YA’KUB: (Ar.) Er. 1. Erkek keklik. 2. Ibranice, “Takib eden, izleyen”. -Hz. Yusuf (a.s.)’un babasi ve Kur’an-i Kerim’de ismi geçen 25 peygamberden (Hz. Ya’kub). Hz. Ishak (a.s.)’in oglu. – Türk dil kuralina göre “b/p” olarak kullanilir.
YABAN: (Fars.) Er. 1. Yabanci. 2. Issiz kir, ova, çöl, sahra. 3. Disari, baska ülke, gurbet. 4. Ekin tarlasi.
YABAN GÜLÜ: (Fars.) Ka. 1. Kir gülü. Bozkir çiçegi. 2. Kusburnu.
YABAR: (Tür.) Er. – Güzel koku, misk.
YABENDE: (Fars.) – Bulucu, bulan. Kesfeden. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YABGU: (Tür.) Er. – Eski Türk devletlerinde “hükümdar” anlaminda kullanilan bir unvan.
YADE: (Fars.) Ka. – Hatira.
YADIGAR: (Fars.) – Bir kimseyi ya da bir olayi animsatan kimse. Birakilan ani. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YAFES: (Ar.) Er. – Hz. Nuh (a.s.)’un üçüncü oglu. Tufandan sonra Hazar denizinin kuzeyine yerlesmistir. Türk soyunun atasi oldugu söylenir.
YAGAN: (Tür.). – Yagmur, kar. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YAGIN: (Tür.) Er. 1. Yagmur. 2. Düsman yagi. 3. Yigit. 4. Arka, sirt.
YAGINALP: (Tür.) Er. – (bkz. Yagin).
YAGIZ: (Tür.) Er. 1. Esmer. 2. Doru. 3. Yigit. 4. Bakimli hayvan.
YAGIZALP: (Tür.) Er. – Esmer, güçlü yigit.
YAGIZBAY: (Tür.) Er. – Esmer kimse.
YAGIZER: (Tür.) Er. – Esmer kimse.
YAGIZHAN: (Tür.) Er. 1. Esmer hükümdar. 2. Yegni, kati, cesur han.
YAGIZKAN: (Tür.) Er. – Asil, soylu kan.
YAGIZKURT: (Tür.) Er. – Esmer, güçlü, kuvvetli kimse.
YAGIZTEKIN: (Tür.) Er. – Esmer, güçlü, erkek.
YAGMUR: (Tür.) Ka. – Gökten damlalar halinde düsen su.
YAGMURCA: (Tür.) Er. – Bir tür geyik. Dag keçisi.
YAHSI: (Tür.) Er. 1. Iyi, güzel, çok güzel. 2. Yigit, yakisikli. 3. Toy, deneyimsiz genç.
YAHSIBAY: (Tür.) Er. – Iyi taninan, saygin kimse.
YAHSIHAN: (Tür.) Er. – Genç, güzel hükümdar.
YAHYA: (Ibr.) Er. – ‘Allah lütufkardir” anlaminda. Kur’an-i Kerim’de 5 yerde ismi geçen ve Zekeriyya (a.s.)’nin oglu olan peygamber.
YAKAZAN: (Ar.) Ka. – (bkz. Yakzan).
YAKTIN: (Fars.) Er. – Kabak. Kavun, karvpuz, hiyar gibi toprakta uzanip, yetisen bitki.
YAKUT: (Ar.) 1. Parlak kirmizi, seffaf kiymetli tas. 2. Sibirya’nin kuzey kisminda yasayan bir Türk kavmi. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YAKZAN: (Ar.) Er. – Uyanik, gözü açik.
YALABUK: (Tür.) Er. 1. Güzel, yakisikli, sevimli. 2. Parlak, isiltili. Simsek. 3. Çevik, atik, isgüzar. 4. Kavgada üstün gelen.
YALAP: (Tür.) Er. 1. Parilti. 2. Ivedi, hizli, çabuk. 3. San renkli bir kus. 4. Simsek.
YALAVAC: (Tür.) Er. – Peygamber, elçi.
YALAZ: (Tür.) Er. 1. Alev. 2. Bayrak.
YALAZA: (Tür.) – Alev. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YALAZABEY: (Tür.) Er. – Ates gibi.
YALAZALP: (Tür.) Er. – Alev gibi parlak yigit.
YALAZAN: (Tür.) – Berk, simsek. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YALAZAY: (Tür.) – Ayin kirmizi isiklar açar hali. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YALÇIN: (Tür.) Er. 1. Sarp. 2. Düz kaygan. 3. Parlak, cilali.
YALÇINER: (Tür.) Er. – (bkz. Yalçin). Çetin, sert ve yigit.
YALÇINKAYA: (Tür.) Er. – bkz. Yalçin.
YALÇUK: (Tür.) Er. 1. Parlak, parlayan. 2. Elçi.
YALDIRAK: (Tür.) Er. – Ak, parlak, isiltili.
YALE: (Fars.) – Sigir boynuzu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YALGIN: (Tür.) Er. 1. Serap, ilgin. 2. Alev.
YALIM: (Tür.) Er. 1. Alev, ates. 2. Kiliç, biçak vb. kesici yüzü. 3. Kaya. Sarp yer, uçurum. 4. Simsek. 5. Kuvvet, kudret. 6. Onur, derece. 7. Çalim, gurur.
YALIN: (Tür.) 1. Gösterissiz, sessiz, sade. 2. Alev, ates. 3. Tas, büyük kaya. 4. Çiplak, örtüsüz. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YALINALP: (Tür.) Er. – (bkz. Yalin).
YALINAY: (Tür.) – (bkz. Yalin). Ayin en görkemli ve sade görüntüsü. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YALINÇ: (Tür.) Er. – Karisik olmayan, sade, yalin, yapilmasi ve anlasilmasi kolay olan.
YALKI: (Tür.) Er. 1. Yalin, tek. 2. Isin.
YALKIN: (Tür.) Er. – (bkz. Yalgin).
YALMAN: (Tür.) Er. 1. Kiliç, kama, biçak, mizrak’in agzi veya ucu. 2. Sarp, dik. Egik, eginik.
YALTIR: (Tür.) Er. – Parlak, parlayan.
YALTIRAK: (Tür.) Er. 1. Isik, parilti. 2. Kuyruklu yildiz.
YALTIRAY: (Tür.) Er. – (bkz. Yaltir). Ayin isiltisi.
YALVAÇ: (Tür.) Er. – (bkz. Yalavaç).
YAMAÇ: (Tür.) Er. 1. Dagin ya da tepenin herhangi bir yani. Karsi. Yan. 2. Yakin. 3. Bedel, karsilik.
YAMAN: (Tür.) Er. 1. Kötü, korkulan, siddetli. 2. Cesur, güçlü. 3. Isbilir, kurnaz, becerikli.
YAMANER: (Tür.) Er. – Güçlü, cesur erkek.
YAMANÖZ: (Tür.) Er. – Özü güçlü olan.
YANAÇ: (Tür.) Er. – Yön, taraf.
YANAL: (Tür.) Er. 1. Yanda olan, yana düsen. 2. Alaca, degisik renkli. 3. Kirmizi pembe. 4. Nehir yatagi.
YANAR: (Tür.) Er. 1. Parlayan, parildayan. 2. Kaplica. 3. Aralik ve Ocak ayi.
YANIK: (Tür.) Er. 1. Yanmis olan, esmer. 2. Duygulu, dokunakli. 3. Kavruk, gelismemis. 4. Asik.
YANIKER: (Tür.) Er. – Asik, vurgun kimse.
YANKI: (Tür.) – Sesin bir yere çarpip geri dönmesiyle duyulan ikinci ses, ses yansimasi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YAPINCAK: (Tür.) Ka. – Seyrek taneli, kirmizi bereli bir üzüm türü.
YAPRAK: (Tür.) Ka. 1. Bitkilerde ekseriya klorofilli, yesil renkli, çesitli sekil ve yapida olan soluk almaya yarayan uzanti. 2. Kitap yapragi, varak.
YAREN: (Fars.) Er. – Arkadas, dost, yakin dost.
YARIDIL: (Fars.) – Gönül arkadasi, sevgili. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YARKAYA: (Tür.) Er. – Sarp, uçurumlu kaya.
YARKIN: (Tür.) – Simsek, isik, isikli. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YARLIK: (Tür.) Er. 1. Buyruk, ferman. Yasa, kanun. 2. Yoksul, acinan. 3. Bagis, lütuf.
YARUK: (Tür.) Er. – Isik, aydinlik, parlaklik, parilti.
YASA: (Tür.) Er. – Sevinç memnuniyet, begenme ve alkis ifade eder; yasasin, ömrü çok olsun, aferin.
YASAN: (Tür.) Er. 1. Tertip, düzen. 2. Imge, belirti. 3. Bir isi yapma istegi, karar. 4. Öngörü. 5. Baskin.
YASAVUL: (Tür.) Er. 1. Koruyucu muhafiz. 2. Ilhanlilar devrinde ordu müfettisligi yapan kimse. 3. Jandarma, polis.
YASEMIN: (Fars.) Ka. – Zeytingillerden, güzel kokulu ve ekseriya beyaz veya sari çiçek açan sarilgan agaççik (jasminum).
YASER: (Ar.) Er. – Bolluk, varlik, zenginlik, varliklilik.
YASIN: (Ar.) Er. – Kur’an-i Kerim’in 36. suresinin baslangici. Asil manasi bilinmemekle birlikte, “Ey insan, Ey Seyyid” gibi muhtelif anlamlar çikarilmistir.
YASUN: (Tür.) Er. 1. Tarz, üslup, töre. 2. Doga, tabiat.
YASAM: (Tür.) – Dogumdan ölüme kadar geçen süre, hayat. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YASANUR: (Tür.) – (bkz. Yasa). -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YASAR: (Tür.) – Dogan çocugun uzun ömürlü olmasi dilegiyle konulan adlardir. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YASIK: (Tür.) Er. – Isik, parilti, parlaklik.
YASIL: (Tür.) Er. 1. Yesil. 2. Erkek ördek.
YASIN: (Tür.) 1. Isik, parlaklik. 2. Gizli. 3. Simsek.
YATMAN: (Tür.) Er. – Boyun egen, uysal, yumusak basli kimse.
YATUK: (Tür.) Er. 1. Kanun, santur vb. sazlarin genel adi. 2. Saklanan kullanilmayan sey. 3. Tembel.
YAVER: (Fars.) Er. – Yardimci.
YAVES: (Tür.) Er. 1. Agirbasli, yumusak huylu, sakin. 2. Sefkatli, sevecen.
YAVUZ: (Tür.) Er. 1. Yaman güçlü, güzel. 2. Sert, siddetli, çetin, keskin. 3. Fevkalade, ala, müstesna. 4. Kötü, fena azgin. Yavuz Sultan Selim. Hilafetin Osmanlilara geçmesini saglayan dokuzuncu Osmanli padisahi.
YAVUZALP: (Tür.) Er. – (bkz. Yavuz). Çetin ve mücadeleci yigit.
YAVUZAY: (Tür.) Er. – (bkz. Yavuz). Ayin en güzel hali.
YAVUZCAN: (Tür.) Er. – Güçlü kisiligi olan, kimse.
YAVUZER: (Tür.) Er. – Cesur, güçlü erkek.
YAVUZHAN: (Tür.) Er. – Güçlü hükümdar, hakan.
YAY: (Tür.) Er. 1. Ok atmaya yarayan, iki ucu arasina kiris gerilmis egri agaç ya da metal çubuk. 2. Burç.
YAYALP: (Tür.) Er. – (bkz. Yay). -Sportmen.
YAYBÜKE: (Tür.) Er. – (bkz. Yay).
YAYGIR: (Tür.) Er. – Gökkusagi.
YAYLA: (Tür.) Ka. – Deniz yüzeyinden yüksek, yaz mevsiminde oturulan serin ve yüksek yerler.
YAZGAN: (Tür.) Er. – Yazan, yazar.
YAZGANALP: (Tür.) Er. – (bkz. Yazgan).
YAZGI: (Tür.) – Kader, alin yazisi. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YAZGÜLÜ: (Tür.) Ka. – Yazin açan gül.
YAZIR: (Tür.) Er. – Oguzlarin, Bozok kolunun Ayhan soyundan gelen bir Türkmen boyunun adi.
YEDIER: (Tür.) Er. – (bkz. Yediger).
YEDIGER: (Tür.) Er. – Büyük ayi takim yildizi.
YEDIVEREN: (Tür.) Ka. – Yilda her mevsim çiçek açan gül.
YEFA: (Ar.) – Yüksek yer. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YEGAH: (Fars.) Ka. – Türk müziginin en eski makamlarindan bir terkib.
YEGAN: (Fars.) Er. – Tekler, birler.
YEGANE: (Fars.) Ka. – Biricik, tek.
YEGIN: (Tür.) Er. 1. Zorlu, kati, siddetli. 2. Baskin, üstün. Yigit, güçlü, çaliskan. 3. Bereketli, bol. 4. Iyiligi seven. 5. Yakisikli, güzel, ince. 6. Uygun yerinde.
YEGINER: (Tür.) Er. – (bkz. Yegin).
YEGREK: (Tür.) Er. 1. Iyilik sever. 2. Güzel. 3. Fazla, çok.
YEHUD: (Ar.) Er. – Yahudi, Hz. Ya’kub’un oglu Yahuda soyundan gelenler, Israilogullari.
YEHUDA: (Ar.) Er. – Hz. Ya’kub’un on iki oglunun en büyügü.
YEKÇESME: (Fars.) Ka. 1. Tek gözlü. 2. (Tür.) Günes.
YEKDANE: (Fars.) Ka. 1. Esi benzeri olmayan, tek. 2. Bir çesit gerdanlik.
YEKPARE: (Fars.) Ka. – Tek parça, bütün, som.
YEKRENG: (Fars.) Ka. 1. Bir renkte olan. 2. Sözünün eri olan. 3. Meshur bir çesit lale.
YEKRU: (Fars.) Er. 1. Bir yüzlü, iki yüzlü olmayan. 2. Güvenilir dost.
YEKRUYE: (Fars.) Ka. – (bkz. Yekru).
YEKSAN: (Fars.) 1. Düz. 2. Bir, beraber. 3. Her zaman, bir düzeyde. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YEKSARE: (Fars.) Ka. – (bkz. Yekser).
YEKSER: (Fars.) Er. 1. Yalniz basina. 2. Bir bastan bir basa. 3. Ansizin, nagehan.
YEKTA: (Fars.) Er. 1. Tek, yalniz. 2. Essiz, benzersiz.
YELAL: (Tür.) Er. – Rüzgar, yel, esinti.
YELDÂ: (Fars.) Ka. – Uzun ve siyah sey. Seb-i yelda; uzun gece.
YELDAN: (Tür.) Er. – Hizli, süratli.
YELEN: (Tür.) Er. 1. Arzu, istek. 2. Firtina.
YELER: (Tür.) Er. – Yel gibi hizli, çabuk kimse.
YELESEN: (Tür.) Er. – Yel gibi hizli, çabuk.
YELIZ: (Tür.) Ka. – Güzel, havadar, aydinlik.
YELMEN: (Tür.) Er. – Aceleci, hizli davranan, cani tez kimse.
YELTEKIN: (Tür.) Er. – (bkz.Yeler).
YENAL: (Tür.) Er. – Galip gelmek, zafer kazanmaktan emir.
YENAY: (Tür.) – Yeni ay, hilal-i ayça. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YENBU: (Ar.) – Pinar, çesme, kaynak. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YENER: (Tür.) – Üstün gelen, kazanan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YENGI: (Tür.) Er. – Zafer, utku, yenme, alt etme.
YENISEY: (Tür.) Er. – Eski SSCB’de 3800 km uzunlugundaki irmak.
YENISU: (Tür.) – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YEREL: (Tür.) – Belirli bir yer ile ilgili olan, örf. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YERGIN: (Tür.) Er. – Hüzünlü, tasali, kaygili.
YERHUM: (Ar.) Er. – Erkek kartal.
YERSEL: (Tür.) – Yere ait, yerle ilgili. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YERTAN: (Tür.) Er. – Günesin ilk isiklan.
YESAR: (Ar.) Er. 1. Varlik, zenginlik. 2. Sol, sol tarafi.
YESARET: (Ar.) Ka. 1. Kolaylik. 2. Zenginlik.
YESÂRI: (Ar.) Er. 1. Sol, solla ilgili, sol tarafa ait. 2. Zenginlikle ilgili.
YESÜGEY: (Tür.) Er. – Cengiz Han’in babasi, Kubilay Han’in kardesi olan Türk- Mogol hükümdari.
YESIL: (Tür.) Ka. 1. San ile mavinin karisimindan olusan, çogu bitki yapraklarinda görülen renk. 2. Genç, taze. 3. Koyu al renkte at. 4. Yesil basli yaban ördegi.
YESIM: (Ar.) Ka. – Açik yesil ve pembe renkli, kolay islenen, degerli bir tas.
YETEN: (Tür.) 1. Yetisen, ulasan. Olgun, olgunlasan. 2. Süresi dolan, günü gelen. 3. Tüm canlilar, herkes. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YETENER: (Tür.) Er. – Olgun erkek.
YETER: (Tür.) – Sonuncu olmasi istenen çocuklara verilen adlardir. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YETIK: (Tür.) Er. 1. Yetismis, erismis, büyümüs. Bilgili, olgun. 2. Güç isleri basaran, becerikli. 3. Delikanli. 4. Iri, büyük.
YETIS: (Tür.) – Amacina ulas, istegine kavus. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YETISEN: (Tür.) – Ulasan, kavusan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YETKIN: (Tür.) – Gerekli olgunluga erismis olan, ergin. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YETKINER: (Tür.) Er. – Olgun, kisilikli bilge.
YEZDAN: (Fars) 1. Zerdüstlerin iyilik tanrisi. 2. Allah. – Isim olarak kullanilmaz.
YEZID: (Ar.) Er. – Emevi halifesi Muaviye’nin 3. oglu.
YIBAR: (Tür.) Er. – Misk, amber, güzel koku.
YIGIT: (Tür.) Er. 1. Güçlü, yürekli, kahraman, alp 2. Delikanli, genç, erkek. 3. Gözüpek, düsüncelerini açikça söylemekten kaçinmayan kimse.
YIGITCAN: (Tür.) Er. – Güçlü, korkusuz, kahraman.
YIGITER: (Tür.) Er. – (bkz. Yigit-can).
YIGITHAN: (Tür.) Er. – Yigit, cesur hakan.
YIGITKAN: (Tür.) Er. – Güçlü, cesur soydan gelen.
YILDANUR: (Tür.) Ka. – Seneyi aydinlatan, isik saçan.
YILDIKU: (Tür.) Ka. 1. Yildiz. 2. Ünlü Hun hükümdari Atilla’nin son karisi.
YILDIR: (Tür.) Er. – Parlak, parlayan, isikli isik.
YILDIRALP: (Tür.) Er. – (bkz. Yildir).
YILDIRAN: (Tür.) Er. – Parlayan, isildayan, isik saçan.
YILDIRAY: (Tür.) Er. – Parlak, isik saçan ay.
YILDIRIM: (Tür.) Er. 1. Büyük isik parlamasi ve gök gürültüsüyle ortaya çikan bulutlar arasinda veya buluttan yere elektrik bosalmasi, saika. 2. Siddetli, süratli, çabuk! Yildirim harekati. Ünlü Osmanli padisahi: Yildirim Bayezid.
YILDIZ: (Tür.) Ka. 1. Geceleri gökte çiplak gözle isikli bir nokta olarak görülen gök cismi, necm, kevkeb, si-tare, ahter. 2. Bir noktadan çevreye bes veya daha fazla çikintisi olan köseli. 3. Baht, talih. 4. Mesleginde çok parlamis kimse ve daha çok parlamis kimse, sinema sanatçisi. 5. Kuzey (Denizcilikte).
YILDIZHAN: (Tür.) Er. – Yildizlarin hakani.
YILHAN: (Tür.) Er. – Yil – han.
YILKAN: (Tür.) Er. – Yil – kan.
YILMA: (Tür.) Er. – Vazgeçme, korkma, dogru yoldan yürümekten ayrilma, yilma.
YILMAZ: (Tür.) Er. – Yilmayan, bikmayan, azimli, sebatli.
YILSEN: (Tür.) Ka. – (bkz. Yildanur).
YOGUN: (Tür.) Er. 1. Oylumuna oranla agirligi çok olan. 2. Dolu, sik. 3. Kalabalik. 4. Iri, kaba, kalin.
YOGUNAY: (Tür.) Er. – (bkz. Yogun).
YOLAÇ: (Tür.) Er. – Yol gösteren, kilavuz.
YONCA: (Tür.) Ka. – Baklagillerden, kirmizi veya mor çiçek açan, çayir bitkisi.
YORDAM: (Tür.) 1. Kilavuz, rehber. 2. Beceri, yatkinlik. 3. Gelenek, görenek. 4. Anlayis, yerinde davranis. 5. Kural, yöntem, düzen. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YORUÇ: (Tür.) Er. – Komutan, kumandan.
YOSUN: (Tür.) – Çogu sularda yetisen, ilkel yapidaki bitkilerin genel adi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YÖNAL: (Tür.) Er. – Yönünü, cepheni al.
YÖNER: (Tür.) Er. – (bkz. Yönal).
YÖNET: (Tür.) Er. 1. Uygun, dogru. 2. Iyi, güzel. 3. Uysal. 4. Becerikli, yatkin. 5. Biçim, tarz, usul.
YÖNTEM: (Tür.) 1. Yol, tarz, metod. 2. Yetenek. 3. Uygun, kolay. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YÖRÜK: (Tür.) Er. 1. Göçebe. 2. Çabuk yürüyen, hizli. 3. Hayvancilikla geçinen göçebe Oguz Türkleri.
YULA: (Tür.) 1. Mesale. Kandil. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YULUG: (Tür.) 1. Mutlu, mesut. 2. Hak, adalet. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YUMLU: (Tür.) 1. Ugurlu, kutlu. 2. Kutsal, mübarek. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YUMUK: (Tür.) Ka. 1. Açilmamis çiçek, gül goncasi. 2. Uysal, sessiz, agirbasli.
YUMUS: (Tür.) – Is, güç çalisma. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YUNUS: (Ar.) Er. 1. Ilik ve sicak denizlerde yasayan, memeli hayvan. 2. Bir takim yildizin adi. 3. Uzun müddet bir baligin karninda kaldigi rivayet edilen ve Kur’an-i Kerim’de ismi geçen 25 peygamberden birisi. Hz. Yunus (a.s.). Kur’an-i Kerim’in 10. suresi.
YURA: (Tür.) Er. – Dag sirti.
YURDAER: (Tür.) Er. – Yurdu için dogmus kimse.
YURDAGÜL: (Tür.) Ka. – Ülkene gül. Ilken için yararli ol.
YURDANUR: (Tür.) Ka. – Yurduna, ülkene isik saç, aydinlat.
YURDASEN: (Tür.) – Yurdu senlendiren. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YURDAY: (Tür.) – Yurdu aydinlatan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YURDCAN: (Tür.) Er. – Yurda canlilik veren.
YURDUSEV: (Tür.) Ka. – Ülkeni, yurdunu sev.
YURT: (Tür.) Er. 1. At, kisrak. At sürüsü. 2. Orman.
YURTSEVEN: (Tür.). – Yurdunu milletini seven. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YURTSEVER: (Tür.) Er. – (bkz. Yurtseven).
YUSUF: (Ar.) Er. 1. Hz. Ya’kub (a.s.)’un oglu olan peygamber Hz. Yusuf. 2. Ibranice; inleyen, ah eden, inilti.
YUSA: (Tür.) Er. – Tarihlerde, Peygamber oldugu rivayet edilen Yûsa b. Nün.
YÜCE: (Tür.) – Yüksek, büyük, ulu, bala. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YÜCEALP: (Tür.) Er. – Büyük, ulu yigit.
YÜCEL: (Tür.) – Yüksel, yüce bir duruma gel, basari kazan, ilerle. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YÜCELAY: (Tür.) – (bkz. Yücel). -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YÜCELEN: (Tür.) Er. – Yükselen, yüce bir duruma gelen, ilerleyen.
YÜCESAN: (Tür.) Er. – Saygin bir adi olan.
YÜCESOY: (Tür.) Er. – Saygin, ulu, soylu.
YÜCETEKIN: (Tür.) Er. – (bkz. Yüce).
YÜKSEL: (Tür.) – Yükseklere çik, yücel, basan kazan, ilerle. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
YÜMIN: (Ar.) Er. 1. Ugur, mutluluk. 2. Bereket.
YÜMNA: (Ar.) Ka. – Sag taraf.
YÜMNI: (Ar.) Er. 1. Ugurlu, becerikli. Isi sag eliyle gören. Kiyamet gününde kitabini sag tarafindan alacak olan. 2. Ugura ait, ugurla ilgili.
YÜMNIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Yümni).
YÜRÜK: (Tür.) Er. – (bkz. Yörük). 1. Çabuk ve hizli yürüyen. 2. Tarihte yeniçerilere katilan yaya asker. 3. Hizli kosan at.
YÜRÜKER: (Tür.) Er. – (bkz. Yürük).
YÜSR: (Ar.) Er. 1. Kolaylik, rahat. 2. Zenginlik.
YÜSRA: (Ar.) Ka. – Sol taraf.
YÜZÜAK: (Tür.) Er. – Dürüst, namuslu, dogru, suçsuz kimse.
