UBAB: (Ar.) Er. 1. Pek taskin, coskun. 2. Delice akan sel.
UBEYD: (Ar.) Er. – (bkz. Ubeyde).
UBEYDE: (Ar.) Ka. – Küçük köle, kölecik. Ashabin kullandigi isimlerdendir. Ubeyde b. el-Cerrah.
UBEYDULLAH: (Ar.)Er. – Allah’in kulu.
UCAER: (Tür.) Er. – Degerli, yüce kimse.
UCATEKIN: (Tür.) Er. – Yücelikte essiz kimse.
UÇANAY: (Tür.) Er. – Ay gibi yüksek anlaminda.
UÇANOK: (Tür.) Er. – Hizli, atak, yigit.
UÇAR: (Tür.) Er. – Uçan, uçucu.
UÇARER: (Tür.) Er. – Uçar er.
UÇBAY: (Tür.) Er. – Sinir beyi.
UÇBEYI: (Tür.) Er. – Selçuklu ve Osmanlilar’da sinirlardaki askeri güçlerin kumandanlarina verilen ad.
UÇHAN: (Tür.) Er. – Sinir sehir hani.
UÇKAN: (Tür.) Er. – Deli dolu, havai, toy.
UÇKUN: (Tür.) 1. Kivilcim. 2. Pahali, yüksek. 3. Uçan, çapkin. 4. Becerikli, eli tez. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UÇMA: (Tür.) Er. 1. Dagin karlarla örtülmüs dik yamaci.
UÇMAN: (Tür.) Er. – Uçan uçucu.
UÇUK: (Tür.) Er. 1. Uçmus, soluk renk. 2. Çökmüs yer, toprak. 3. Iyi. 4. Sivri dag tepesi.
UÇUR: (Tür.) Er. 1. Vakit, an, firsat. 2. Mevsim.
UFKI: (Ar.) Er. – Ufka ait, ufukla ilgili.
UFUK: (Ar.) 1. Düz arazide ya da açik denizde gökle yerin birlesir gibi göründügü yer. 2. Anlayis, kavrayis, görüs, düsünce gücü. 3. Çevre, dolay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UFUKTAN: (a.t.i.) Er. – Sabah aydinliginin ufukla birlestigi nokta.
UGAN: (Tür.) – Yüce, yüksek, güçlü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGANBIKE: (Tür.) Ka. – Ugan bike.
UGRAS: (Tür.) – Güçlük ve kötülükle ugrasma, mücadele. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGUR: (Tür.) 1. Iyilik, sans, talih, baht. Firsat, tesadüf. 2. Kimi olaylarda görülen ve insana iyilik getirdigine inanilan iyilik kaynagi. – Islam’da bu tür düsüncelere itibar edilmez. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGURAL: (Tür.) Er. – Ugur – al.
UGURALP: (Tür.) Er. – Hayirli yigit.
UGURATA: (Tür.) Er. – Hayirli ata.
UGURAY: (Tür.) – Ugurlu ay. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGURCAN: (Tür.) – Iyilikçi ve candan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGUREL: (Tür.) Er. – Eli ugurlu olan.
UGURHAN: (Tür.) Er. – Hayirli lider.
UGURLU: (Tür.) – Ugurlu olan, iyilik getirdigine inanilan, kutsal kutlu. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGURLUBAY: (Tür.) Er. – Ugurlu -bay.
UGURLUBEY: (Tür.) Er. – Ugurlu -bey.
UGURSAL: (Tür.) Er. – Ugurla ilgili, ugurlu.
UGURSAN: (Tür.) – Uguruyla taninmis olan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGURSAY: (Tür.) Er. – Ugur say.
UGURSEL: (Tür.) – Ugur sel. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGURSOY: (Tür.) – Ugurlu soydan gelen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGURTAN: (Tür.) Er. – Ugur tan.
UGURTAY: (Tür.) Er. – Ugurlu genç. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGUS: (Tür.) 1. Anlayis, zeka, bekleyis. 2. Benzeyis. 3. Soy, kabile, soysop. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UGUZ: (Tür.) Er. – Kutsal, mübarek. Saf, temiz.
UHRA: (Ar.) – Baska, diger. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UKAB: (Ar.) Er. 1. Karakus, kartal, tavsancil kusu. 2. Hz. Muhammed’in (s.a.s) (bayrak) sancaklarindan birinin adi. 3. Nesir burcu, kartal takim yildizi.
UKBE: (Ar.) Er. – Ashabin meshurlarindan: Ukbe b. Nafi.
UKDE: (Ar.) Er. 1. Dügüm. Zor, karisik, is. 2. Bir gezegen yörüngesinin her iki ucu.
UKHUVAN: (Ar.) Ka. – Papatya.
UKNUM: (Ar.) Er. 1. Asil, temel. 2. Hiristiyanliktaki teslis inancini meydana getiren üç unsurdan her biri.
UKUL: (Ar.)Er. – Akil, us.
UKUS: (Tür.) Er. – (bkz. Ugus).
ULA: (Ar.) 1. Birinci. 2. San ve seref sahibi kimse – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ULAÇ: (Tür.) Er. – Baglayan, baglayici. Sinir.
ULAÇHAN: (Tür.) Er. – Sinir hani.
ULAG: (Tür.) Er. – Ulak.
ULAS: (Tür.) – Amacina eris, istegine kavus. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ULU: (Tür.) Er. 1. Erdemleri bakimindan çok büyük, yüce. 2. Zengin, saygin.
ULUALP: (Tür.) Er. – Çok erdemli, yüce yigit.
ULUANT: (Tür.) Er. – Kutsal, büyük yemin.
ULUBAS: (Tür.) Er. – Yüce, saygin kimse.
ULUBAY: (Tür.) Er. – Yüce, saygin, erdemli kisi.
ULUBEK: (Tür.) Er. – Sayginligi olan bey.
ULUBERK: (Tür.) Er. – Saygin kisilikli yigit..
ULUCAN: (Tür.) Er. – Erdemli, saygin, yüce kisi.
ULUÇ: (Tür.) Er. 1. Selçuklular döneminde Türk beylerine verilen unvan. 2. Ünlü Türk denizcisi Uluç (Kiliç) Ali Pasa’nin adi.
ULUÇAG: (Tür.) Er. – Hayirli, ugurlu dönem.
ULUÇAM: (Tür.) Er. – Ulu – çam.
ULUÇKAN: (Tür.) Er. – Uluç – kan.
ULUDAG: (Tür.) Er. – Çok büyük, yüce dag.
ULUDOGAN: (Tür.) Er. – Dogustan yüce, ugurlu kimse.
ULUER: (Tür.) Er. – Saygin, ugurlu, yüce kimse.
ULUERKAN: (Tür.) Er. – Saygin, yüce, soylu kimse.
ULUG: (Tür.) Er. – Ulu, büyük, saygin.
ULUHAN: (Tür.) Er. – Büyük, saygin hükümdar.
ULUKAAN: (Tür.) Er. – Büyük, saygin hükümdar.
ULUKAN: (Tür.) Er. – Soylu yüce kandan gelen.
ULUKUT: (Tür.) Er. – Çok ugurlu, kutlu kimse.
ULUM: (Tür.) – Ululuk, hasmet, büyük gösteris. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ULUMAN: (Tür.) Er. – Ulu, yüksek, saygin kimse.
ULUMERIÇ: (Tür.) Er. – Ulu meriç.
ULUN: (Tür.) 1. Büyük, ulu. 2. Temrensiz ok. 3. Bugday, arpa kökü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ULUNAY: (Tür.) – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ULUÖZ: (Tür.) Er. – Özü yüce, saygin kimse.
ULUS: (Tür.) 1. Millet, halk, insan toplulugu. 2. Göçebe. 3. Oba, asiret, kavim. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ULUSAN: (Tür.) Er. – Adi yüce taninmis kimse.
ULUSOY: (Tür.) Er. – Ulu, yüce, soylu.
ULUSU: (Tür.) Er. – Yüce, kutlu su.
ULUSAHIN: (Tür.) Er. – Ulu sahin.
ULUSAN: (Tür.) Er. – Yüce sanli kimse.
ULUTAN: (Tür.) Er. – Ulu tan.
ULUTAS: (Tür.) Er. – Ulu tas.
ULUTAY: (Tür.) Er. – Ulu tay.
ULUTEKIN: (Tür.) Er. – Yüksek sahsiyetli ve sakin kisilikli.
ULVI: (Ar.) Er. – Yüksek, yüce, manevi yapisi ön plana çikabilen.
ULVIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Ulvi).
UMA: (Tür.) Er. 1. Hediye, armagan. 2. Konuk, misafir.
UMAN: (Tür.) Er. – Umudu olan, bekleyen, umutlu.
UMAR: (Tür.) – Çare, çikar yol. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UMAY: (Tür.) 1. Orhun yazitlarinda geçen, çocuklari ve hayvanlari koruduguna inanilan Tanriça. 2. Devlet kusu. – Isim olarak kullanilmaz.
UMMAN: (Ar.) – Ulu, büyük, engin deniz, okyanus. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UMRAN: (Ar.) 1. Bayindirlik, ma-murluk. 2. Uygarlik, ilerleme, refah ve mutluluk. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UMUR: (Tür.) – Görgü, bilgi, deneyim. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UMURAL: (Tür.) Er. – Görgü, bilgi, deneyim kazan.
UMURALP: (Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, yigit.
UMURBAY: (Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, saygin kisi.
UMURBEY: (Tür.) Er. – Görgülü, bilgili, kisi.
UMUT: (Tür.) – Ummaktan dogan, güven duygusu, ümit. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UNAN: (Tür.) 1. Sadakat, baglilik. 2. Hak. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UNAT: (Tür.) – Dogru yolu tutan. Akilli. Ergin. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UNGAN: (Tür.) Er. 1. Onmus kisi, mutlu. 2. Yürekli, yigit kisi.
UNSUR: (Ar.). – Öge, ilke, eleman. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
URAL: (Tür.) Er. – Hazar denizine dökülen, irmak ve siradag.
URALP: (Tür.) Er. – Kentli yigit.
URALTAN: (Tür.) Er. – Ur – altan.
URALTAY: (Tür.) Er. – Ur – altay.
URAM: (Tür.) Er. – Büyük, genis yol.
URAN: (Tür.) – Yetenekli, usta, becerikli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
URANDU: (Tür.) Er. 1. Seçkin, seçilmis. 2. Hayirli.
URANGU: (Tür.) Er. – Savasçi, savaskan.
URAZ: (Tür.) Er. – Sans, talih.
URAZA: (Ar.)Er. 1. Hediye, armagan. 2. Konuga çikarilan yiyecek.
URGUN: (Tür.) Er. 1. Vurulan, vurulmus. Vurgun, asik. 2. Gizli.
URHAN: (Tür.) Er. – Yüksek rütbeli han.
URKAN: (Tür.) Er. 1. Kale hendegi. 2. Sehir, kent. 3. Yüksek ve korunakli yer.
URLUK: (Tür.) Er. – Aile, soy sop. Tohum.
URUÇ: (Ar.) – Yukari çikma, yükselme, agma. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
URUK: (Tür.) Er. 1. Tane, tohum. 2. Nesil, kusak, soy.
URUZ: (Tür.) Er. – Hedef, amaç, gaye.
URVE: (Tür.) – Kulp, saglam. Urvetü’l-Vuska, saglam kulp. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir. Sahabe adlarindandir: Urve b. ez-Zübeyr.
URZA: (Ar.) – Hedef, amaç. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
USAL: (Tür.) Er. 1. Gamsiz, kedersiz, keyfine düskün. 2. Önemsiz.
USALAN: (Tür.) Er. – Akil alan, akilli.
USALP: (Tür.) Er. – Akilli yigit.
USARE: (Tür.) Ka. – Özsu.
USBAY: (Tür.) Er. – Akilli, saygin kisi.
USBERK: (Tür.) Er. – Simsek gibi parlak akilli kimse.
USBEY: (Tür.) Er. – Akilli kisi.
USER: (Tür.) Er. – Akilli kisi.
USHAN: (Tür.) Er. – Akilli hükümdar.
USKAN: (Tür.) Er. – Akilli soydan gelen.
USLU: (Tür.) – Akilli, zeki, uysal, sakin kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
USLUER: (Tür.) Er. – Akilli, olgun kisi.
USMAN: (Tür.) Er. – Akilli, zeki kimse.
USUM: (Tür.) Er. – Akilli.
USUN: (Tür.) – Hüzün. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
USUNBIKE: (Tür.) Ka. – Hüzünlü hanim.
UTARID: (Ar.) – Merkür. Erkek ve kadin adi olarak kullanilir. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
UTBE: (Ar.) Er. – Meshur sahabelerden bazilarinin ismi.
UTKAN: (Tür.) Er. 1. Zafer kazanmis, muzaffer. 2. Serefli, onurlu soydan gelen.
UTKU: (Tür.) – Birçok emek ve tehlikelerden sonra ulasilan, mutlu sonuç, zafer. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UTMAN: (Tür.) Er. – Serefli, edepli, terbiyeli kimse.
UYAR: (Tür.) Er. 1. Uygun yerinde. 2. Boyun egen, uysal, nazik kimse.
UYARALP: (Tür.) Er. – Uysal, nazik yigit.
UYAREL: (Tür.) Er. – Uyar el.
UYGAN: (Tür.) Er. – Uyumlu, uyan.
UYGAR: (Tür.) – Kültürlü, egilimli, görgülü, medeni. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UYGU: (Tür.) – Uyum, uygunluk. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UYGUN: (Tür.) 1. Yakisir, yarasir, elverisli, yararli. 2. Oranli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UYGUNEL: (Tür.) Er. – Uygun el.
UYGUNER: (Tür.) Er. – Uygun uyumlu, olumlu.
UYGUR: (Tür.) 1. Orta Asya’da büyük devlet ve uygarlik kurmus, yazili anitlarla sanat yapitlari birakmis olan bir Türk ulusu. 2. Uygar, medeni. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UYGURALP: (Tür.) Er. – Uygar yigit. Uygur’a mensup kisi.
UYSAL: (Tür.) – Yumusak basli, uyumlu, boyun egen. Terbiyeli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UYUN: (Ar.) – Gözler. Pinarlar, kaynaklar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UZ: (Tür.) 1. Iyi, güzel. Uygun, dogru. 2. Usta. 3. Temiz, dikkatli. Becerikli, akilli, anlayisli. 4. Yakin, içten. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UZALP: (Tür.) Er. – Iyi, temiz, akilli, anlayisli yigit.
UZAY: (Tür.) – Bütün varliklarin içinde bulundugu sonsuz bosluk. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UZBAY: (Tür.) Er. – Iyi, becerikli, temiz, akilli ve saygin kisi.
UZCAN: (Tür.) Er. – Uysal, uyumlu, iyi insan.
UZEL: (Tür.) – Usta, becerikli kisi. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UZER: (Tür.) Er. – Becerikli, akilli kisi.
UZGÖREN: (Tür.) Er. – Gerçegi önceden görebilen.
UZHAN: (Tür.) Er. – Ülke ve halkina faydali olan.
UZKAN: (Tür.) Er. – Erdemli soydan gelen.
UZLET: (Ar.) Er. – Bir kenara çekilip toplum yasayisindan ayri kalma.
UZMA: (Ar.) – Büyük, en büyük. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UZMAN: (Tür.) – Belli bir is ya da konuda bilgi, görüs ve becerisi olan kimse. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
UZSAN: (Tür.) Er. – Becerisi ve diger iyi nitelikleriyle taninan.
UZSOY: (Tür.) Er. – Iyi nitelikli soydan gelen.
UZTAN: (Tür.) Er. – Uz – tan.
UZTAS: (Tür.) Er. – Uz – tas.
UZTAV: (Tür.) Er. – Uz – tav.
UZTAY: (Tür.) Er. – Uz – tay.
UZTEKIN: (Tür.) Er. – Uz – tekin.
