ZABIT: (Ar.) Er. 1. Askere kumanda eden rütbeli asker. 2. Ticaret gemilerinden, geminin hareketini yöneten idareci. 3. Idare etme gücü olan. (Mecaz): Tuttugunu koparan, dedigini yaptiran kimse.
ZADE: (Fars.) Er. 1. Evlat, ogul. 2. Dürüst, dogru adam.
ZAFER: (Ar.) l. Amaca ulasma, basan. 2. Düsmani yenme, üstün gelme, utku. Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZÂFIR: (Ar.) Er. – Zafer kazanan, üstün gelen.
ZAGNOS: (Tür.) Er. – Bir tür dogan ‘ kusu.
ZÂHID: (Ar.) Er. – Zühd sahibi, süpheli seyleri bile terkederek günahtan kaçan, Allah korkusuyla dünya nimetlerinden el çeken (kimse) muttaki.
ZAHIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zahid).
ZAHIR: (Ar.) Er. – Parlak, parlak yildiz. Allah’in isimlerindendir. Kur’an-i Kerim’de Hadid suresi 3. ayette geçer.
ZAHIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zahir).
ZAID: (Ar.) Er. – Artan, artiran. -Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ZAIDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zaid).
ZAIK: (Ar.) Er. – Tad alan, tadici, tadan.
ZAIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Zaik).
ZAIM: (Ar.) Er. 1. Kefil. 2. Prenses, sef.
ZAIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Zaim).
ZAKIR: (Ar.) Er. – Zikreden, ,anan. Allah’i gerektigi gibi tesbih ve tehmid eden. Kur’an’i ögüt verici, gerçek bir zikir olarak gören.
ZAKIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zakir).
ZAMBAK: (Ar.) Ka. – Güzel ve iri çiçekli bir süs bitkisi.
ZAMIR: (Ar.) Er. 1. Iç, yüz. 2. Yürek, vicdan. 3. Gönülde gizli olan sir. 4. Adin yerini tutan sözcük.
ZAMIRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zamir).
ZARAFET: (Ar.) Ka. – Incelik, güzellik, zariflik.
ZARIF: (Ar.) Er. 1. Nazik ve hos konusan, ince ve hos tavirli olan kimse, kibar. 2. Inceligi, latifligi ile hosa giden.
ZARIFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zarif).
ZATI: (Ar.) Er. 1. Kendiyle ilgili, kendine ait, özel. 2. Özle ilgili.
ZATINUR: (Ar.) Ka. – Aydinlik, nurlu kisi.
ZATIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zati).
ZAYIÇE: (Fars.) Ka. – Yildizlarin belli zamandaki yerlerini gösteren cetvel.
ZEBERCET: (Ar.) Ka. – Zümrütten daha açik yesil olan, zümrüt kadar degerli olmayan bir süs tasi.
ZEBIH: (Ar.) Er. 1. Kesilmis veya kesilecek kurban. 2. Hz. Ismail ile Hz. Muhammed’in babasi Hz. Abdullah’in lakabi.
ZEHEB: (Ar.) Er. – Altin. (bkz. Zer).
ZEHRA: (Ar.) Ka. – Çok beyaz ve parlak yüzlü. Hz. Muhammed’in kizi Hz. Fatima’nin lakabi.
ZEHRE: (Ar.) Ka. – Çiçek. (bkz. Sükufe).
ZEHREVAN: (Ar.). – Kur’an’daki sure-i Bakara ile Sure-i Al-i Imran. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEKAI: (Ar.) Er. – Zekayla ilgili, zekaya ait.
ZEKAVET: (Ar.) Ka. – Zeka, zeki-lik.
ZEKERIYA: (Tür.) Er. – Kur’an-i Kerim’de ismi geçen peygamberlerden biri.
ZEKI: (Ar.) Er. 1. Zekali çabuk anlayan ve kavrayan. 2. Zeka belirten.
ZEKIRE: (Ar.) Ka. – Bellegi güçlü olan, unutmayan.
ZEKIYE: (Ar.) Ka. – Anlayisli, kavrayisli, zeka sahibi.
ZELIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Züleyha).
ZEMHERIR: (Ar.) – Gündönümünden sonraki siddetli soguklar, kara kis. (22. Aralik’tan 31 Ocak’a kadar). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEMIN: (Fars.) Er. 1. Yer, yeryüzü. 2. Temel, dayanak. Konu, tema.
ZEMINE: (Fars.) Ka. – (bkz. Zemin).
ZEMZEM: (Ar.) – Ka’be çevresindeki ünlü kuyu ve bu kuyunun müslümanlarca kutsal sayilan suyu. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZENAN: (Fars.) Ka. 1. Kadinlar. 2. (bkz. Nisa).
ZENNISAN: (f.a.i.) Ka. – Ünlü, taninmis kadin.
ZENNUR: (Tür.) Ka. – (bkz. Zinnur).
ZERR: (Ar.) Er. – Karinca yumurtasi. Ebu Zerr: Ashab-i Kiram’da zühd ve takvaca meshur bir zat.
ZERAK: (Ar.) – Mavi, gök renkli. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZERARE: (Fars.) – Saçinti, saçilan sey. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEREFSAN: (Fars.) Ka. 1. Altin saçan, altin saçici. 2. Altin kakmali. 3. Bir lale türü.
ZEREN: (Tür.) – Anlayisli, kavrayisli, zeki. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZERGUN: (Fars.) Ka. – Altin renkli, altin gibi san olan.
ZERGÜL: (Fars.) Ka. – Altin gibi.
ZERIA: (Ar.) Ka. – Vesile, bahane, firsat.
ZERIN: (Fars.) – Altindan olan, altin gibi parlak olan, san olan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZERISTE: (Fars.) 1. Altin tel, sirma. 2. San. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZERKA: (Ar.). 1. Gök gözlü. 2. Gök mavisi. 3. Mavi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZERNIGAR: (Fars.) Ka. – Altinla islenmis, yaldizli.
ZERNISAN: (Fars.) Ka. – Kiliç gibi seylerin üzerine kakma altinla yapilan isleme, süs.
ZERRIN: (Fars.) Ka. 1. Altindan mamul. 2. Altin renginde sari. 3. Parlak. 4. Güzel kokulu bir cins çiçek. 5. Fulya.
ZERTAR: (Fars.) Ka. 1. Altin tel, sirma. 2.Günes isini.
ZERVER: (Fars.) – Altin yaldizli olan. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEVAHIR: (Ar.) 1. Parlak yildizlar. 2. (bkz. Zahir). – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEVAL: (Ar.) Er. 1.Yerinden ayrilip, gitme. 2. Zail olma, sona erme. 3. Günesin basucunda bulunma zamani.
ZEVKAN: (Ar.) 1. Zevk bakimindan, zevkçe. 2. Zevk yoluyla. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEVRA: (Ar.) 1. Dicle nehri. 2. Bagdat sehri. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEVRAK: (Ar.). 1. Kayik, sandal. 2. Mekke’de yapilan zemzem sisesi. 3. Çiçek testisi, kadehi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZEVVAK: (Ar.) Er. 1. Bir seyi çok fazla tadan. 2. Bir seyi çok fazla deneyen. 3. Bir seyin çok fazla farkina varan.
ZEYCAN: (Fars.) Er. – Candan, cana yakin.
ZEYNEB: (Ar.) Ka. – Degerli taslar, mücevherler. Zeyneb binti Cahs: Peygamberimiz (s.a.s)’ in hanimlarindan.
ZEYNEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin zineti, süsü.
ZEYNEL: (Tür.) Er. – Zeynelabidin adindan kisalmis ad.
ZEYNELABIDIN: (Ar.) Er. Ibadet edenlerin süsü.
ZEYNI: (Ar.) Er. – Süsle, bezekle ilgili.
ZEYNIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zeyni).
ZEYNO: (Tür.) Ka. – Zeynep adinin bozulmus hali.
ZEYNULLAH: (Ar.) Er. – Allah’in süsü.
ZEYNUR: (Ar.) Er. – (bkz. Zinnur).
ZEYREK: (Tür.) Er. 1. Ilgi çekici. 2. Eli uz, usta. 3. Akilli, zeki.
ZEYYAL: (Ar.) Ka. – Uzun etekli.
ZEYYAN: (Ar.) Ka. – Süsler, piriltilar.
ZEYYAT: (Ar.) Er. – Zeytinyagi, zeytinyagi yapan kimse.
ZIBA: (Fars.) Ka. 1. Süslü, güzel. 2. Yakisikli.
ZICAN: (Fars.) Ka. 1. Canli, canayakin, candan.
ZIBARU: (Fars.) Ka. – Güzel yüzlü, dilber.
ZIHNI: (Ar.) Er. – Zihinle, akilla ilgili.
ZIHNIYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zihni).
ZIKRI: (Ar.) Er. – Anma ile ilgili.
ZIKRA: (Ar.) 1. Anma, hatirlama. 2. Ibret, örnek. 3. Ögüt. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZINET: (Ar.) Ka. – Süs, bezek.
ZINDE: (Fars.) 1. Diri, yasayan, canli. 2. Dinç, saglam, güçlü kuvvetli. -Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZINNUR: (Ar.) Er. – Nurlu, isikli, aydinlik.
ZINNURE: (Ar.) Ka. – (bkz. Zinnur).
ZINNUREYN: (Ar.) Er. – Iki nur sahibi. Hz. Osman’a Hz. Muhammed (s.a.s)’in iki kiziyla evlendigi için bu ad verilmistir.
ZIRVE: (Ar.) – Doruk, bir seyin en yüksek noktasi, tepesi. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZISAN: (Ar.) 1. Sanli, sereni. 2. Canli. 3. Bir tür lale. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZIVEKAR: (Ar.) Er. – Vekarli. Vakar dolu. Vakar sahibi.
ZIVER: (Fars.) – Süs, bezek. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZIVERBEY: (Tür.) Er. – (bkz. Ziver).
ZIYA: (Ar.) Er. – Aydinlik, parlaklik, nur, isik.
ZIYAD: (Tür.) Er. – Fazlalik, çokluk. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir. Ziyat.
ZIYAEDDIN: (Ar.) Er. – Dinin isigi, aydinligi.
ZIYNET: (Tür.) Ka. – (bkz. Zinet).
ZIYNETI: (Ar.) Ka. – Süsle, bezekle ilgili
ZOBU: (Tür.) Er. 1. Iri yari, kadin, kaba. 2. Delikanli. 3. Zor, sikintili. 4. Eski vezir konaklarindaki hizmetlilere verilen ad.
ZORAL: (Tür.) Er. – Zor al.
ZORLU: (Tür.) Er. 1. Güzel, çok güzel, iyi. 2. Yakisikli. 3. Güçlü, dayanikli.4. Sert, keskin. 5. Yürekli, cesur. 6. Girgin, girisken.
ZUHAL: (Ar.) Ka. – Günese uzaklik bakimindan altinci durumda olan gezegen, satürn.
ZUHUR: (Ar.) Görünme, meydana çikma, bas gösterme. – Erkek ve kadin adi olarak kullanilir.
ZUHURI: (Ar.) Er. – Orta oyununda komik rolünü yapan kimse.
ZÜBEYDE: (Ar.) Ka. – Öz, asil, cevher.
ZÜBEYR: (Ar.) Er. – Yazili, küçük sey.
ZÜBEYIR: (Ar.) Er. – (bkz. Zübeyr).
ZÜHDIYE: (Ar.) Ka. – Her türlü zevke karsi koyarak kendini ibadete veren. – Türk dil kuralina göre “d/t” olarak kullanilir.
ZÜHDI: (Ar.) Er. – (bkz. Zühdiye).
ZÜHEYR: (Ar.) Er. 1.Küçük çiçek, çiçekcik. 2. Banet Suad kasidesinin sahibi olan Ka’b’in kendisi gibi sair olan babasi.
ZÜHRE: (Ar.) Ka. – Çoban yildizi, venüs.
ZÜLAL: (Ar.) Ka. 1. Hafif, saf ve tatli su.
ZÜLEYHA: (Ar.) Ka. – Hz. Yusuf un hanimi, güzelligiyle ünlenmistir.
ZÜLFI: (Ar.) Er. 1. (bkz. Zülfikar). 2. Kilicin kabzasina ilistirilen süs.
ZÜLFIBAR: (Fars.) Ka. – Dagilmis, saçilmis saç.
ZÜLFiKÂR: (Ar.) Er. 1. Hz. Peygamberin Hz. Ali’ye hediye ettigi çatal agizli kiliç. 2. Iki parçali.
ZÜLFIYAR: (Fars.) Ka. – Sevgilinin zülüflü saçi.
ZÜLFIZAR: (Fars.) Ka. – Aglayan, inleyen saç.
ZÜLKARNEYN: (Ar.) Er. 1. Iki boynuzlu anlaminda. 2. Kur’an-i Kerim’de adi geçen sahis. 3. Büyük Iskender.
ZÜMER: (Ar.) Er. 1. Zümreler, gruplar. 2. Kur’an-i Kerim’in 39. süresi.
ZÜMRA: (Ar.) Ka. 1. Güzel, iyi ahlakli. 2. Cesur, yigit, yürekli. 3. Zeki, bilgili kadin.
ZÜMRÜT: (Ar.) Ka. – Parlak yesil renkli kiymetli tas.
ZÜRARE: (Ar.) Ka. – Saçinti, saçilan sey.
