. Çardak. Kubbe. 2. Gökyüzü.
TASVIR: (Ar.) Ka. 1. Betimleme. 2. Resim.
TASAN: (Tür.) – Coskulu, taskin. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TASBOGA: (Tür.) Er. – Tas gibi sert, boga gibi güçlü kimse.
TASCAN: (Tür.) Er. – Tas gibi saglam kimse.
TASDEMIR: (Tür.) Er. – Tas ve demir gibi güçlü, saglikli.
TASEL: (Tür.) Er. – Saglam güçlü el.
TASER: (Tür.) Er. – Saglam güçlü kimse.
TASGAN: (Tür.) – Pinar, kaynak. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TASKAN: (Tür.) Er. – Saglam, güçlü soydan gelen.
TASKIN: (Tür.) Er. 1. Tasmis halde bulunan. Coskun. Asiri. 2. Akarsularin yataga sigmayacak miktarda su tasimasi sirasinda meydana gelen su yayilmasi olayi.
TASKINAY: (Tür.) – (bkz. Taskin). -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TASKINER: (Tür.) Er. – Coskulu, coskun kimse.
TASTEKIN: (Tür.) Er. – Emin, dayanilir, saglam kisi.
TATAR: (Tür.) 1. Bir Türk kavmi. 2. Posta sürücüsü. 3. Gül zambak gibi çiçeklerin açilmamis goncalari. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TATU: (Tür.) – Baris, sulh. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAVGAÇ: (Tür.) Er. – Çekicilik, cazibe.
TAVIL: (Ar.) Er. 1. Uzun. Çok süren. 2. Aruzda bir ölçek.
TAYBARS: (Tür.) Er. – Pars gibi güçlü tay (çocuk).
TAYBE: (Ar.) – Medine-i Münevvere. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAYCAN: (Tür.) Er. – Genç ve güçlü kimse.
TAYF: (Ar.) 1. Görüntü. 2. Bilesik bir isik demetinin bir pirizmadan geçtikten sonra ayrildigi basit renklerden olusmus görüntü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAYFUN: (Tür.) Er. – Büyük okyanus ve Çin Denizi’nde görülen siddetli firtina.
TAYFUR: (Ar.) Er. 1. Küçük bir kus türü. 2. Tayfuriye tarikatini kuran Beyazid Bestami Ebu Zeyd Tayfur’un adi.
TAYGAR: (Ar.) Er. – Uçan uçucu. Gaza dönüsen.
TAYGUN: (Tür.) Er. – Çocuk, torun.
TAYGUNER: (Tür.) Er. – Erkek torun
TAYI: (Ar.) Er. – Bir isi kendi istegiyle yapan.
TAYKARA: (Tür.) Er. – Esmer, ka-rayagiz çocuk.
TAYKOÇ: (Tür.) Er. – Tay – koç.
TAYKURT: (Tür.) Er. – Tay – kurt.
TAYKUT: (Tür.) Er. – Kutlu ugurlu çocuk.
TAYLAK: (Tür.) Er. 1. Yeni dogmus at yavrusu. Biniye gelmis iki yasinda at yavrusu. Deve yavrusu. 2. Yaramaz çocuk.
TAYLAN: (Tür.) 1. Ince, kibar, güzel, boylu boslu kimse. 2. Çok yagmur yagdigi halde islenebilir toprak. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TAYMAN: (Tür.) Er. – Genç, taze, toy kimse.
TAYMAZ: (Tür.) Er. – Düsmeyen, kaymayan, dengeli kimse.
TAYUK: (Tür.) Er. – Ince, kibar genç.
TAYYIB: (Ar.) Er. 1. Iyi, hos, güzel ala. 2. Helal, çok temiz. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
TAYYIBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tayyib).
TAZE: (Fars.) Ka. – Körpe, genç.
TAZEGÜL: (Fars.) Ka. – Yeni açan gül.
TAZIM: (Ar.) Er. – Ululama, büyük sayma. Saygi gösterme, ikram etme.
TAZIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Tazim).
TEALI: (Ar.) Er. – Yükselme, ululanma.
TEBAR: (Fars.) Er. – Soy.
TEBER: (Fars.) Er. – Küçük balta. Dervislerin kullandiklari uzun sapli küçük balta. Mesin kesmek için kullanilan araç.
TEBERHUN: (Fars.) Er. – Kizil sögüt, tarhun.
TEBESSÜM: (Ar.) Ka. – Gülümseme.
TEBSIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tebsir).
TECELLA: (Ar.) Ka. – (bkz. Tecelli).
TECELLI: (Ar.) Er. 1. Görünme, belirme. 2. Kader, talih. 3. Allah’in lütfuna erisme.
TECEN: (Tür.) – Magrur, gururlu. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TECER: (Tür.) 1. Becerikli. 2. Iç Anadolu’da siradag. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TECIK: (Tür.) Er. – Tutumlu, idareli tasarruflu.
TECIMEN: (Tür.) Er. – Ticaret adami, tüccar. 2. Tutumlu, idareli.
TECIMER: (Tür.) Er. – Tüccar.
TECMIL: (Ar.) Er. – Süs, tezyin.
TEDÜ: (Tür.) – Bilge, zeki, anlayisli kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TEFHIM: (Ar.) Er. – Anlatma, bildirme.
TEHEMTEN: (Fars.) Er. – Iri yan, boylu boslu yigit. Eski Iran kahramani Zaloglu Rüstem’in lakabi.
TEHIYYE: (Ar.) Ka. 1. Selam. Selam verme. 2. Hayir dua etme. 3.. Beka. 4. Mülk, malikiyyet.
TEKALP: (Tür.) Er. – Essiz, benzersiz yigit.
TEKAY: (Tür.) Er. – Essiz ay.
TEKCAN: (Tür.) Er. – Çok degerli, essiz kimse.
TEKDOGAN: (Tür.) Er. – Essiz, benzersiz dogmus olan.
TEKECAN: (Tür.) Er. 1. Mert, sözünde duran. Özü saglam kimse. 2. Çayirlarda biten bir bitki.
TEKGÜL: (Tür.) Ka. – Gül ailesi içinde benzeri olmayan güzellikte. Yalniz gül.
TEKIN: (Tür.) Er. 1. Bos, issiz. 2. Sakin, rahat, uslu. Içinde kötülük bulunmayan. 3. Tek, essiz. 4. Uyanik, tetikte. 5. Sehzade, prens. 6. Ugurlu.
TEKINALP: (Tür.) Er. – Tek ve essiz yigit.
TEKINAY: (Tür.) Er. – Biricik ve hayirli ay.
TEKINDAG: (Tür.) Er. – Ugurlu dag.
TEKINEL: (Tür.) Er. – Hayirli el.
TEKINER: (Tür.) Er. – Tek, essiz ve hayirli kimse.
TEKINSOY: (Tür.) Er. – Iyi soydan gelen kimse.
TEKMIL: (Ar.) Er. – Kemale erdirme. Bitirme, bitirilme, tamamlanma, tamamlama. Tam, eksiksizce, bütün, hep.
TEKMILE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tekmil).
TEKRIM: (Ar.) Er. – Ululama, saygi gösterme.
TEKRIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Tekrim).
TEKSEN: (Tür.) – Sen teksin, essizsin anlaminda. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TEKSOY: (Tür.) Er. – Essiz bir soydan gelen.
TELMIYE: (Ar.) Ka. 1. Parildatma, renk renk yapma. 2. Dizeleri baska baska dillerde olan kosuk, manzume yapma.
TELVIN: (Ar.) Ka. – Renk verme, boyama.
TEMASA: (Ar.) Ka. 1. Hoslanarak bakma, seyretme. 2. Gezme, gezi.
TEMCIT: (Ar.) Er. 1. Ululama, agirlama. 2. Sabah ezanindan sonra okunan, Allah’in ululugunu anlatan dua.
TEMDIH: (Ar.) Er. – Çok övme.
TEMDIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Tem-dih).
TEMEL: (Yun.) Er. 1. Yapilardan toprak içinde kalan ve yapiya dayanak teskil eden duvar ve taban kisimlari, koyuk. Bu kisimlarin yapilmasi için açilan çukur. 2. Asil, esas. 3. Dayanak. 4. Belli, basli en mühim.
TEMENNA: (Ar.) Ka. – El ile selam verme. – (bkz. Temenni).
TEMENNI: (Ar.) Ka. – Dileme, istek, dilek.
TEMIM: (Ar.) Er. 1. Nazar boncugu, nazarlik. 2. Besinci Fatimî halifesi el-Aziz’in kardesinin adi.
TEMIME: (Ar.) Ka. – Nazar boncugu, nazarlik.
TEMIRCAN: (Tür.) Er. – Demir gibi saglam kimse.
TEMIRHAN: (Tür.) Er. – Demir gibi saglam güçlü hükümdar. – Timur han.
TEMIRKUT: (Tür.) Er. – Demir gibi güçlü ve ugurlu.
TEMIZALP: (Tür.) Er. 1. Iyi ahlakli kimse. 2. Temiz yapili ve yigit.
TEMIZCAN: (Tür.) Er. – Içi temiz olan kimse.
TEMIZEL: (Tür.) Er. – Dürüst kimse.
TEMIZER: (Tür.) Er. – Dürüst kimse.
TEMIZHAN: (Tür.) Er. – Iyi vasifli lider.
TEMIZKAL: (Tür.) Er. – Her zaman dogru ve dürüst kal.
TEMIZKAN: (Tür.) Er. – Temiz soydan gelen.
TEMIZÖZ: (Tür.) Er. – Özü temiz, dürüst olan.
TEMIZSAN: (Tür.) Er. – Dogrulugu ve dürüstlügüyle taninan kimse.
TEMIZSOY: (Tür.) Er. – Temiz ve dürüst soydan gelen.
TEMRE: (Ar.) Ka. – Hurma.
TEMREN: (Tür.) Er. – Ok, kargi gibi delici silahlarin ucundaki sivri demir.
TEMÜR: (Tür.) Er. – Demir.
TENAY: (Tür.) Ka. – Ay gibi beyaz, parlak tenli.
TENDUBAY: (Tür.) Er. – Yigit, cesur erkek.
TENDÜ: (Mog.i). – Yigit, cesur. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TENGIZ: (Tür.) Er. – Deniz.
TENGIZALP: (Tür.) Er. – Denizci yigit.
TENNUR: (Tür.) Ka. – Teni nur gibi aydinlik, berrak olan güzel.
TENSIT: (Ar.) Er. – Senlendirme, keyiflendirme.
TENVIR: (Ar.) Er. – Aydinlatma, isiklandirma.
TENZIL: (Ar.) Er. – Indirme, asagi düsürme. Azar azar indirme (Kur’an’in).
TENZILE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tenzil).
TEOMAN: (Tür.) Er. – Hun imparatoru Mete’nin babasi.
TERAKKI: (Ar.) Er. – Ilerleme, yükselme, gelisme.
TERCAN: (Tür.) 1. Genç, taze, delikanli. 2. Kirmizi bugday. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TEREN: (Fars.) Ka. – Nesteren denen gül.
TERIM: (Tür.) – Bilim ve sanat kavramlarindan birini anlatan sözcük. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TERLAN: (Tür.) Er. – San renkli, büyük pençeli, kartala benzeyen bir kus.
TESLIYE: (Ar.) Ka. – Teselli verme, avutma.
TESMI: (Ar.) Er. – Isittirme, isittirilme, duyurma.
TESMIN: (Ar.) Er. 1. Sekizleme, sekize çikarma. 2. Paha biçme, biçtirme.
TESNIM: (Ar.) Ka. – Cennet suyu, cennetteki irmaklardan birinin adi.
TESRIR: (Ar.) – Sevindirme, sevindirilme. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TESRIYE: (Ar.) Ka. – Sikintiyi, gami, kederi yok etme.
TESCI: (Ar.) Er. – Yüreklendirme.
TESERRU: (Ar.) – Seriata göre davranma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TESERRÜF: (Ar.). – Sereflenme, seref bulma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TESNE: (Fars.) Er. – Susamis. Çok istekli.
TESNEDIL: (Fars.) Ka. – Can ve gönülden istekli.
TESRIFE: (Ar.) Ka. – Sereflendirme, onurlandirma.
TETIKER: (Tür.) Er. – Uyanik, çevik, becerikli kimse.
TEOMAN: (Tür.) Er. – Oguz Han’in babasi.
TEVEKKÜL: (Ar.) Er. – Her seyi Allah’a birakarak, yargiya boyun egme.
TEVFIK: (Ar.) Er. 1. Uydurma, uygun düsürme. 2. Basariya ulastirma. 3. Allah’in yardimina kavusma.
TEVFIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Tevfik).
TEVHID: (Ar.) Er. 1. Birkaç seyi bir araya getirme. 2. Allah’in birligine inanma. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
TEVHIDDIN: (Ar.) Er. – Dinin birligi, birlestiriciligi. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
TEVHIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tevhid).
TEVIL: (Ar.) Er. – Durum, biçim. Süs.
TEVILE: (Ar.) Ka. – (bkz. Tevil).
TEYMIN: (Ar.) Er. – “Ugurlu olsun” demek.
TEYMULLAH: (Ar.) Er. – Allah’a hizmet eden, itaat eden.
TEZAL: (Tür.) Er. – Çabuk ol.
TEZALP: (Tür.) Er. – Çabuk, hizli yigit.
TEZAY: (Tür.) – (bkz. Tezal). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TEZCAN: (Tür.) – Telasli, heyecanli, beklemeye dayanamayan, sabirsiz. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TEZEHHÜR: (Ar.) Ka. – Çiçeklenme.
TEZEL: (Tür.) – Çabuk is gören, becerikli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TEZER: (Tür.) Er. – Çabuk hizli, çevik kimse.
TEZEREN: (Tür.) Er. – Çabuk ulasan, erisen.
TEZKAN: (Tür.) Er. – Kani kaynayan, heyecanli kimse.
TEZVEREN: (Tür.) Er. – Duyarli, reaksiyoner.
TINAL: (Tür.) Er. – Soluk al, yasamini sürdür.
TINAZ: (Tür.) Er. – Ot ya da saman yigini.
TIRAZ: (Ar.) 1. Ipek ve sirma ile isleme. Elbiselere nakisla yapilan süs. 2. Üslup, tutulan yol. 3. Döviz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TIBET: (Tür.) Er. – Çin’in batisinda bagimsiz bir bölge.
TICAN: (Ar.) Ka. – Taçlar.
TIGIN: (Tür.) Er. – (bkz. Tekin).
TIHAME: (Ar.) – Mekke-i Mükerreme. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TILAL: (Ar.) Er. – Tepeler.
TILMAÇ: (Tür.) Er. – Dilmaç, çevirmen.
TIMUÇIN: (Tür.) Er. 1. Mogol imparatorlugunun kurucusu Cengiz’in asil adi. 2. Kati, saglam demir.
TIMUR: (Tür.) Er. 1. Demir. 2. Türk- Mogol imparatoru.
TIMURCAN: (Tür.) Er. – Demir gibi saglam ve güçlü.
TIMURHAN: (Tür.) Er. – (bkz. Timur).
TIMURKAN: (Tür.) Er. – Demir gibi güçlü soydan gelen.
TIMURÖZ: (Tür.) Er. – Özü demir gibi güçlü ve saglam olan.
TIMURTAS: (Tür.) Er. 1. Demir ve tas gibi güçlü ve sert olan. 2. Mardin Artuklular’in 2. Emiri.
TINER: (Tür.) Er. – Saglam, güçlü, canli kimse.
TINKUT: (Tür.) Er. – Özü ugurlu, kutlu, sansli kimse.
TITIZ: (Tür.) 1. Çok dikkatli ve özenli davranan. 2. Prensiplerine asin düskün. 3. Huysuz, öfkeli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOGAN: (Tür.) Er. – Dogan, sahin.
TOGAY: (Tür.) – Fundalik. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOHUM: (Tür.) – Kendisinden bitki üreyen tane. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOKAL: (Tür.) Er. – Eriskin, olgun.
TOKALAN: (Tür.) Er. – Olgunlasmis, erginlesmis.
TOKALP: (Tür.) Er. 1. Doymus aç olmayan kimse. 2. Kalin ve gür sese sahip. 3. Kibirli.
TOKCAN: (Tür.) Er. – Gönlü tok olan. –
TOKDEMIR: (Tür.) Er. – Saglam demir.
TOKER: (Tür.) Er. – Tok er.
TOKGÖZ: (Tür.) Er. – Aç gözlü olmayan.
TOKHAN: (Tür.) Er. – Tok han.
TOKKAN: (Tür.) Er. – Cömert soylu.
TOKÖZ: (Tür.) Er. – Cömert ve kerem sahibi.
TOKTAHAN: (Tür.) Er. – Yerlesik yasayan han.
TOKTAMIS: (Tür.) Er. – Bir yere yerlesmis, oturmus (kimse). Dinmis, sakinlesmis.
TOKTAS: (Tür.) Er. – Tok tas.
TOKTIMUR: (Tür.) Er. – Tok timur.
TOKTUG: (Tür.) Er. – Tok tug.
TOKUR: (Tür.) Er. – Eski Türk erkek adlarindan.
TOKUS: (Tür.) Er. – Savas.
TOKUSHAN: (Tür.) Er. – Savasçi lider, hakan.
TOKUZ: (Tür.) Er. 1. Dokuz. 2. Kalin ve sik dokunmus kumas.
TOKUZER: (Tür.) Er. – Dokuz er. Dayanismaci, tutkun yigit.
TOKUZTUG: (Tür.) Er. – Dokuz tug.
TOKYAY: (Tür.) Er. – Tok yay.
TOKYÜREK: (Tür.) Er. – Yürekli, cesur.
TOKYÜZ: (Tür.) Er. – Tok yüz.
TOLA: (Tür.) 1. Dolu, bos olmayan. 2. Keyif, nese. 3. Güçlü korkusuz. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOLAY: (Tür.) – Topluluk, cemiyet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOLGA: (Tür.) Er. – Demir harp basligi. Savasçilarin baslarina giydikleri demir baslik. Migfer.
TOLGAHAN: (Tür.) Er. – Güçlü ve çevreli lider, han.
TOLGAN: (Tür.) Er. – Dolanma, dolasma.
TOLGAY: (Tür.) Er. – Çevre, dolay.
TOLGUNAY: (Tür.) Er. – Dolunay.
TOLUN: (Tür.) Er. – Dolun, bedir, ayin ondördü.
TOLUNAY: (Tür.) – Ayin ondördü, mehtap, dolunay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOLUNBAY: (Tür.) Er. – Birikimli, kisiligi gelismis.
TOMRIS: (Yun.) Ka. 1. Tarihte, Pers krali II. Keyhüsrev’le savasmis olan Massagetlerin ünlü kraliçesi. 2. Demir.
TOMURCUK: (Tür.) Ka. – Bitkinin üzerinde bulunan, çiçek ya da yaprak verecek olan filiz.
TONGAL: (Tür.) Er. 1. Zengin kimse. 2. Yasli erkek.
TONGAR: (Tür.) Er. 1. Büyük, güçlü. 2. Yasli.
TONGUÇ: (Tür.) Er. 1. En büyük çocuk. 2. Bir tür kus, baykus.
TOPAY: (Tür.) – Dolunay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOPÇAM: (Tür.) Er. – Top çam.
TOPÇAY: (Tür.) – Topçay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOPDEMIR: (Tür.) Er. – Top demir.
TOPEL: (Tür.) Er. – Top el.
TOPER: (Tür.) Er. – Top er.
TOPRAK: (Tür.) 1. Yerkabugunun canlilara yasama ortami saglayan yüzey bölümü. 2. Ülke, memleket. 3. Islenmis arazi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TOPUZ: (Tür.) Er. 1. Bir ucu top gibi olan silah. 2. Kisa boylu kimse. 3. Balyoz.
TOR: (Tür.) Er. 1. Toy, deneyimsiz. 2. Ürkek, çekingen, utangaç. 3. Magrur, gururlu. 4. Fidan. 5. Toksöz. 6. Balik agi.
TORALP: (Tür.) Er. – Gururlu, yigit.
TORAMAN: (Tür.) Er. – Güçlü kuvvetli.
TORAN: (Tür.) Er. 1. Güçlü, kuvvetli, iri yan kimse. 2. Yigit, kahraman.
TORCAN: (Tür.) Er. – Çekingen, utangaç.
TORGAY: (Tür.) Er. – Serçe, tarla kusu.
TORHAN: (Tür.) Er. – Gururlu hükümdar.
TORKAL: (Tür.) Er. – Hep utangaç ve çekingen ol.
TORKAN: (Tür.) Er. – Gururlu ve tok sözlü soydan gelen.
TORLAK: (Tür.) Er. 1. Güzel, genç, yakisikli. 2. Iyi gelismis agaç fidani.
TORUMTAY: (Tür.) Er. – Yirtici bir kus türü.
TOTUK: (Tür.) Er. – Eski Türkler’de askeri vali.
TOYBOGA: (Tür.) Er. – Genç boga.
TOYCAN: (Tür.) Er. – Çok genç ve tecrübesiz.
TOYDEMIR: (Tür.) Er. – Toy – demir.
TOYDENIZ: (Tür.) Er. – Toy – deniz.
TOYGAR: (Tür.) Er. – Tarla kusu, turgay.
TOYGUN: (Tür.) Er. 1. Genç, delikanli. 2. Çakirdogan.
TOYKA: (Tür.) Er. – Büyük, kalin sopa.
TOZAN: (Tür.) Er. 1. Ince toz tanesi. 2. Tozu çok olan yer. 3. Kar firtinasi.
TOZUN: (Tür.) Er. – Soylu, asil.
TÖKEL: (Tür.) Er. – Çok.
TÖRE: (Tür.) 1. Egitim, görgü, gelenek. 2. Soyluluk, asalet. 3. Eksiksiz, mükemmel. 4. Geline verilen armagan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÖREGÜN: (Tür.) Er. – Geleneksel, gelenege uygun, gündemde.
TÖREHAN: (Tür.) Er. – Görgülü er.
TÖREL: (Tür.) Er. – Töreye uygun olan, töre ile ilgili.
TORUM: (Tür.) – Yaratilis. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÖZ: (Tür.) – Kök, asil, cevher. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÖZÜM: (Tür.) – Sabirli, alçak gönüllü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TRAJE: (Fars.) Ka. – Gökkusagi.
TUBA: (Ar.) Ka. 1. Kökü yukarida, dallan asagida cennet agaci. 2. En güzel, en iyi, hos. 3. Baht, mutluluk, müjde. 4. Efdal olan. Kur’an’da Ra’d suresi 29. ayette zikredilmistir.
TUFAN: (Ar.) Er. 1. Hz. Nuh zamaninda Allah’in kötülüge sapmis insanlari cezalandirmak için gönderdigi bütün dünyayi su ile kaplayan yagmur. 2. Siddetli yagmur ve sel.
TUFEYL: (Ar.) Er. – Asalak, parazit. – Siginti. Isim olarak kullanilmaz.
TUGAY: (Tür.) Er. – Iki alaydan olusan askeri birlik, liva.
TUG: (Tür.) Er. – Eskiden pasalara verilen at kilindan yapilmis sorguç.
TUGAL: (Tür.) Er. – Sancaktar. Tug tasiyan.
TUGALP: (Tür.) Er. – Milli lider.
TUGALTAN: (Tür.) Er. – Tug – altan.
TUGALTAY: (Tür.) Er. – Altay’a özgü, Altay simgesi.
TUGBAY: (Tür.) Er. – Eskiden tugay komutanligi yapan albay.
TUGCU: (Tür.) Er. – At kilindan yapilmis tuglalari tasiyan kimse.
TUGKAN: (Tür.) Er. – Tug kan.
TUGKUN: (Tür.) Er. – Izinsiz yanina varilmayan varlikli, saygin.
TUGLU: (Tür.) Er. 1. Bayrakli, sancakli. 2. Simarik.
TUGRA: (Tür.) Er. – Osmanli padisahlarinin imza yerine kullandiklari özel biçimi olan simge. Mühür.
TUGRUL: (Tür.) Er. 1. Ak dogan, çakirdogan, yirtici kuslardan bir kus (Bin kez öldürür, bir tanesini yer). 2. Selçuklu Devleti’nin kurucusu, Tugrul Bey.
TUGSAN: (Tür.) Er. – Tug san.
TUGSAV: (Tür.) Er. – Tug sav.
TUGSAVAN: (Tür.) Er. – Tug savan.
TUGSAVAS: (Tür.) Er. – Tug savas.
TUGSEL: (Tür.) Er. – Tug sel.
TUGSER: (Tür.) Er. – Bastug.
TUGTASI: (Tür.) Er. – Tug tas.
TUGTEKIN: (Tür.) Er. – 1. Biricik, ugurlu tug. 2. Büyük Selçuklu’ya bagli Börüler Hanedani’nin kurucusu.
TUGYAN: (Ar.) 1. Cosma, tasma. Isyan. 2. Kur’an’da, Allah’a asi olanlarin yaptiklari eylemin adi. Tugyancilarin vasfedilisi de tagut kelimesiyledir. Isim olarak kullanmak uygun degildir.
TUHFE: (Ar.) – Armagan, hediye. Hosa giden, güzel sey. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TULÜ: (Ar.) – Dogma, dogus. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TULÜN: (Tür.) Er. – Dolun.
TUNA: (Tür.) 1. Çok bol. 2. Yavru. 3. Görkemli, gösterisli. 4. Karaor-manlardan dogan, Karadeniz’e dökülen, Avrupa’nin Volga’dan sonra en uzun irmagi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TUNCA: (Tür.) – Balkan Yarimada-si’nda Meriç irmaginin kolu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TUNCAL: (Tür.) Er. – Al renginde tunç.
TUNCALP: (Tür.) Er. – Tunç gibi güçlü, kuvvetli yigit.
TUNCAY: (Tür.) – Tunç renginde ay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TUNCEL: (Tür.) Er. – Tunç gibi güçlü el.
TUNCER: (Tür.) Er. – Tunç gibi güçlü kimse.
TUNÇ: (Tür.) Er. – Bakir, çinko, kalay karisimi.
TUNÇAL: (Tür.) Er. – Tunç al.
TUNÇALP: (Tür.) Er. – Güçlü yigit.
TUNÇARAL: (Tür.) Er. – Tunç aral.
TUNÇASLAN: (Tür.) Er. – Tunçaslan.
TUNCAY: (Tür.) Er. – Tunç ay.
TUNÇBAY: (Tür.) Er. – Tunç bay.
TUNÇBILEK: (Tür.) Er. – Tunç bilek.
TUNÇBOGA: (Tür.) Er. – Tunç gibi saglam, boga kadar güçlü.
TUNÇBÖRÜ: (Tür.) Er. – Tunç gibi saglam, kurt kadar güçlü.
TUNÇÇAG: (Tür.) Er. – Tunç dönemi.
TUNÇDAG: (Tür.) Er. – Tunçtan olusan, dag gibi güçlü.
TUNÇEL: (Tür.) Er. – Tunç gibi güçlü el.
TUNÇER: (Tür.) Er. – Tunç gibi güçlü kimse.
TUNÇHAN: (Tür.) Er. – Tunç han.
TUNÇKAN: (Tür.) Er. – Güçlü soydan gelen. Tunç kanindan.
TUNÇKAYA: (Tür.) Er. – Tunç kaya.
TUNÇKILIÇ: (Tür.) Er. – Tunç kiliç.
TUNÇKOL: (Tür.) Er. – Güçlü kuvvetli kimse.
TUNÇKURT: (Tür.) Er. – Tunç kurt.
TUNÇÖVEN: (Tür.) Er. – Tunç öven.
TUNÇSOY: (Tür.) Er. – Kökü güçlü soydan gelen kimse.
TUNÇTÜRK: (Tür.) Er. – Saglam ve güçlü Türk.
TUR: (Ar.) Er. 1. Dag. 2. Delikanli genç. 3. Gelir, kazanç, verim. 4. Devir, dolasma.
TURA: (Tür.) Er. 1. Tugra. 2. Kalkan, siper. Turahan: Osmanli komutanlarindan.
TURAÇ: (Tür.) – Keklik cinsinden eti yenir bir av kusu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TURALP: (Tür.) Er. – Genç, delikanli yigit.
TURAN: (Tür.) Er. – Eski Iranlilara göre Türk ülkesi. Bütün Türkler’in ve Turan kavimlerinin birlesmesiyle meydana gelecek devlet.
TURATEKIN: (Tür.) Er. – Emin, zararsiz ve koruyucu yigit.
TURAY: (Tür.) Er. – Tur ay.
TURBAY: (Tür.) Er. – Tur bay.
TURCAN: (Tür.) Er. – Genç, delikanli.
TURFA: (Tür.) Ka. – Az bulunur, nadir.
TURGAY: (Tür.) Er. – Boz renkli, küçük ötücü, tarlalarda yuva yapan bir tür serçe, torgay.
TURGUT: (Tür.) Er. 1. Konut, oturulacak yer. 2. Ünlü Türk denizcisi Turgut Reis’in adi.
TURHAN: (Tür.) Er. Soylu ve seçkin kimse. Eski Türklerde vergi ödemeyen, hükümdar huzuruna izinsiz girebilen, saygin kimse. Turahan.
TÜRKAN: (Tür.) Er. – Koruyucu, muhafiz.
TURRE: (Ar.) Ka. – Alin saçi, kivircik, saç lülesi.
TUTI: (Fars.) Ka. l. Papagan türünden bir kus. 2. Konusmayi seven, konuskan.
TUTKU: (Tür.) – Güçlü istek ve cosku. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TUTKUN: (Tür.) 1. Bir sey ya da birine düskün bagli. 2. Bol, verimli. 3. Esir, tutsak. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TUTUN: (Tür.) Er. – Ev, aile.
TUTUS: (Tür.) Er. – Çekisme, tartisma. Savas, mücadele.
TUYAN: (Tür.) Er. 1. Semiz, sisman. 2. Zengin. 3. Kibirli, gururlu.
TUYGUN: (Tür.) Er. 1. Genç, güçlü. 2. Çilgin, simarik. 3. Duygulu, hassas.
TUYUG: (Tür.) – Siir, sarki, türkü. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TUZ: (Tür.) Er. – Güzellik, sirinlik.
TUZER: (Tür.) Er. – Sirin delikanli.
TÜBLEK: (Tür.) – Soylu, asil. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜKEL: (Tür.) Er. – Tam, bütün, mükemmel.
TÜKELALP: (Tür.) Er. – Kusursuz yigit.
TÜKELAY: (Tür.) – Dolunay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜLAY: (Tür.) Ka. – Incelikle, düsle ilgili.
TÜLEK: (Tür.) Er. 1. Kurnaz, açikgöz, düzenci. 2. Efe. 3. Çok genç, delikanli. 4. Zengin. 5. Saygin kimse. 6. Sakin, gururlu.
TÜLIN: (Tür.) Ka. 1. Ayin çevresinde olusan dairesel hale. 2. Ayna.
TÜLÜN: (Tür.) Ka. – Ay agil, hale. (bkz. Tülin).
TÜMAY: (Tür.) – Dolunay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜMBAY: (Tür.) Er. – Tüm bay.
TÜMCAN: (Tür.) Er. – Tüm – can.
TÜMEL: (Tür.) Er. – Temel.
TÜMEN: (Tür.) Er. 1. On bin. 2. Pek çok. 3. Yigin, küme, sürü.
TÜMENBAY: (Tür.) Er. – Tümen komutani onbin kisilik grubun lideri.
TÜMER: (Tür.) Er. – Tam erkek, yigit.
TÜMERDEM: (Tür.) Er. – Çok erdemli.
TÜMERK: (Tür.) Er. – Güçlü, kuvvetli.
TÜMERKAN: (Tür.) Er. – Yigit kandan gelen.
TÜMERKIN: (Tür.) Er. – Olgun.
TÜMKAN: (Tür.) Er. – Kanli, canli, saglikli.
TÜMKURT: (Tür.) Er. – Tüm – kurt.
TÜMKUT: (Tür.) Er. – Çok talihli, kutlu.
TÜN: (Tür.) – Gece. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜNAK: (Tür.) – Isikli, mehtapli gece. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜNAL: (Tür.) – Tün – al. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜNAY: (Tür.) – Tün – ay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜNER: (Tür.) Er. – Tün – er.
TÜNEY: (Tür.) Er. – Ögle günesi alan yer. Günes battiktan sonraki zaman. Günesli yer.
TÜRABI: (Ar.) Er. – Toprakla ilgili. Topraktan.
TÜRE: (Tür.) 1. Görenek, gelenek, töre. 2. Subay, komutan. 3. Hak ve hukuka uygunluk, adalet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜREGÜN: (Tür.) Er. – Türe – gün.
TÜREHAN: (Tür.) Er. – Türe – han.
TÜREK: (Tür.) Er. – Tepelerin ortasindaki çikinti.
TÜREL: (Tür.) Er. – Hukuksal, hukukla ilgili.
TÜRELI: (Tür.) – Güzel. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜREMEN: (Tür.) Er. – Yasa adami, hukukçu.
TÜREV: (Tür.) – Olusan, ortaya çikan, türeyen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜRKÂN: (Tür.) Ka. – Saltanat ve idarede yönetime etki eden prenses.
TÜRKAY: (Tür.) Er. – Ay gibi parlak, aydinlik Türk.
TÜRKCAN: (Tür.) Er. – Sevilen Türk.
TÜRKDOGAN: (Tür.) Er. – Türk soyuna mensup.
TÜRKER: (Tür.) Er. – Türk er.
TÜRKES: (Tür.) Er. – Oguz yazitlarinda adi geçen bir kahramanin adi.
TÜRKMEN: (Tür.) Er. 1. Oguzlarin bir kolu. Bu koldan olan. 2. Tam göçebe olmayan fakat mevsiminde yaylaya veya yaziya çikan.
TÜRKOGLU: (Tür.) Er. – Türk oglu.
TÜRKOL: (Tür.) Er. – Türk ol.
TÜRKÖZ: (Tür.) Er. – Özü, asli Türk olan.
TÜRKSAN: (Tür.) Er. – Adi duyulmus, Türk gibi ünlü.
TÜRKSEN: (Tür.) Er. – Sen ve mutlu Türk anlaminda.
TÜRKYILMAZ: (Tür.) Er. – Direnisçi, sebat eden.
TÜRÜNK: (Tür.) – Çalisan, etkin. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜVÂN: (Fars.) Er. – Güç, kuvvet.
TÜVANA: (Fars.) Ka. – Güçlü.
TÜVANGER: (Fars.) Er. – Zengin, mülk sahibi, varsil.
TÜZEL: (Tür.) – Adalet, hukuk. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜZEMAN: (Tür.) Er. – Adaletli kimse. Yasa adami, hukukçu.
TÜZENUR: (Tür.) Ka. – Tüze nur.
TÜZMEN: (Tür.) Er. – Dogru, adil, güvenilir kimse.
TUZUN: (Tür.) – Yumusak huylu, sakin kimse, soylu, asil.- Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
TÜZÜNALP: (Tür.) Er. – Yumusak basli, sakin, asil yigit.
TÜZÜNER: (Tür.) Er. – Tuzun er.
